tag:blogger.com,1999:blog-232862212012-01-11T19:46:34.051+02:00Σκέψεις και λέξεις αφημένες σε κοινή θέα...γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.comBlogger1971100tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-17077354577392668832007-04-29T17:02:00.000+03:002007-04-29T17:06:33.656+03:00Και για όσους έρχονται πρώτη φορά εδώ μέσα, θα με βρείτε στο<br /><br /><strong><a href="http://yiorgosbs.wordpress.com/">http://yiorgosbs.wordpress.com/</a></strong><br /><br />Σας περιμένω…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-1707735457739266883?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1168374942450459622007-01-09T22:33:00.000+02:002007-01-09T22:37:39.746+02:00Ο χώρος άδειασε από τα έπιπλά του...<br/>Καθαρίστηκε και παραδώθηκε...<br/>Τώρα, βρίσκομαι στο νέο σπίτι...<br/>Ελπίζω, να με αγαπήσει και να το αγαπήσω όπως αυτό...<br/>Σας περιμένω <a href="http://yiorgosbs.wordpress.com/">εκεί</a>... <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116837494245045962?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1168184285225737942007-01-07T17:34:00.000+02:002007-01-07T17:38:05.263+02:00<strong><em><span style="color:#cc0000;">‘Τα είχαμε χύμα, ήρθαν και τσουβαλάτα’…<br />‘Σ’ όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε’…<br />‘Αν δεν σ’ αρέσει, μπορείς να φορέσεις το φουστάνι σου και να φύγεις’…<br />‘Ο δρόμος είναι ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα’…<br /></span></em></strong><br />Δημώδη & διαχρονικά…<br /><br />Κι’ αν δεν καταλάβατε, παρακαλώ διαβάστε: <a href="http://vrypan.net/weblog/2007/01/07/2622/">εδώ</a>…<br /><br />Θα συμφωνήσω με τον <a href="http://mavrosgatos.blogspot.com/2007/01/monitor.html">Μαύρο Γάτο</a> &amp; τον <a href="http://abelofilosofies.blogspot.com/2007/01/bernstein-i-need-backup.html">Pascal</a>…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116818428522573794?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1167947549582832922007-01-04T23:52:00.000+02:002007-01-04T23:52:29.650+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/136444/Watery%20Hollow%20I%20by%20Laurie%20Maitland.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/22498/Watery%20Hollow%20I%20by%20Laurie%20Maitland.jpg" border="0" /></a><br />Όλα μαρτυρούν εσένα ‘εν τη απουσία σου’…<br /><br /><strong>‘Σ’ όλους τους τοίχους απόψε ντουφεκίζεται η ζωή’</strong>…<br /><br />Ρούχα κρεμασμένα στην ντουλάπα, παπούτσια αφημένα κάτω από το κρεβάτι, βιβλία ξεχασμένα στο κομοδίνο…<br />Όπου κι’ αν γυρίσω, εσύ…<br />Ολόγυρα εσύ…<br /><br /><strong>‘Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή’</strong>…<br /><br />Δεν κουράστηκες να είσαι παντού;;;<br />Δεν βαρέθηκες να σε θωρώ χωρίς να είσαι μπροστά μου;;;<br />Δεν ταλαιπώρησες αρκετά την νόησή μου;;;<br /><br /><strong>‘Μισώ τα μάτια μου που πια δεν καθρεφτίζουν το χαμόγελό σου’</strong>…<br /><br />Πόσο ακόμη θα στέκεσαι αμίλητη και απούσα;;;<br />Πόσο ακόμη θα τυραννάς τη ζωή μου με το ‘ωσεί παρόν’;;;<br />Ευτυχώς, το άρωμά σου έχει αρχίσει να φθίνει…<br />Τουλάχιστον, αναπνέω χωρίς την ανάγκη σου…<br />Αναπνέω;;;<br /><br /><strong>‘Σ’ αναζητάω<br />Σαν τον τυφλό που ψάχνει να βρει το πόμολο της πόρτας<br />Σ’ ένα σπίτι που ‘πιασε φωτιά’</strong>…<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">(οι σκέψεις μου ‘διανθίστηκαν’ από στίχους του μεγάλου ποιητή Τάσου Λειβαδίτη)</span></strong><br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Watery Hollow I’ by Laurie Maitland)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116794754958283292?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1167859243799023872007-01-03T23:19:00.000+02:002007-01-03T23:20:43.840+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/809372/Empty%20Railroad%20Tracks.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/294296/Empty%20Railroad%20Tracks.jpg" border="0" /></a><br />Έβλεπε τα τρένα να περνάν…<br />Προκαθορισμένα δρομολόγια, προκαθορισμένων προορισμών…<br />Στην ώρα τους…<br />Αδιαμαρτύρητα να ταξιδεύουν…<br />Φορτωμένα με ψυχές και σώματα ανθρώπων απλών και συνηθισμένων…<br />Ένοιωθε τις λαμαρίνες τους κομμάτι του εαυτού του…<br />Όμοιος με εκείνα, κουβάλαγε κι’ αυτός ανθρώπους μέσα του…<br />Την ψυχή τους και τις αναμνήσεις τους…<br />Σαν διαβατάρης περιπατητής έναστρων σκοτεινών δρόμων…<br />Είχε μετατρέψει τη ζωή του σε καθημερινή εξάσκηση σε πρακτικές επιβίωσης από ‘δαιμόνιες αναμνήσεις’ και ‘αλλόκοτα ονειρέματα’…<br /><br />Πρωί, 7.00 π.μ…<br />Ήπιε μια γουλιά από τον καφέ του…<br />Η ώρα του πρώτου καφέ…<br />Κι’ αυτή ενταγμένη στην εξάσκηση της ημέρας…<br />Σημείο αναφοράς…<br />Είχε ήδη ντυθεί για να πάει στο γραφείο του…<br />Όσο κι’ αν είχε προσπαθήσει, δεν μπορούσε να κρύψει τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια του…<br />Τα ‘παράσημα νυκτός’ όπως περιπαικτικά τους έλεγε…<br />Δύσκολη νύχτα, σκούρα και σκοτεινή…<br />Είχε περάσει κι’ αυτή όμως…<br />Είχε ξημερώσει…<br />Ξαναέβλεπε τα τρένα να περνούν…<br /><br />Είχε καταφέρει να δημιουργήσει ‘σημεία αναφοράς’…<br />Ο πρωινός καφές, ο καφές των έντεκα και μισή, ο καφές των τρεις, ο απογευματινός καφές…<br />Οριοθετούσε σε ζώνες την μέρα του, για να μπορεί να την αντέχει…<br />Ζούσε ανάμεσα στα διαστήματα των καφέδων…<br />Σαν ναρκομανής ανάμεσα στις δόσεις του…<br />Η ποσότητα καφεΐνης ανά καφέ, ποίκιλε ανάλογα τη χρονική στιγμή κατανάλωσής του…<br />Με δυνατότερη δόση το πρωί, έφθινε ομαλά σε πιο ελαφριά δόση το απόγευμα…<br />Κοίταζε τα τρένα να περνάν…<br /><br />Πονούσε όταν άκουγε τον στριγκό ήχο της επαφής των μετάλλων στην κίνηση των συρμών…<br />Ένοιωθε το κορμί του ράγα και τις αναμνήσεις του βαγόνι…<br />Να του χαρακώνει το κορμί για να βρίσκουν δρόμο για ταξίδι…<br />Κι’ όμως, χαιρόταν που έβλεπε τα τρένα να περνούν…<br /><br />Σήμερα, δεν πήγε στο γραφείο…<br />Άφησε ένα πραγματικό τρένο να χαράξει το κορμί του και να ταξιδέψει μακριά του…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116785924379902387?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1167765690101691082007-01-02T21:16:00.000+02:002007-01-02T21:30:43.000+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/814744/Starry%20Night%20by%20Jeremy%20Wolff.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/23267/Starry%20Night%20by%20Jeremy%20Wolff.jpg" border="0" /></a><br />Πήρε το cd από το σωρό που είχε δίπλα στο στερεοφωνικό…<br />Το άνοιξε και το τοποθέτησε στη σχισμή…<br />Ήχος μηχανικός…<br />Ξεκίνημα αργόσυρτο…<br />‘Σαν δυο τρένα που ανταμώσαν ένα βράδυ’…<br />Η βραχνή φωνή του Στράτου…<br />‘Α, ρε Στράτο. Έφυγες και ‘συ νωρίς’ ψέλλισε και πήρε το μπουκάλι της βότκας…<br />Παγάκια, λεμόνι στιφτό, βότκα…<br />Γουλιά…<br />Κάψιμο…<br />Επωδός…<br />‘Όλοι οι καλοί φεύγουν νωρίς. Α, ρε κόσμε άδικε. Α, ρε κόσμε εγωιστή’…<br />Άνοιξε το παράθυρο…<br />Η νύχτα έξω φεγγοβολούσε…<br />Αεράκι κρύο εισχώρησε στου μυαλού του τον δαίδαλο…<br />Δεν πτοήθηκε…<br />Κι’ άλλη γουλιά…<br />Τσιγάρο…<br />Ρουφηξιά…<br />Εισπνοή και εκπνοή εκπαιδευμένη…<br />‘Μόνος στο πουθενά κι’ απόψε άγγελέ μου’…<br />Εισπνοή και εκπνοή…<br />Γουλιά…<br />Γύρισε στην φωτογραφία της…<br />Του γελούσε…<br />Της γέλασε…<br />Θυμήθηκε…<br />Κική Δημουλά…<br />‘Ανοίγω τα παράθυρα της φωτογραφίας ν’ αεριστεί. Έμεινε καιρό κλεισμένη, όπως πολλά εξοχικά παρελθόντα’…<br />Έσκυψε και προσκύνησε την φωτογραφία…<br />Έστρεψε βλέμμα και νου στον ουρανό…<br />Είδε ένα αστέρι να πέφτει…<br />Δεν έκανε ευχή…<br />Είχε πάψει από καιρό να εύχεται κάτι…<br />Δεν του έβγαινε…<br />Χαλιόταν…<br />Το σταμάτησε…<br />Φύσηξε αεράκι…<br />Πάλι…<br />Σκέφτηκε να κλείσει το παράθυρο…<br />Φοβήθηκε μην του κρυώσει, έτσι ελαφρά που ήταν ντυμένη στην φωτογραφία…<br />Την κοίταξε και του έγνεψε ότι δεν κρύωνε…<br />‘Βρέχει φωτιά στην στράτα μου’…<br />Σήκωσε τα χέρια στον ουρανό…<br />Σαν προσευχή…<br />Σαν παράκληση…<br />Τα τέντωσε…<br />Σταυρώθηκε νοερά και χόρεψε…<br />Εκστατικά…<br />Χόρευε για ‘κείνη, σαν να ήταν πανταχού παρούσα με την απουσία της…<br />Θυμήθηκε…<br />Γιάννη Ευσταθιάδη…<br />‘Σ’ αγαπώ σαν επίρρημα που ποτέ δεν είναι τετελεσμένο… Υπάρχεις πανταχού απών, σε όλα τα φθινόπωρα που ξαναρχίζουν ίδια’…<br />Φύσηξε αεράκι…<br />Έκλεισε το παράθυρο…<br />Έκατσε απέναντί της και τελείωσε την βότκα του…<br />Το πρωί τον βρήκε στην ίδια θέση…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Starry Night’ by Jeremy Wolff)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116776569010169108?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1167675506989793012007-01-01T20:16:00.000+02:002007-01-02T21:16:11.930+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/802322/Full%20Moon%20Sea%20by%20Stephen%20Rutherford.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/898040/Full%20Moon%20Sea%20by%20Stephen%20Rutherford.jpg" border="0" /></a><br />Είχε πάψει από καιρό να θεωρεί τον εαυτό της εμπορεύσιμο είδος…<br />Ούτε την νεανική επιδερμίδα διέθετε πια, ούτε το σφρίγος της νεότητας, ούτε τα χρήματα εκείνα που θα της έδιναν την δυνατότητα να εξασφαλίσει την ανεπάρκεια των αποθεμάτων της…<br />Το μόνο που της είχε μείνει, ήταν η θετική ματιά επάνω στη ζωή της…<br />Είχε αποκτήσει μία νέα θεώρηση των πραγμάτων, σε σημείο να εκλαμβάνει καθετί που της συνέβαινε με θετικό πρόσημο…<br />Ακόμη και αυτά τα πράγματα που της συνέβαιναν και ο πολύς κόσμος τα έβλεπε αρνητικά, αυτή τους έδινε ένα αρνητικό πρόσημο έτσι ώστε, αλγεβρικά, το αποτέλεσμα στην αφαίρεση να είναι θετικό…<br />Έτσι, με θετικό απολογισμό, συνέχιζε την πορεία της…<br />Οι μέρες της ίδιες και απαράλλαχτες…<br />Όμοιες και εξοντωτικά μακριές…<br />Ζούσε για να κοιμάται…<br />Κοιμόταν για να ξεχνάει…<br />Ήξερε ότι την μνήμη δεν μπορείς να την σβήσεις με τον ύπνο, απλά να την παραμερίσεις…<br />Και αυτό έκανε…<br />Τα φάρμακα συνεπικουρούσαν…<br />‘Τα φάρμακα έχουν ημερομηνία λήξης επίδρασης’ έλεγε πάντα…<br />Και ήταν πολλές οι φορές που η ημερομηνία επίδρασής τους έληγε προτού φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα…<br />Και οι μνήμες ερχόντουσαν εντονότερες και βαρύτερες…<br />Εκείνες τις νύχτες, το θετικό πρόσημο δεν λειτουργούσε…<br />Τότε, εξόντωνε το μυαλό της και, στη συνέχεια, εξόντωνε και το σώμα της…<br />Ποτό, τσιγάρο και θύμησες…<br />Όλα ένα μπουκέτο από αποξηραμένα τριαντάφυλλα, που έχουν χάσει το άρωμά τους, αλλά σε έλκει η όψη τους…<br />Νεκρή φύση…<br />Αφύσικη φύση…<br />Σε πρώτη ζήτηση αναμνήσεων, είχε τους δύο γάμους της και τον γιό της…<br />Τον πρώτο άντρα της δεν κατάλαβε πως τον χώρισε, τον δεύτερο δεν κατάλαβε γιατί τον παντρεύτηκε…<br />Πιθανότερες απαντήσεις, ανία στην πρώτη ερώτηση, εκτόνωση στην δεύτερη…<br />Καθόλου κολακευτικές εκδοχές και οι δύο, αλλά την βόλευαν στο να πίνει όλο και περισσότερο…<br />Τον γιό της τον θεωρούσε το μόνο δώρο που της χαρίστηκε ποτέ…<br />Και το μόνο δώρο που άφησε τον εαυτό της να χάσει…<br />‘Έπρεπε να βρει και αυτός τον δρόμο του. Δεν γινόταν να τον έχεις πάντα στο βρακί σου’ της έλεγε συνέχεια το υποσυνείδητό της, σαν χορός σε αρχαία τραγωδία…<br />Όμως αυτή, τον ήθελε εκεί…<br />Στο βρακί της…<br />Στη ζωή της…<br />Δικός της δεν ήταν εξάλλου;;;<br />Αίμα από το αίμα της δεν ήταν;;;<br />Ένα αίμα που χυνόταν αλλού πια…<br />Σε άλλες γειτονιές, σε άλλα κορμιά…<br />Θυμόταν και πονούσε…<br />Ένοιωθε εγκλωβισμένη σαν την θάλασσα…<br />Περιορισμένη και αδύναμη…<br />Θυμόταν τα λόγια του Θανάση Βαλτινού από το <strong>‘Μπλε βαθύ, σχεδόν μαύρο’</strong>: ‘Σαν την θάλασσα που την έχουν κάνει και σύμβολο. Χτυπιέται που είναι κλεισμένη στις κοίτες της, και δεν μπορεί να τις ξεπεράσει, γιατί αν τις ξεπεράσει θα πλημμυρίσει τον κόσμο και θα χαθεί. Χτυπιέται και ύστερα αποκάνει και εμείς νομίζουμε ότι αυτό είναι γαλήνη, ενώ είναι η πιο βαθιά απελπισία. Γιατί μόνο μέσα στο σχήμα που της δίνουν οι κοίτες της μπορεί να υπάρχει, πράγμα που είναι επίσης σκλαβιά.’…<br />Κι’ αυτή χτυπιόταν…<br />Αλλά, έμενε πάντα σκλάβα…<br />Σαν την θάλασσα…<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">(Ο τίτλος &amp; η έμπνευση του παρόντος κειμένου είναι δανεισμένος από τον ομότιτλο βιβλίο του Θανάση Βαλτινού)</span></strong><br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Full Moon Sea’ by Stephen Rutherford)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116767550698979301?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1167493960723257052006-12-30T17:49:00.000+02:002006-12-30T17:52:40.766+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/823408/Happy%20New%20Year.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/894767/Happy%20New%20Year.jpg" border="0" /></a><br /><em>Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά<br />ψηλή μου δεντρολιβανιά…<br />…<br />Το καλαμάρι έγραφε<br />τη μοίρα μου την έγραφε…<br /></em><br />Θα ακουστεί και πάλι αύριο…<br />Αύριο, σαν κάθε παραμονή Πρωτοχρονιάς…<br />Τότε, τώρα και πάντα…<br /><br />Οι ευχές είναι βασικό συστατικό των εορτών…<br />Και ιδιαίτερα, όσες από αυτές είναι από καρδιάς…<br /><br />Εύχομαι το 2007 να είναι ένα έτος που θα σηματοδοτήσει την απαρχή προσωπικών ευκαιριών για τον καθένα μας…<br />Μεγάλων ή μικρών δεν έχει σημασία, μα πάνω απ’ όλα ευκαιριών…<br />Να μας δώσει τη δυνατότητα να ζήσουμε τις προσωπικές μας οπτασίες…<br />Να ζήσουμε τους προσωπικούς μας μύθους…<br />Να ζήσουμε…<br />Λίγες ώρες μας χωρίζουν από την αλλαγή του χρόνου…<br />Εύχομαι όλα να σας πάνε καλά…<br />Όλα και όλοι…<br /><br /><span style="color:#cc0000;">Χρόνια μας Καλά…<br />Γεμάτα Υγεία και Ευτυχία…<br />Γεμάτα Έρωτα και Πάθος…<br />Γεμάτα από Εσάς, Εμάς και όσους Αγαπάτε και Αγαπάμε…<br /></span><br /><strong><span style="color:#cc0000;">ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ &amp; ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ…</span></strong><br /><br /><em><span style="color:#6633ff;">Γιώργος Μ.</span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116749396072325705?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1167334126778854552006-12-28T21:27:00.000+02:002006-12-28T21:32:53.196+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/831481/Don%20Quixote%20by%20Pablo%20Picasso.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/609010/Don%20Quixote%20by%20Pablo%20Picasso.jpg" border="0" /></a><br />Το μήνυμα στο κινητό έγραφε:<br /><br /><strong>Ποτέ μην προσπαθήσεις να αλλάξεις τον κόσμο.<br />Όσοι προσπάθησαν, έγιναν αγάλματα για κατάθεση στεφάνων…<br /><br />Ποτέ μην προσπαθήσεις να αλλάξεις τον άλλο…<br />Όσοι προσπάθησαν, έμειναν μόνοι να κλαίνε πάνω από γκρεμίσματα…<br /><br />Ποτέ μην προσπαθήσεις να αλλάξεις εσένα…<br />Όσοι προσπάθησαν, έχασαν ότι ήταν πραγματικά δικό τους: τους ίδιους…</strong><br /><br />Το διάβασε, γέλασε και το έσβησε…<br />Μπορεί να έπεφτε σε λάθος χέρια και να αφύπνιζε συνειδήσεις…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#990000;">(‘Don Quixote’ by Pablo Picasso)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116733412677885455?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1167248461068110402006-12-27T21:38:00.000+02:002006-12-27T21:41:01.106+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/659584/Up%20and%20Down.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/292259/Up%20and%20Down.jpg" border="0" /></a><br /><strong>Εκείνος:</strong><br /><span style="font-size:130%;">Σ’ αγαπώ ως τον ουρανό…</span><br /><br /><strong>Εκείνη:</strong><br /><span style="font-size:130%;">Χαμήλωσαν τ’ αστέρια ή πετάξαμε πολύ ψηλά;;;</span><br /><br /><strong>Εκείνος:</strong><br /><span style="font-size:130%;">Έχει σημασία;;;</span><br /><br /><strong>Εκείνη:</strong><br /><span style="font-size:130%;">Φοβάμαι ότι έχω κλειστοφοβία και φοβία στα ύψη…</span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#990000;">(‘Up &amp; Down’ by Maurits Cornelis Escher)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116724846106811040?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1167132130645091172006-12-26T13:18:00.000+02:002006-12-26T13:28:08.676+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/676061/LHomme%20au%20Chapeau%20Melon%20by%20Rene%20Magritte.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/374955/LHomme%20au%20Chapeau%20Melon%20by%20Rene%20Magritte.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color:#000099;"><strong>00.00 πμ.</strong></span><br />Το μυαλό του γύρναγε σε παλιές στιγμές μαζί της…<br />Ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι και η οροφή του δωματίου έμοιαζε με θέατρο σκιών που έπαιζε το έργο της ζωής του μαζί της…<br />Ένα έργο με δύο πρωταγωνιστές και κανένα θεατή…<br />Πρωταγωνιστούσαν ο ένας για τον άλλο…<br />Για κανέναν άλλο…<br />Το τσιγάρο έκαιγε στα χείλη του…<br />Με τον καπνό που εξέπνεε, δημιουργούσε σχήματα για να εμπλουτίσει το σκηνικό…<br />Σαν σήματα καπνού σε ένα φανταστικό προορισμό…<br />Σήματα καπνού για προειδοποίηση ενός επερχόμενου κινδύνου, μιας επερχόμενης καταστροφής…<br /><br /><strong><span style="color:#000099;">01.00 πμ.</span></strong><br />Θυμήθηκε την πρώτη φορά που έκαναν έρωτα…<br />Σε εκείνο το δωμάτιο του χλιδάτου ξενοδοχείου…<br />Ήθελε να την εντυπωσιάσει με τους τρόπους και την ‘γνώση’ ζωής που είχε…<br />Τα είχε καταφέρει…<br />Και ένοιωθε πολύ υπερήφανος…<br />Τα μπουρνούζια και τα είδη προσωπικής περιποίησης που υπήρχαν μέσα στο μπάνιο του δωματίου, λειτούργησαν άψογα…<br />Του είχε δοθεί χωρίς αναστολές…<br />Της είχε δοθεί με επιφυλάξεις…<br /><br /><strong><span style="color:#000099;">02.00 πμ.</span></strong><br />Η βροχή συνέχιζε να μουρμουράει στο τζάμι της κρεβατοκάμαρας…<br />Το ‘έργο’ αποκτούσε ηχητική υπόκρουση…<br />Ντυνόταν με μουσική μονότονη και συνεχόμενη…<br />Σε ρυθμούς μείζονες και ελάσσονες…<br />Με ηχοχρώματα άχρωμα, διάφανα…<br /><br /><strong><span style="color:#000099;">03.00 πμ.</span></strong><br />‘Πήγε τρεις’ σκέφτηκε…<br />Τι να κάνει τώρα;;;<br />Που να είναι;;;<br />Με ποιον να είναι;;;<br />Έγειρε στο πλάι…<br />Δεν ήθελε το δάκρυ να του κάψει σε μεγάλη έκταση το πρόσωπο…<br /><br /><strong><span style="color:#000099;">04.00 πμ.</span></strong><br />Διάβαζε πολύ…<br />Του είχε προκαλέσει μεγάλη έκπληξη αυτό το γεγονός…<br />Δεν είχε την όψη γυναίκας που εντρυφούσε στο διάβασμα…<br />Της άρεσε η ποίηση…<br />Του απήγγειλε εκτεταμένα αποσπάσματα από Έλληνες ποιητής…<br />Μεγάλες της αγάπες ο Ελύτης και ο Λειβαδίτης…<br />Είχε κάνει κτήμα της και έννοια ζωής τους στίχους του Τάσου Λειβαδίτη:<br /><em>‘Ένα σπίτι για να γεννηθείς<br />Ένα δέντρο για να ανασάνεις<br />Ένας στίχος για να κρυφτείς<br />Κι ο κόσμος για να πεθάνεις’</em>…<br />Δεν ήθελε πολλά στη ζωή της…<br />Συνειδητοποίησε ότι δεν της είχε δώσει ούτε αυτά τα λίγα…<br /><br /><strong><span style="color:#000099;">05.00 πμ.</span></strong><br />Του είχε διηγηθεί κάποτε, την σκηνή της συζήτησης ανάμεσα στην Ανέττα και στην Τζούλια από το ‘Μαγεμένη ψυχή’ του Romain Rolland…<br />Η διαπίστωση – θέση του Rolland ότι ‘οποιαδήποτε γυναίκα, ό,τι κι’ αν έχει περάσει, όταν συμβεί να ερωτευτεί αληθινά, ξαναγίνεται παρθένα’, τον είχε στιγματίσει…<br />Η γυναίκα που είχε στα χέρια του, το είχε κάνει πράξη…<br />Του το είπε έμμεσα…<br />‘Κι ο κόσμος για να πεθάνεις’…<br /><br /><strong><span style="color:#000099;">06.00 πμ.</span></strong><br />Το φως της ημέρας τον λύτρωσε με την λάμψη του…<br />Η οροφή του δωματίου έπαψε να φωτίζει ετερόφωτα την σκοτεινιά της ψυχής του με τη δική της έλλειψη φωτός…<br />Κοιμήθηκε εξαντλημένος…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘L’ Homme au Chapeau Melon’ by Rene Magritte)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116713213064509117?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1166947465298823772006-12-24T10:01:00.000+02:002006-12-24T10:04:25.393+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/600724/normal_litras4.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/849641/normal_litras4.jpg" border="0" /></a><br />Παραμονή Χριστουγέννων…<br />Ξύπνησε με την αίσθηση του κορμιού της δίπλα του…<br />Της χάιδεψε την πλάτη…<br />Ήξερε ότι αυτή η κίνηση της άρεσε πολύ…<br />Την άκουσε να γουργουρίζει, σαν μικρή γατούλα που της τρίβεις την ράχη…<br />Πλησίασε το αυτί της…<br />Άρχισε να της τραγουδάει:<br /><br /><em>Καλήν εσπέρα άρχοντες κι αν είναι ορισμός σας,<br />Χριστού τη θεία Γέννηση να πω στ΄ αρχοντικό σας.</em><br /><br />Ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της…<br />Ξύπνησε…<br />Συνέχισαν τα κάλαντα παρέα…<br /><br /><em>Χριστός γεννάται σήμερον εν Βηθλεέμ τη πόλη,<br />οι ουρανοί αγάλλονται, χαίρει η φύσις όλη.<br />Εν τω σπηλαίω τίκτεται, εν φάτνη των αλόγων,<br />ο Βασιλεύς των Ουρανών και ποιητής των όλων.<br />Πλήθος αγγέλων ψάλλουσι το Δόξα εν Υψίστοις<br />και τούτο άξιον εστί, η των ποιμένων πίστις.<br />Εκ της Περσίας έρχονται τρεις μάγοι με τα δώρα.<br />Άστρο λαμπρό τους οδηγεί, χωρίς να λείψει ώρα.<br /></em><br />Γύρισε και τον φίλησε…<br />‘Χρόνια μας πολλά αγάπη μου’…<br />‘Χρόνια μας πολλά ζωή μου’…<br />‘Εύχομαι και του χρόνου να μας βρει αυτή η μέρα μαζί’…<br />‘Ναι αγάπη μου. Μαζί’…<br /><br /><strong><span style="color:#6600cc;">Χρόνια Πολλά σε όλους σας…<br />Να είσαστε πάντα καλά…<br />Κάθε επιθυμία σας, ευχή μου…<br />Και του χρόνου γεροί…</span></strong><br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Τα κάλαντα’ του Νικηφόρου Λύτρα)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116694746529882377?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1166640763775535622006-12-20T20:52:00.000+02:002006-12-20T20:52:43.846+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/699175/Blue%20Horizon%20by%20Peter%20Wileman.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/108400/Blue%20Horizon%20by%20Peter%20Wileman.jpg" border="0" /></a><br />- Αγαπάς;;;<br />- Αγαπάω…<br />- Και γιατί αγαπάς;;;<br />- Γιατί με κάνει καλύτερο άνθρωπο..<br />- Καλύτερο ή ευκολότερο…<br />- Ευκολότερο;;;<br />- Ναι. Ευκολότερο…<br />- Τι εννοείς;;;<br />- Εννοώ ότι η αγάπη σε μαλακώνει, κάνεις υποχωρήσεις που δεν θα έκανες αν δεν αγαπούσες, είσαι πιο γλυκός, πιο ευαίσθητος. Οπότε, είσαι ευκολότερος στο να δέχεσαι πράγματα και καταστάσεις…<br />- Και αυτό δεν σημαίνει ‘καλύτερος άνθρωπος’;;;<br />- Έχοντας αλλάξει εσένα;;;<br />- Γιατί λες ότι άλλαξα εμένα; Αφού ο ίδιος είμαι. Δεν άλλαξα. Θέλω και τα κάνω. Δεν μου τα επιβάλλει κανένας…<br />- Δεν είπα το αντίθετο…<br />- Τότε τι λες;;;<br />- Ότι γίνεσαι ευκολότερος. Δεν γίνεσαι καλύτερος. Αλλάζεις…<br />- Αλλάζω, αλλά προς το καλύτερο…<br />- Αλλάζεις έτσι ώστε να γίνεσαι πιο αρεστός. Αλλάζεις έτσι ώστε να αντέχεις το έτερον ήμισυ. Αλλάζεις έτσι ώστε να σε αντέχει το έτερον ήμισυ…<br />- Μα, αυτό είναι το καλύτερο. Μαθαίνω να ζω με κάποιον άλλο. Μαθαίνω να συμβιώνω και να βιώνω. Μαθαίνω να μην είμαι ‘εγώ’ και να είμαστε ‘εμείς’…<br />- Σωστά τα περί ‘εγώ’ και ‘εμείς’, αρκεί να ξεκινάς από το ‘εγώ’ και να δημιουργείς το ‘εμείς’. Γιατί τότε, δεν γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος. Χάνεσαι από οντότητα και αφομοιώνεσαι στα γούστα και στις ορέξεις του άλλου. Γίνεσαι ‘ένα’ με τον άλλο και μετά για να βρεις το ‘εγώ’ πρέπει να γκρεμίσεις τα πάντα μέσα σου και να ξαναφτιαχτείς. Και ξέρεις ποιο είναι το ωραίο;;;<br />- Ποιο;;;<br />- Όταν θελήσεις να ξαναγίνεις ‘εσύ’, κανένας δεν πιστεύει ότι ήσουν μόνο ‘εμείς’…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Blue Horizon’ by Peter Wileman)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116664076377553562?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1166484911954384382006-12-19T01:32:00.000+02:002006-12-19T01:35:12.050+02:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/636870/The%20Embrace%20by%20Gustav%20Klimt.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/302649/The%20Embrace%20by%20Gustav%20Klimt.jpg" border="0" /></a><br />Την ξύπνησε ο ήχος που έβγαζε όταν έφτανε στην κορύφωση της ηδονής του. Στην αρχή φοβήθηκε, αλλά μετά ηρέμησε. Δεν ήταν η πρώτη φορά που την ξυπνούσε ο Μάκης. Το αγόρι της διπλανής πόρτας.<br /><br />Πάντα εκδήλωνε την ηδονή του με ένα βογκητό, με ένα μουγκρητό. Ένα μουγκρητό, σαν να άκουγες ένα άγριο ζώο που του μπήγεις ένα καρφί στο πόδι. Τον φανταζόταν επάνω στην εκάστοτε ερωμένη του, σε στάση εξουσιαστή, να επιδεικνύει τις αρετές του και να αποδεικνύει την σεξουαλική υπεροχή του. Μία υπεροχή που τον ακολουθούσε σαν αύρα στο κατόπι του. Μπορούσε να κολάσει την οποιαδήποτε γυναίκα. Ίσως και τον οποιοδήποτε άντρα, αλλά δεν τον είχε δει ποτέ να ασχολείται με ομόφυλους του.<br /><br />Ψηλός, μαυρομάλλης, με πράσινα μάτια, μεγάλα χέρια και καλοσχηματισμένο κορμί. Άδωνης και βάλε δηλαδή. Όποτε συναντιόντουσαν στην είσοδο ή στον διάδρομο, έχανε τα λόγια της. Όσο κι’ αν προσπαθούσε να επιβληθεί στον εαυτό της και να μην ξαναπέσει στο ίδιο λάθος, δεν το κατάφερνε. Τι ασκήσεις μπροστά στον καθρέπτη έκανε, τι μαθήματα αναπνοής και οξυγόνωσης του εγκεφάλου της έκανε, τίποτα δεν απέδιδε. Όποτε βρισκόντουσαν, έχανε τα λόγια της και το μόνο που σκεφτόταν ήταν τα βογγητά του. Είχαν συνδεθεί τόσο πολύ με τις δικές της λευκές νύχτες, που τις δημιούργησαν κόμπλεξ.<br /><br />Και η σημερινή νύχτα, ήταν μία από αυτές τις λευκές νύχτες. Αυτή μόνη στο διπλό της κρεβάτι και ο Μάκης στο διπλανό διαμέρισμα, να οργώνει ένα ακόμη γυναικείο κορμί. Πόσο θα ήθελε να ήταν το δικό της κορμί. Πόσο θα ήθελε να είχε το Μάκη από πάνω της. Να της κάνει έρωτα και να παθιάζεται. Να φτάνει στην κορύφωση και να βγάζει το πληγωμένο και επικίνδυνο αγρίμι από μέσα του. Και εκείνη να είναι εκεί και να τον βλέπει. Να βλέπει την έκφρασή του και να ακούει την κραυγή του εξ’ επαφής.<br /><br />Σηκώθηκε να πάει να πιεί νερό. Ξαναγύρισε στο κρεβάτι και ξάπλωσε. Πάλι μόνη. Αφουγκράστηκε τους ήχους από το διπλανό διαμέρισμα. Υπήρχε μία έντονη κινητικότητα. Πρέπει να είχαν τελειώσει και η κοπέλα να ετοιμαζόταν να φύγει. Άκουσε βήματα να κατευθύνονται προς την εξώπορτα του διαμερίσματος του Μάκη. Η πόρτα άνοιξε, για λίγο σιωπή και ένα καληνύχτα. Η πόρτα έκλεισε. Άκουσε ήχο νερού να τρέχει. Υπέθεσε ότι ο Μάκης ξέπλενε το άρωμα του νωπά οργωμένου κορμιού της κοπέλας από το κορμί του. Σκέφτηκε ότι ο Μάκης δεν θα μπορούσε να κοιμηθεί με τα ίχνη της ερωτικής του απόλαυσης διάσπαρτα στο κορμί του. Αρκετά, προφανώς, θα μύριζαν τα σεντόνια του έρωτα. Δεν θα ήθελε να μυρίζει κι’ αυτός.<br /><br />Ο Μάκης, άνοιξε το νερό στο ντους και μπήκε από κάτω. Του άρεσε η αίσθηση του νερού στο σώμα του, μετά την ερωτική πράξη. Πίστευε ότι ήταν το φυσικό επακόλουθο της ολοκλήρωσής της. Γι’ αυτόν, η πράξη ξεκινούσε από το μυαλό, πέρναγε στο σώμα και εξαγνιζόταν στο ντους. Συνειρμικά, του ήρθε στο μυαλό η γειτόνισσά του, η Ρούλα. Το κορίτσι της διπλανής πόρτας. Τι θα έχει τραβήξει κι’ αυτή η καημένη με την πάρτη του. Από την μία να νοιώθει άβολα όποτε συναντιούνται και από την άλλη να την ξυπνάει κάθε φορά με τα βογγητά ολοκλήρωσης που ακολουθούσαν την ερωτική του προσπάθεια. Καταλάβαινε ότι την ξύπναγε, από τους ήχους που ακουγόντουσαν από το διαμέρισμά της. Χωρίς να το καταλάβει, ένοιωσε το μόριό του να ερεθίζεται. Έκλεισε το νερό, βγήκε, σκουπίστηκε και γυμνός κατευθύνθηκε στο κρεβάτι του. Έκλεισε το φως και ξάπλωσε.<br /><br />Το κρεβάτι δεν την χώραγε. Προσπαθούσε, μάταια, να αναγκάσει τον εαυτό της να κοιμηθεί. Προσπαθούσε, μάταια, να τον ηρεμήσει. Αλλά, η έξαψη που ένοιωθε, δεν μπορούσε να ξεπεραστεί εύκολα. Σηκώθηκε από το κρεβάτι, γδύθηκε και κατευθύνθηκε στο μπάνιο. Άνοιξε το ντους και μπήκε από κάτω. Το ζεστό νερό λειτούργησε αντίστροφα απ’ ότι περίμενε. Την ερέθισε περισσότερο από το να την καλμάρει. Έκλεισε το νερό, βγήκε από την μπανιέρα, σκουπίστηκε και γυμνή ξάπλωσε στο κρεβάτι της.<br /><br />Άκουσε το νερό να τρέχει στο μπάνιο της Ρούλας. Γέλασε. ‘Κι’ άλλος που δεν μπορεί να κοιμηθεί’ σκέφτηκε. Την φαντάστηκε γυμνή, με το νερό να τρέχει επάνω στο άσπρο της δέρμα. Δεν μπορούσες να την χαρακτηρίσεις όμορφη, μάλλον συμπαθητική με χαρακτηριστικό τύπο και υπέροχα μάτια. Και το σώμα της βέβαια, καλό, με λίγα πιασίματα. Όπως ακριβώς του άρεσε. Ένοιωσε το μόριό του να διεγείρεται πάλι. Έριξε μία μπλούζα επάνω του και αποφάσισε να κάνει το μεγάλο βήμα. Πήρε κλειδιά, βγήκε από την πόρτα του διαμερίσματος και χτύπησε την πόρτα της Ρούλας.<br /><br />Δεν είχε πέσει ούτε ένα λεπτό στο κρεβάτι, όταν άκουσε τον Μάκη να σηκώνεται από το κρεβάτι του, να περπατάει στο διάδρομο, να ανοίγει την πόρτα του, να την κλείνει και να χτυπάει την δική της. Η καρδιά της χτύπησε σαν τρελή. Προσπάθησε να σηκωθεί από το κρεβάτι, αλλά λες και δυο χέρια την κρατούσαν αιχμάλωτη και ακίνητη. Φαντασιώθηκε σκηνές παθιασμένων ερωτικών πράξεων. Μεταξύ εκείνης και του Μάκη. Κατάφερε να σηκωθεί. Γυμνή, κατευθύνθηκε στην πόρτα. Ξεκλείδωσε και άνοιξε. Δεν χρειάστηκε να ρωτήσει ποιος ήταν. Ήξερε ότι ήταν αυτός. Τον είχε ακούσει. Τον περίμενε πάντα. Τον είδε μπροστά της. Τον έπιασε από το χέρι και τον οδήγησε μέσα στο δωμάτιο.<br /><br />Δεν είπαν κουβέντα. Ούτε μιλιά. Τίποτε. Του έβγαλε την μπλούζα. Έπεσαν στο κρεβάτι. Τα σεντόνια της ήταν καθαρά. Το άρωμα του έρωτα δεν τα είχε ποτίσει ακόμη. Το κορμί της ήταν πρόσφορο έδαφος για τις ορμές του Μάκη. Τον άκουσε μόνο να μουγκρίζει την ώρα που τελείωνε. Τον είδε να σφίγγει τα μάτια του και να συσπάται το πρόσωπό του. Το όνειρό της πραγματοποιήθηκε.<br /><br />Κοιμήθηκαν αγκαλιά. Το πρωί, σηκώθηκαν, φιλήθηκαν και χωρίς να πουν καλημέρα, χώρισαν…</div><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘The Embrace’ by Gustav Klimt)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116648491195438438?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1166395012594033822006-12-18T00:33:00.000+02:002006-12-18T01:45:14.660+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/876473/Light%20shower%20by%20Christian%20Simonian.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/941021/Light%20shower%20by%20Christian%20Simonian.jpg" border="0" /></a><br />Δούλευε στον υπολογιστή…<br />Απορροφημένη και αποκομμένη από το περιβάλλον…<br />Ο καφές που είχε φτιάξει, παρέμενε ατελείωτος και παγωμένος δίπλα της…<br />Επεξεργαζόταν το τελευταίο κείμενό της…<br />Έπρεπε να το παραδώσει την επόμενη μέρα και ο χρόνος την πίεζε…<br />Ένοιωθε άβολα…<br />Το κείμενο που είχε γράψει δεν την ικανοποιούσε…<br />Πίστευε ότι διάβαζε ένα κείμενο ξένο προς την ίδια, άνευρο και χωρίς έμπνευση…<br />Και αυτό έκανε περισσότερο δύσκολη την πραγμάτωση του έργου που είχε μπροστά της…<br />Από τότε που ξεκίνησε να γράφει κατά παραγγελία, είχε χάσει κάθε ίχνος δημιουργικής έμπνευσης…<br />Νόμιζε ότι χρησιμοποιούσε τις ίδιες φόρμες και τους ίδιους τρόπους ανάπτυξης και περάτωσης της πλοκής του πονήματος…<br />Χωρίς ίχνος φρεσκάδας και νέων ιδεών…<br />Ένοιωθε ότι περπατούσε πάνω σε έλος και ότι από ώρα σε ώρα θα έπεφτε μέσα και δεν θα μπορούσε να σωθεί…<br />Το παράξενο ήταν, ότι όλοι οι υπόλοιποι έβλεπαν ένα κείμενο πολύ καλό, καλά δομημένο και σωστά διαμορφωμένο, που σε κρατούσε σε εγρήγορση και κυλούσε γρήγορα στο διάβασμά του…<br />Στις αντιρρήσεις της ότι ένοιωθε να επαναλαμβάνεται, η απάντηση που λάμβανε ήταν ότι έτσι είναι το προσωπικό της στυλ οπότε και έπρεπε να αποδεχτεί το γεγονός ότι είχε δημιουργήσει ένα προσωπικό στυλ…<br />Φαύλος κύκλος δηλαδή…<br /><br />Χτύπησε το τηλέφωνο…<br />Δεν το σήκωσε…<br />Ξαναχτύπησε, ξανά και ξανά…<br />Δεν άντεξε άλλο…<br />Το σήκωσε…<br /><br />Η φωνή γνώριμη που ξυπνούσε παλιές αναμνήσεις…<br />Ταράχθηκε…<br />Δεν ήθελε να ακούσει αυτή τη φωνή, όχι τώρα…<br />Μα καλά, γιατί τώρα, γιατί σήμερα;;;<br />Οι ερωτήσεις απανωτές, παράλληλες με τη συνομιλία στο τηλέφωνο…<br />Ανέβασε παλμούς στην καρδιά της…<br />Τι έπαθε και έγινε έτσι;;;<br />Πρέπει να ηρεμήσει…<br />Έπρεπε να ηρεμήσει…<br /><br />Το τηλεφώνημα ολοκληρώθηκε…<br />Μία καληνύχτα και μία ευχή για καλή επιτυχία το όριό του…<br />Τοποθέτησε το ακουστικό πίσω στη συσκευή…<br />Η καρδιά της χόρευε σε ρυθμούς έντονους…<br />Σηκώθηκε και κατευθύνθηκε στην κουζίνα…<br />Ήθελε να πιεί νερό…<br />Παγωμένο, για να μειώσει τους παλμούς της…<br />Άνοιξε το ψυγείο, πήρε το μπουκάλι με το νερό, άνοιξε το πώμα, το έφερε στο στόμα της, ήπιε…<br />Μία, δύο, τρεις γουλιές…<br />Ξανάκλεισε το μπουκάλι, το έβαλε πίσω στο ψυγείο…<br />Έκοψε ένα κομμάτι από μία ξεχασμένη σοκολάτα υγείας αμυγδάλου που βρήκε σε ένα ράφι του ψυγείου…<br />Το έφαγε…<br />Ηρέμησε…<br />Ένας ήχος ανακούφισης βγήκε από τα σπλάχνα της…<br />Διερωτήθηκε τι πήγε να πάθει…<br />Ευτυχώς, γλύτωσε…<br /><br />Ξανακάθισε στο γραφείο της, αφοσιώθηκε στο γραπτό της, κοιτάζοντας επίμονα την οθόνη του υπολογιστή…<br />Το μυαλό της έφευγε…<br />Παρέμενε στο τηλεφώνημα…<br />Ρωτούσε στον εαυτό της τον σκοπό αυτού του τηλεφωνήματος…<br />Πιθανές απαντήσεις πολλές, πειστική καμία…<br />Πάντα έτσι ήταν…<br />Οι απαντήσεις της δεν την ικανοποιούσαν…<br />Όσο πραγματιστικές κι’ αν ακουγόντουσαν, όσο σωστές κι’ αν αποδεικνύονταν στο τέλος…<br />Δεν μπορούσε να δουλέψει άλλο…<br />Η προσοχή της ήταν στραμμένη αλλού…<br />Στο τηλεφώνημα…<br /><br />Σήκωσε το ακουστικό…<br />Ανταπέδωσε την κλήση…<br />Ρώτησε το λόγο της επαφής…<br />Η απάντηση ακούστηκε λιγότερο κολακευτική από αυτή που ήθελε, ίσως, να ακούσει…<br />Λιγότερο πραγματιστική όμως, από αυτή που είχε σκεφτεί η ίδια…<br />Η εκδοχή ‘σε είδα στον ύπνο μου και απλά πήρα να δω τι κάνεις’ ακουγόταν καλύτερη από το ‘ήμουν μόνος στο σπίτι, δεν είχα τι να κάνω και πήρα να μιλήσουμε λίγο’…<br />Τοποθέτησε το ακουστικό στην βάση του…<br />Η κίνησή της, πιο σίγουρη και πιο σταθερή από την προηγούμενη φορά…<br />Είχε ηρεμήσει…<br />Ένα ντους, θα της επανέφερε την ηρεμία να επιστρέψει στη δουλειά της…<br />Ίσως, και να της έδινε την δυνατότητα να αλλάξει τα δεδομένα του γραπτού της…<br />Η καρδιά της είχε λειτουργήσει…<br />Είχε ξανανιώσει το αίμα της να κυλάει στις φλέβες της…<br />Ναι…<br />Το έλος, δεν την φόβιζε τόσο πολύ πια…<br />Μπορούσε να δει τα στέρεα εδάφη ανάμεσα στα βαλτωμένα νερά…<br />Ήξερε να δημιουργήσει νέο μονοπάτι, νέα περπατησιά…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Light shower’ by Christian Simonian)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116639501259403382?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1166301995137806622006-12-16T22:46:00.000+02:002006-12-16T22:46:35.176+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/774265/Reclining%20Nude%20by%20Amedeo%20Modigliani.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/643189/Reclining%20Nude%20by%20Amedeo%20Modigliani.jpg" border="0" /></a><br />Θέλω να με αφήσεις να σου φτιάξω ένα άρωμα…<br />Δεν θα βάλω μέσα ούτε σφένδαμο, ούτε βανίλια, ούτε γιασεμί, ούτε κανέλα…<br />Θα βάλω μέσα εσένα και εμένα, εμάς…<br />Τους πόθους και τα πάθη μας…<br />Τον έρωτα και την αμαρτία μας…<br />Τα λάθη και τα σωστά μας…<br />Τα θέλω και τα δίνω μας…<br />Θα αφήσω εκτός,<br />τα πρέπει και τα παίρνω μας…<br />Τις υποχωρήσεις και τις κακίες μας…<br /><br />Θα σου φτιάξω ένα άρωμα, προσαρμοσμένο στο κορμί σου…<br />Οικείο και ζωντανό…<br />Να ταιριάζει με τον ιδρώτα σου…<br />Να ευωδιάζει στη χαρά σου…<br />Να γλυκαίνει τον πόνο σου…<br />Να βοηθάει το βλέμμα σου να ορίζει το μέλλον σου…<br /><br />Θα σου φτιάξω ένα άρωμα, να το φοράς τα πρωινά…<br />Όταν ξυπνάς από τον ύπνο σου…<br />Όταν κοιτάς στο πλάι σου και βλέπεις εμένα…<br />Όταν λες την πρώτη καλημέρα της ημέρας στ’ αυτιά μου…<br /><br />Θα σου φτιάξω ένα άρωμα, να το φοράς τη νύχτα…<br />Πριν πέσεις στην αγκαλιά μου…<br />Πριν αφήσεις τα χάδια μου να συνταράξουν το κορμί σου…<br />Πριν τα σώματά μας γίνουν ένα και αναταράξουν τον κόσμο μας…<br />Πριν το χάραμα μας βρει, αγκαλιασμένους και αποκαμωμένους από τον έρωτά μας…<br /><br />Θα το ονομάσω με το γλυκό σου όνομα…<br />Το μοναδικά ειπωμένο και τραγουδισμένο από τα χείλη σου…<br />Όπως το είπες εκείνη την πρώτη φορά που σε γνώρισα…<br />Όπως το κατέγραψε το μυαλό μου και το μιλάει η ψυχή μου…<br /><br />Θέλω να με αφήσεις να σου φτιάξω ένα άρωμα…<br />Για να είναι μοναδικό σου…<br />Όπως εσύ…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Reclining Nude’ by Amedeo Modigliani)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116630199513780662?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1166133035614731532006-12-14T23:48:00.000+02:002006-12-14T23:50:35.660+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/500363/The%20Nightmare%20by%20Henry%20Fuseli.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/666842/The%20Nightmare%20by%20Henry%20Fuseli.jpg" border="0" /></a><br />Νύχτες ερημιάς βασάνιζαν το μυαλό του…<br />Το ρολόι του τοίχου, μοναδικός φίλος του…<br />Δυσκολία στον ύπνο…<br />Δυσκολία και στα όνειρα…<br />Όχι όνειρα…<br />Εφιάλτες…<br />Ή νύχτες λευκές, κενές…<br />Άχρωμος ύπνος…<br />Άνευρες διαδρομές με κλεισμένα μάτια…<br />Κι’ όταν κατάφερνε να κοιμηθεί, ιδρώτας πότιζε το ταλαιπωρημένο κορμί του…<br />Λες και πάλευε με την συνείδησή του…<br />Λες και όργωνε την ψυχή του και κουραζόταν…<br />Το ξημέρωμα, τον έβρισκε αποτελειωμένο…<br />Χωρίς ικμάδα ζωής στα μάτια, χωρίς διάθεση αναπνοής στα ρουθούνια…<br />Πίστεψε ότι ήταν καταραμένος…<br />Πίστεψε ότι ήταν ξεχασμένος…<br />Έστρεφε το βλέμμα στον ουρανό, να βρει ένα πάτημα να συνεχίσει…<br />Το μόνο που έβλεπε, ήταν ένα μουντό γκρι…<br />Σαν τη στάχτη…<br />Έτσι όπως πίστευε τη ζωή του…<br />Να της έχουν μείνει μόνο στάχτες…<br />Σκέφτηκε ένα χρώμα…<br />Σκέφτηκε εκείνη…<br />Πίστεψε ότι ήταν φοίνικας…<br />Πίστεψε ότι θα μπορούσε να ξαναγεννηθεί…<br />Πήρε τα μάτια από τον ουρανό και κοίταξε μπροστά…<br />Είδε ανθρώπους, είδε ζωές…<br />Αποφάσισε να ξαναγεννηθεί…<br />Αποφάσισε να προχωρήσει…<br />Μπροστά ή πίσω…<br />Προς κάποια κατεύθυνση…<br />Προς οποιαδήποτε κατεύθυνση…<br />Τα πόδια δεν τον βοηθούσαν…<br />Η έλλειψη ύπνου, του τα καθήλωνε στη γη…<br />Ακίνητος…<br />Να περιμένει άσκοπα βοήθεια από τον εαυτό του…<br />Άπλωσε τα χέρια, να πιαστεί από κάπου…<br />Να βρει αντίσταση…<br />Πουθενά στέρεο αντικείμενο…<br />Πουθενά διάθεση για βοήθεια…<br />Σήκωσε τα μάτια στον ουρανό…<br />Το μουντό γκρι ξεθώριαζε…<br />Φως περνούσε και τον έλουζε…<br />Ένοιωσε ζέστη, το αίμα κύλησε στις φλέβες του, τα πόδια ξεμούδιασαν…<br />Ξύπνησε, σηκώθηκε, περπάτησε…<br />Το βλέμμα το έστρεψε μπροστά…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘The Nightmare’ by Henry Fuseli)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116613303561473153?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1166012250576116042006-12-13T14:14:00.000+02:002006-12-13T14:17:30.713+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/860576/Bitter%20Campari%20by%20Leonetto%20Cappiello.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/445962/Bitter%20Campari%20by%20Leonetto%20Cappiello.jpg" border="0" /></a><br />Μπήκε στο bar…<br />Το φως υποτονικό, δημιουργούσε ατμόσφαιρα κατάνυξης…<br />‘Επίτηδες, για να μπορεί ο barman να εξομολογεί ευκολότερα.’ σκέφτηκε…<br />Οι θαμώνες λίγοι, κυρίως άντρες…<br />Αταίριαστο πλήθος, αταίριαστες ιστορίες…<br />Κάθισε στην μπάρα…<br />Ο barman κατευθύνθηκε κοντά του για να πάρει παραγγελία…<br />‘Τι θα πάρετε;’ τον ρώτησε με επαγγελματικό ύφος barman…<br />‘Ένα gin με tonic θα ήθελα.’ του απάντησε με επαγγελματικό ύφος πελάτη…<br />Δεν άργησε να του το φέρει…<br />Συνοδευόμενο από ξηρούς καρπούς…<br />Κοίταξε μια ματιά γύρω του…<br />Δεν βρήκε τίποτε το ενδιαφέρον για να εστιάσει το βλέμμα του και να ‘παίξει’ το μάτι του…<br />Το ήθελε αυτό…<br />Ήθελε να νοιώσει την ένταση του φλερτ, αλλά στάθηκε άτυχος…<br />‘Μπορεί αργότερα να κάτσει κάτι καλύτερο.’ μουρμούρισε στον εαυτό του…<br />Σήκωσε το ποτήρι του να πιεί την πρώτη γουλιά…<br />Η γεύση του ποτού, πικρή και ξινή συνάμα…<br />Την έβρισκε ελκυστική και ενδιαφέρουσα…<br />Από την πρώτη φορά που το γεύτηκε, αυτός ο συνδυασμός των γεύσεων είχε εντυπωθεί στα γευστικά κύτταρα του μυαλού του…<br />Ίσως βέβαια, να είχε συνδυάσει την απόλαυση που του δίνει το συγκεκριμένο ποτό με εκείνη…<br />Εκείνη του το είχε προτείνει και με εκείνη το είχε πρωτοπιεί…<br />Η δεύτερη γουλιά κατευθύνθηκε στον οισοφάγο του…<br />Ασυναίσθητα, του ήρθε στο νου το άσμα <em>‘Σε βλέπω στο ποτήρι μου’</em>…<br />Γέλασε…<br />‘Αν ήταν να την βλέπω μόνο στο ποτήρι μου, θα έκοβα το ποτό. Εδώ το ξεκινήσαμε για να μην την βλέπουμε. Απορώ ποιος, και κάτω από ποιες συνθήκες, έγραψε ένα τέτοιο τραγούδι’ είπε…<br />‘Είπατε κάτι;’ τον ρώτησε ο barman, που τον είχε ακούσει…<br />‘Όχι. Απλά διερωτήθηκα για ένα τραγούδι’ του απάντησε…<br />‘Σεκλέτια;’ ρώτησε ο barman με ύφος επαγγελματία εξομολόγου…<br />‘Για να είμαι εδώ και να πίνω μόνος, μάλλον’…<br />‘Πιστεύετε ότι το αξίζει αυτό που κάνετε, αυτή για την οποία το κάνετε;’ ξαναρώτησε ο barman με μεγαλύτερη οικειότητα…<br />‘Το ψάχνω. Αυτό ψάχνω. Αν άξιζε.’ του απάντησε κοιτώντας το ποτήρι λες και έψαχνε την απάντηση εκεί μέσα…<br />‘Η απάντηση δεν βρίσκεται στο ποτήρι. Εκεί βρίσκεται μόνο ο πόνος. Τίποτε άλλο. Ο πόνος και το πνίξιμό του.’ αποκρίθηκε ο barman λες και διάβασε τη σκέψη του…<br />‘Και ο οποίος ξέρει καλό κολύμπι, παρεμπιπτόντως.’ του είπε με ένα μειδίαμα να σχηματίζεται στα χείλη του…<br />‘Δεν ξέρει ο πόνος καλό κολύμπι. Εμείς δεν είμαστε ‘καλή θάλασσα’. Δεν ξέρουμε να ανταριάζουμε αρκετά για να μπορούμε να πνίγουμε αισθήματα και πόνους. Είμαστε ‘γαλήνια θάλασσα’, ακόμη και στον πόνο μας. Γι’ αυτό και προβληματιζόμαστε, γι’ αυτό και πονάμε.’ αποκρίθηκε ο barman με ύφος ανθρώπου που η ζωή τον έμαθε και τον δίδαξε…<br />‘Αγαπητέ κύριε’ συνέχισε ο barman, ‘ο καθένας μας κουβαλάει τους πόνους και τις λύπες που δεν μπόρεσε να πνίξει. Είναι πάντα εκεί, λες και δεν έχουν βάρος για να πνιγούν. Λες και λειτουργεί η άνωση. Λες και η άνωσή τους στη συνείδησή μας, αυξάνει με τον όγκο των ποτών που πίνουμε.’…<br />Τα λόγια του τον προβλημάτισαν…<br />Διερωτήθηκε, τι καταλάβαινε που έκλαιγε και έπινε τον πόνο του έτσι…<br />Σκέφτηκε, ότι ήταν τόσο ανούσιο όλο αυτό…<br />Το ποτό δεν θα την έφερνε πίσω, ούτε θα τον έκανε να νοιώσει καλύτερα…<br />Αποφάσισε να εναντιωθεί στον τρόπο που αντιμετώπιζε τα πράγματα…<br />Ήπιε την τελευταία γουλιά από το ποτό του, πλήρωσε, ευχαρίστησε τον barman και σηκώθηκε να φύγει…<br />Στην είσοδο του bar κοντοστάθηκε, σκέφτηκε κάτι και γύρισε πίσω…<br />Κατευθύνθηκε προς την μπάρα…<br />Έσκυψε και είπε στον barman: ‘Σ’ ευχαριστώ, αλλά έτσι χάνεις πελάτες’…<br />‘Μη στεναχωριέστε. Εγώ απλά, συμβουλές και την πείρα μου από την ζωή λέω. Η απόφαση είναι δική σας. Την ‘θάλασσά’ σας, εσείς την ορίζεται. Το ποτό είναι ένα καλό καταφύγιο. Δεν το αποχωρίζεται πολύς κόσμος.’ απάντησε ο barman με ύφος ανθρώπου…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Bitter Campari’ by Leonetto Cappiello)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116601225057611604?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1165912779378448552006-12-12T10:34:00.000+02:002006-12-12T10:39:39.423+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/204170/Expectation%20by%20Joani.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/734392/Expectation%20by%20Joani.jpg" border="0" /></a><br />Από το πρωί, ένοιωθε την έλλειψή του…<br />Έντονα και βίαια…<br />Όπως του άρεσε να της κάνει έρωτα…<br />Της φάνηκε παράξενο…<br />Δεν της συνέβαινε συχνά…<br />Σχεδόν ποτέ…<br />Ένοιωθε τα χείλη της σαν δυο κόκκινες φωτιές…<br />Φωτιές και στην υφή και στην γεύση…<br />Γεύση φωτιάς…<br />Σαν το φιλί του…<br />Τέτοια γεύση πρέπει να έχει η αμαρτία…<br />Τα μάτια της υγρά έλαμπαν από πόθο…<br />Συνειδητοποίησε ότι θα την παρεξηγούσαν στο γραφείο οι συνάδελφοί της…<br />Φοβήθηκε…<br />Δεν ήταν από τους ανθρώπους που άφηνε το συναίσθημα να φανεί στο πρόσωπο…<br />Η εικόνα είχε μεγάλη σημασία γι’ αυτή…<br />Δεν μπορούσε να ξεφύγει από τις σκέψεις της όμως…<br />Τον σκέφτηκε δίπλα της να την καίει…<br />Μεταφορικά και κυριολεκτικά…<br />Το κορμί του στους χίλιους βαθμούς…<br />Και το δικό της μαζί του, σαν σε φούρνο, να ψήνεται μαζί του…<br />Της έλεγε ότι του αρέσει να είναι δίπλα της και να την κάνει ότι θέλει…<br />Αυτό του άρεσε…<br />Και αυτό της έκανε…<br />Η ανάσα του βαριά και ερωτική…<br />Τα χέρια του στο κορμί της και τα μάτια του μέσα της…<br />Κατευθείαν στην ψυχή της…<br />Να διαβάζουν τις μύχιες σκέψεις της και να τις υλοποιούν…<br />Της μιλούσε και αυτή έλιωνε…<br />Ένιωθε δίπλα της τον ανδρισμό του, την μυρωδιά του αρσενικού και αυτό την τρέλαινε…<br />Την έκανε να βογκάει από πόθο και πάθος…<br />Την χάιδευε με κάθε μέσο που μπορούσε να χρησιμοποιήσει…<br />Τα χέρια του, την ανάσα του, την γλώσσα του…<br />Και αυτή, σαν υπάκουο κορίτσι, άνοιγε τα πόδια της μόνο με μια του λέξη…<br />Έφτανε μόνο μία του λέξη και ήταν έτοιμη να γίνει δική του…<br />Πάντα υγρή και πάντα έτοιμη να τον δεχτεί μέσα της...<br />Όπως την ήθελε και όπως του άρεσε…<br />Ένοιωσε το κορμί της να καίγεται περισσότερο…<br />Τον ήθελε απεγνωσμένα μέσα της, να την πάρει και να την ταξιδέψει στο όνειρο του...<br />Στο όνειρο του για εκείνη...<br />Στην μοναδική του σκέψη…<br />Θυμήθηκε πως τον έβλεπε να τρέμει δίπλα της…<br />Και αυτή έτρεμε…<br />Η ηδονή παντού γύρω τους, τους αγκάλιαζε…<br />Και αυτός με την σειρά του, την αγκάλιαζε όλο και πιο παθιασμένα.<br />Και αυτή δεν καθόταν αμέτοχη…<br />Τον έσφιγγε μέσα της...<br />Τεντώνονταν για να τον διευκολύνει…<br />Για να την πάρει πιο γρήγορα και πιο δυνατά…<br />Τον έσφιγγε πάνω της…<br />Το βάρος του, δεν την ενοχλούσε…<br />Αντίθετα, την ικανοποιούσε και της άρεσε….<br />Όταν έμπαινε μέσα της, η καρδιά της έφευγε…<br />Πήγαινε σε αυτόν…<br />Τον λάτρευε…<br />Λάτρευε τον τρόπο που την έκανε δική του…<br />Και από την μεριά της, ήξερε ότι είναι δικός της…<br />Το έβλεπε στα μάτια του και το ένιωθε στο άγγιγμά του…<br />Το μύριζε στον ιδρώτα του…<br />Το αισθανόταν όταν έμπαινε σκληρός μέσα της…<br />Ήταν ο απόλυτος έρωτας, η απόλυτη ηδονή, το απόλυτο πάθος…<br />Και ήταν δικό τους…<br />Κάθε φορά καλύτερο...<br />Κάθε φορά δυνατότερο…<br />Δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτα άλλο…<br />Μόνο αυτόν…<br />Αυτόν…<br />Σήκωσε το τηλέφωνο και σχημάτισε τον αριθμό του…<br />Ήθελε να τον ακούσει, να του πει πόσο υγρή ήταν…<br />Ήθελε να τον ακούει να της λέει πόσο πολύ την σκεφτόταν και πως δεν έβλεπε την ώρα να βρεθούν να κάνουν έρωτα…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Expectation’ by Joani)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116591277937844855?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1165826487668783932006-12-11T10:38:00.000+02:002006-12-11T10:41:27.710+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/659905/Kreuze%20Und%20Saulen%20by%20Paul%20Klee.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/23699/Kreuze%20Und%20Saulen%20by%20Paul%20Klee.jpg" border="0" /></a><br />Πρωί…<br />Ο καιρός έξω από το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας, έδειχνε βροχερός, μουντός…<br />Λογικό, αν σκεφτεί κανείς ότι ήταν Δεκέμβρης μήνας, στα μέσα του…<br />Απέναντι, είχαν ήδη αρχίσει και αναβόσβηναν τα λαμπάκια στα μπαλκόνια των σπιτιών…<br />Όλη τη νύχτα, το ίδιο σκηνικό…<br />Δεν έσβηναν ποτέ…<br />Λες και ήταν φάροι που έδειχναν στους περαστικούς το ‘Λιμάνι της Ευτυχισμένης Οικογένειας’, όπως συνήθιζε να λέει…<br />Έδειχναν με τον τρόπο τους, ότι στο συγκεκριμένο σπίτι, υπάρχει περίσσευμα χαράς και ευτυχίας…<br />Λες και σου έλεγαν: ‘Εμείς είμαστε ευτυχισμένοι και ‘σεις, όλοι οι υπόλοιποι, να βράσετε στο ζουμί σας’…<br />‘Πάλι με ευχάριστες σκέψεις ξύπνησα’ σκέφτηκε και ένα πικρό χαμόγελο εμφανίστηκε στα χείλη της…<br />Σηκώθηκε από το κρεβάτι…<br />Μία αίσθηση παγωνιάς την χτύπησε στα γυμνά πόδια της…<br />Κρύωνε…<br />‘Πάλι ο διαχειριστής ξέχασε να ανάψει το καλοριφέρ’ μουρμούρισε…<br />Φόρεσε το παντελόνι της φόρμας της και πήγε στην τουαλέτα…<br />Έριξε νερό στο πρόσωπό της και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη…<br />‘Πάλι στις ομορφιές σου είσαι σήμερα, να μη σε βασκάνω. Φτου σου κοπέλα μου. Σαν τα κρύα τα νερά, βρε. Αλλά τα πολύ κρύα. Άνθρωπος δεν μπορεί να σε ακουμπήσει από το κρύο’ αποκρίθηκε στον εαυτό της με περισσή ειρωνεία, όπως έκανε πάντα…<br />Όπως έκανε πάντα, όχι μόνο για τον εαυτό της…<br />Είδος άμυνάς της, την χρησιμοποιούσε από πολύ μικρή…<br />Και το είχε εξασκήσει με την πάροδο των χρόνων…<br />Είχε γίνει δεύτερη φύση της…<br />Πήγε στην κουζίνα, περνώντας από το καθιστικό, ανοίγοντας το κλιματιστικό στο διάβα της…<br />Έφτιαξε ένα καφέ και κάθισε να τον πιεί στον καναπέ απέναντι από το κλιματιστικό…<br />Το σπίτι είχε μία παράξενη ηρεμία…<br />Το κοίταξε με μία ματιά…<br />Πλησίαζαν Χριστούγεννα και δεν είχε καμία διάθεση να κάνει οτιδήποτε…<br />Ούτε στολισμό, ούτε γλυκά, ούτε φαγητά, ούτε επισκέψεις, ούτε να βρεθεί με συγγενείς και φίλους, ούτε να γελάσει, ούτε να κλάψει…<br />Τίποτα…<br />Ήθελε το απόλυτο τίποτα φέτος…<br />Ήθελε το απόλυτο ψύχος των αισθημάτων της…<br />‘Παγόβουνο και μέσα και έξω. Θα ταιριάζω καλύτερα και με το τοπίο’ είπε στον εαυτό της και γέλασε…<br />Τώρα τελευταία γέλαγε μόνο με τα δικά της ανέκδοτα, με τον δικό της αυτοσαρκασμό…<br />Λες και είχε χαθεί το χιούμορ από κοντά της και μόνο αυτή μπορούσε να το ενεργοποιήσει στον εαυτό της…<br />Άνοιξε το ραδιόφωνο…<br />Παντού, σε όποιο σταθμό κι’ αν το συντόνιζε, άκουγε διαφημίσεις από χριστουγεννιάτικα …<br />Το έκλεισε βίαια, βρίζοντας…<br />Προσπάθησε να σκεφτεί ένα πρόγραμμα για την ημέρα που ξεκινούσε μπροστά της…<br />Δεν είχε δουλειά και κάπως έπρεπε να γεμίσει την ημέρα της…<br />Πρώτη σκέψη, να κατέβει για ψώνια και καφέ στο κέντρο της πόλης…<br />Αμέσως, απομάκρυνε την ιδέα από το μυαλό της…<br />Μόνο και μόνο ότι θα αντίκριζε τα ίδια και τα ίδια χαρούμενα και, συνάμα, αγανακτισμένα πρόσωπα των μαμάδων, πλαισιωμένα από παιδάκια που τραβάνε στο κατόπι τους, της έφερνε αναγούλα…<br />Δεν ήθελε θορύβους…<br />Δεν ήθελε παιδάκια…<br />Σκέφτηκε να μείνει σπίτι και να το συγυρίσει…<br />Μπορεί η πραγματοποίηση της ιδέας να την κούραζε περισσότερο από το να πάει για ψώνια, τουλάχιστον της άφηνε τα περιθώρια να είναι μόνη της και να κάνει ότι ήθελε την ώρα που η ίδια το ήθελε…<br />Εξάλλου, γι’ αυτό πάλευε στη ζωή της…<br />Για να κάνει ότι ήθελε, την ώρα που το ήθελε…<br />Ακριβό το τίμημα μεν, δίκαιη η καταβολή του δε…<br />Ήξερε μέσα της, λες και είχε γεννηθεί με αυτή την πεποίθηση, ότι για να φοράς στραβά το καπελάκι σου και να είσαι κυρίαρχος του εαυτού σου, το αντίτιμο έπρεπε να πληρωθεί…<br />Το που, βέβαια, κανείς δεν της το είχε πει…<br />Ούτε το ποσό…<br />Και τα δύο τα έμαθε στην πορεία…<br />Το ταμείο λεγόταν ‘ζωή’ και το ποσό ‘μοναξιά’…<br />‘Δεν βαριέσαι. Και αυτοί που δεν είναι μόνοι τους, τι καταλαβαίνουν; Καλύτεροι από μένα είναι;’ έλεγε με ύφος, απευθυνόμενη στον εαυτό της…<br />Ασυναίσθητα, συνέκρινε το πώς ήταν η ίδια, όταν βρισκόταν μέσα σε σχέση και πως ήταν τώρα, τέτοιες ημέρες…<br />Σκέφτηκε, ότι όταν είχε σχέση, τέτοιες ημέρες προσπαθούσε με τον ‘καλό της’ να συνεννοηθεί πως θα περάσουν της γιορτινές μέρες, τι δώρα θα κάνουν, που θα πάνε, ποιους θα δουν…<br />Και πάντα κατέληγαν να μαλώνουν, να είναι στις μαύρες τους τέτοιες ημέρες και να μην περνάν καλά…<br />Ενώ τώρα, που είναι μόνη της, η ζωή της είναι πιο εύκολη μιας και δεν έχει τέτοιες έννοιες…<br />Είναι μόνη και θα περάσει μοναχικά τις γιορτές…<br />Μπορεί το στρώμα της να είναι διπλό, να μην έχει κανέναν πλάι της, αλλά έννοιες δεν έχει…<br />Ή έχει;;;<br />Θυμήθηκε κάτι που είχε διαβάσει κάποτε: ‘Όταν δεν μπορείς να καταλάβεις το παρόν, κοίτα το παρελθόν και μέτρα τα λάθη και τα σωστά σου. Αναλόγως του προσήμου που θα προκύψει από την αφαίρεση, θα καταλάβεις τι παιχνίδι παίζεις στη ζωή σου.’…<br />Συνειδητοποίησε ότι οι δικές της αφαιρέσεις έδιναν αρνητικό πρόσημο…<br />Αίσθηση παγωνιάς κύλησε στο αίμα της…<br />Άσχετα, αν ο διαχειριστής είχε ήδη ανάψει το καλοριφέρ και ο χώρος είχε ζεσταθεί…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Kreuze und Saulen’ by Paul Klee)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116582648766878393?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1165506121271712502006-12-07T17:40:00.000+02:002006-12-07T17:42:01.340+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/736614/Adonis%20Dream%20by%20Richard%20Franklin.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/655441/Adonis%20Dream%20by%20Richard%20Franklin.jpg" border="0" /></a><br />Το άγαλμα της πλατείας μας…<br />Έστεκε πάντα εκεί…<br />Χειμώνες, καλοκαίρια, με κρύα και ζέστες, μέρα και βράδυ…<br />Εκεί…<br />Να περιμένει τα παιδιά της γειτονιάς να παίξουν στα πόδια του…<br />Τα ερωτευμένα ζευγαράκια να φιληθούν στο πλάι του…<br />Τους ηλικιωμένους να αφηγούνται ιστορίες περασμένων χρόνων στο παγκάκι απέναντί του…<br />Και ποτέ δεν χάλαγε χατίρι…<br />Σημείο αναφοράς και διαχρονικότητας…<br />Πέρναγα καθημερινά και το έβλεπα…<br />Η πρώτη καλημέρα της ημέρας…<br />Είχαμε μία ιδιαίτερη σχέση οι δύο μας…<br />Άσχετα, αν η επαφή μας γινόταν μόνο με τη σκέψη και όχι με τα λόγια…<br />Του έλεγα τους πόνους μου…<br />Τις απογοητεύσεις μου και τα λάθη μου…<br />Τις χαρές και τις λύπες μου…<br />Θυμάμαι, το πρώτο ερωτικό μου σκίρτημα…<br />Εκεί, σε κείνο, πήγα και το είπα…<br />Λες και ήταν ο εξομολογητής της καρδιάς μου…<br />Λες και ήταν ο καλύτερός μου φίλος…<br />Υπήρχε στην καρδιά μου και στη ζωή μου…<br />Από τον καιρό που θυμάμαι τον εαυτό μου…<br />Ώσπου, αποφάσισε ο δήμος να αναπλάσει την πλατεία μας…<br />Να την εκμοντερνίσει…<br />Και το άγαλμα δεν είχε πια θέση εκεί…<br />Ήταν παρείσακτο…<br />Ξένο στοιχείο…<br />Μας ξερίζωσαν την ψυχή…<br />Μας ξερίζωσαν την παιδική αφέλεια…<br />Όλο τον κόσμο μας…<br />Θυμάμαι, την ώρα που το έπαιρναν…<br />Λένε, ότι τα αγάλματα δεν νοιώθουν και δεν λυγάνε…<br />Μεγάλο λάθος…<br />Και αυτά νοιώθουν…<br />Και αυτά λυγάνε…<br />Όπως και ‘μεις…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Adonis’ Dream’ by Richard Franklin)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116550612127171250?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1165343992845806982006-12-05T20:37:00.000+02:002006-12-05T20:39:52.930+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/209419/Frog%20Prince%20Sitting.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/359388/Frog%20Prince%20Sitting.jpg" border="0" /></a><br />Η γιαγιά μου έλεγε πάντα:<br /><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;"><em>Οι άντρες είναι σαν τους βατράχους.</em></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;"><em>Τρελαίνονται να ‘πηδάνε’ από εδώ κι’ από εκεί,</em></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;"><em>‘βγάζουν’ γλώσσα μόνο για να φάνε</em></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;"><em>και όταν τους ρωτήσεις κάτι,</em></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;"><em>γουρλώνουν τα μάτια, κοιτάνε αλλού και κάνουν ένα ‘κουαξ’…</em></span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116534399284580698?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1165255223813688922006-12-04T19:57:00.000+02:002006-12-04T20:00:23.903+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/131172/Female%20desire%20by%20Kenny%20Primmer.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/475955/Female%20desire%20by%20Kenny%20Primmer.jpg" border="0" /></a><br />- Είσαι μία κούκλα σήμερα…<br />- Σ’ ευχαριστώ…<br />- Εγώ πρέπει να σ’ ευχαριστήσω…<br />- Γιατί;;;<br />- Γιατί για μένα έγινες τόσο ωραία…<br />- Και ποιος σου το είπε αυτό;;;<br />- Έτσι πιστεύω…<br />- Λάθος πιστεύεις…<br />- Και μου το λες κατάμουτρα;;;<br />- Θα σε φοβηθώ;;; Εξάλλου, οι αλήθειες, κατάμουτρα λέγονται…<br />- Και για ποιον τότε ντύθηκες έτσι;;;<br />- Αρχικά, για μένα… Για να νοιώθω καλά εγώ με τον εαυτό μου…<br />- Ωραία… Αυτό το καταλαβαίνω… Και για ποιον άλλο;;;<br />- Για τις άλλες γυναίκες…<br />- Δηλαδή;;;<br />- Όσο κι’ αν δεν θέλεις να το παραδεχτείς, οι άλλες γυναίκες είναι ο πιο σκληρός κριτής του ντυσίματός μας… Εσείς οι άντρες, απλά θαυμάζετε ότι φοράμε για να μας κολακέψετε… Σας έχουμε σίγουρους, του χεριού μας… Ενώ, τις άλλες γυναίκες θέλουμε να τις κερδίσουμε… Θέλουμε να μας βλέπουν και να μας θαυμάζουν… Θέλουμε να είμαστε κυρίαρχες του χώρου μας… Κατάλαβες;;;<br />- ……<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Female desire’ by Kenny Primmer)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116525522381368892?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1165145513942193652006-12-03T13:29:00.000+02:002006-12-03T13:31:54.013+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/589277/The%20Scream%20by%20Edvard%20Munch.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/94253/The%20Scream%20by%20Edvard%20Munch.jpg" border="0" /></a><br />Όταν η ζωή,<br />χαμένη στους δρόμους που χάραξε και δεν έχουν γυρισμό,<br />αφουγκράζεται τον ήχο των σιωπών των σωμάτων<br />που γύρεψε για συνοδοιπόρους των ταξιδιών της,<br />γνέφει κλαίγοντας στις ψυχές των αφορισμένων ενοχών της…<br /><br />Ξαναπερνάει από τις συμπληγάδες των αποτυχιών της<br />και προσπερνά με βήμα βαρύ τα λάθη και τις χαμένες επιλογές της…<br /><br />Μαθαίνει να ζει με ενδοιασμούς τα πάθη της<br />και αρνείται την καινή της διαθήκη…<br /><br />Χάνεται στις προσδοκίες της…<br />Χάνει της προσμονές της…<br /><br />Τότε η ζωή, γίνεται πεπερασμένη…<br />Τότε η ζωή, γίνεται αβίωτη…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘The Scream’ by Edvard Munch)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116514551394219365?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1165051901101925692006-12-02T11:27:00.000+02:002006-12-02T11:31:41.173+02:00<strong><em>Ήθελε να τσακίσει τον εαυτό του στα χέρια αυτής της γυναίκας…<br />Ήθελε να τσαλακώσει το κορμί του στα φιλιά και στα χάδια αυτής της γυναίκας…</em></strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/357129/Femme%20en%20Bleu%20avec%20Guitare%20by%20Tamara%20de%20Lempicka.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/806497/Femme%20en%20Bleu%20avec%20Guitare%20by%20Tamara%20de%20Lempicka.jpg" border="0" /></a><br />Σάββατο βράδυ, έντεκα και μισή, χειμώνας…<br />Το αυτοκίνητό του σταμάτησε έξω από το μαγαζί που τραγουδούσε εκείνη…<br />Οι παρκαδόροι έτρεξαν να τον εξυπηρετήσουν…<br />Τον ήξεραν πια και ήξεραν ότι είναι από εκείνους τους πελάτες που πάντα άφηναν καλό φιλοδώρημα στο τέλος της βραδιάς…<br />Μιας βραδιάς, που πάντα τελείωνε στο ξημέρωμα της επόμενης ημέρας…<br />Πάντα ερχόταν μόνος, πάντα έφευγε μόνος…<br />Σαν τους μοναχούς που πάνε πρωί – πρωί στην εκκλησία, πριν ακόμη ανατείλει ο ήλιος, για να δοξάσουν Αυτόν, στον οποίο είναι ταγμένοι…<br />Έτσι κι’ αυτός, ακολουθώντας την εσωτερική του ανάγκη, εμφανιζόταν μέρα παρά μέρα στο ξενυχτάδικο αυτό, για να αποτίσει φόρο λατρείας στην μία και μοναδική αγαπημένη της ζωής του…<br />Πάντα εκεί, στο τραπέζι της γωνίας…<br />Με δυο ποτήρια επάνω, ένα δικό του και ένα για κείνη…<br />Το δικό του, πάντα άδειο, λες και υπήρχε μία αόρατη σύνδεση ανάμεσα στα χείλη του ποτηριού και στα σωθικά του…<br />Το δικό της, πάντα γεμάτο, ξέχειλο από το ποτό, για να του θυμίζει το πόσο γεμάτη ήταν η ζωή του από εκείνη…<br />Και όταν εμφανιζόταν στην σκηνή, τραγουδώντας με εκείνη την μπάσα φωνή που ανέσταινε μέσα του κάθε δείγμα αλήθειας και αγάπης που κουβαλούσε, καθόταν και την κοιτούσε βουρκωμένος, από την δύναμη των αισθημάτων που ένοιωθε…<br />Ποτέ δεν της είχε μιλήσει για τον κρυφό του πόθο για εκείνη, αν και ήταν κοινό μυστικό σε όλους…<br />Δεν της είχε μιλήσει ποτέ…<br />Και ούτε επρόκειτο να το κάνει…<br />Πίστευε, ότι θα ήταν και η τελευταία φορά που θα την έβλεπε, έτσι και έκανε την κίνηση να της μιλήσει…<br />Φοβόταν την απόρριψη…<br />Φοβόταν να αντικρύσει το γέλιο της κοπέλας αυτής, της μοναδικής γυναίκας που τον συντάραξε συθέμελα…<br />Γιατί θα γέλαγε…<br />Ποιος ήταν αυτός που θα της έλεγε ότι την αγαπούσε και εκείνη δεν θα γέλαγε;;;<br />Αυτά σκεφτόταν κάθε φορά που την έβλεπε να τραγουδάει…<br />Απομόνωνε οποιαδήποτε άλλη εξωτερική παρεμβολή και προσηλωνόταν σε κείνη, που γέμιζε την σκηνή με την παρουσία της…<br />Κάρφωνε το βλέμμα του στα μάτια της, προσπαθώντας να κλέψει βίαια κάθε ματιά της, κάθε πεταχτό της πέρασμα από τα μάτια του…<br />Άλλαζαν χρώμα τα μάτια του, κάθε φορά που συναντιόντουσαν με τα δικά της…<br />Έπαιρναν το χρώμα της μαύρης θάλασσας, της τρικυμισμένης, εκείνης που κάθε ναυτικός φοβάται, εκείνης που κάθε ναυτικός θέλει να αποφύγει αλλά ζητάει απεγνωσμένα να ταξιδέψει μέσα της για να την νικήσει…<br />Θόλωνε και μαύριζε το βλέμμα του, θόλωνε και μαύριζε η ψυχή του…<br />Αντάριαζε…<br />Φούσκωνε…<br />Πνιγόταν…<br />Και του άρεσε…<br />Και το ζητούσε…<br />Πολλές φορές, τραγούδαγε κι’ αυτός παρέα της…<br />Τραγούδαγε κι’ αυτός μαζί της, την αγάπη που ποτέ δεν θα του έδινε, την αγάπη που ποτέ δεν θα γνώριζε μαζί της…<br />Τραγούδαγε και μοιρολογούσε την ίδια στιγμή…<br />Την αγάπη του, τη ζωή του, την ανάστασή του, τον θάνατό του…<br />Τελείωνε το πρόγραμμά της και έφευγε από την σκηνή…<br />Τότε επανερχόταν κι’ αυτός στην πραγματικότητα…<br />Και έπινε…<br />Περισσότερο…<br />Και έτσι τον έβρισκε το πρωί…<br />Παρέα με ένα μπουκάλι άδειο, ένα ποτήρι άδειο και ένα ποτήρι ξέχειλο…<br />Παρέα με μία ζωή άδεια, με ένα σώμα άδειο και με μία ψυχή γεμάτη…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Femme en Bleu avec Guitare’ by Tamara de Lempicka)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116505190110192569?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1164957926683364602006-12-01T09:22:00.000+02:002006-12-01T09:25:26.746+02:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/823142/Yin%20Bleeds%20Into%20Yang%20by%20Scott%20Powell.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/565965/Yin%20Bleeds%20Into%20Yang%20by%20Scott%20Powell.jpg" border="0" /></a><br /><em>Αγόρι μου,<br /><br />Αποφάσισα να σου γράψω αυτό το γράμμα, γιατί αποδείχτηκε ότι δεν μπορείς να ακούσεις πια τα λόγια μου, αν τα άκουσες ποτέ. Αποφάσισα να γράψω αυτό το γράμμα, γιατί κουράστηκα να επαναλαμβάνω τα ίδια και τα ίδια πράγματα τόσες φορές. Αποφάσισα να γράψω αυτό το γράμμα, γιατί πονάω να σκοτώνω την αγάπη μας κάθε φορά που μπαίνω στη διαδικασία να σου μιλήσω για τους λόγους που χωρίσαμε.<br /><br />Θέλω να ξέρεις, ό,τι αυτό το γράμμα θα αποτελέσει την τελευταία προσπάθειά μου να συνειδητοποιήσεις τι μας συμβαίνει, έτσι όπως το βλέπω εγώ, και φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο. Δεν ξέρω το αποτέλεσμα αυτού του επιχειρήματος, αλλά δεν μου έχεις αφήσει περιθώρια για τίποτε άλλο.<br /><br />Κάθομαι και σκέφτομαι αυτά τα οποία έχουμε περάσει μαζί και τελικά συνειδητοποιώ ότι δεν περίμενα ποτέ εμείς οι δύο να καταλήξουμε έτσι. Καταφέραμε να οδηγήσουμε, ο καθένας από την πλευρά μας, την σχέση μας σε αδιέξοδο. Ένα αδιέξοδο που κοστίζει και στους δύο μας, άσχετα αν πιστεύεις ότι εγώ πονάω περισσότερο, ως γυναίκα. Και οι δύο πονάμε. Και οι δύο σπαράζουμε.<br /><br />Άντρα μου μοναδικέ, πιστεύω να ξέρεις πόσο πολύ σ’ αγαπάω. Πιστεύω να ξέρεις τον πόνο που νοιώθω τώρα που είσαι μακριά μου. Όμως, έχεις διερωτηθεί γιατί να είμαστε αναγκασμένοι να περνάμε αυτή την κατάσταση; Έχεις διερωτηθεί γιατί να είμαστε αναγκασμένοι να είμαστε χώρια; Έχεις διερωτηθεί που φταίξαμε;<br /><br />Από τις συζητήσεις που κάνουμε, δεν μου δείχνεις κάτι τέτοιο. Με τρομάζει το γεγονός ότι δεν έχεις κάτσει να δεις τι έχει φταίξει στη σχέση μας, στον τρόπο συμπεριφοράς του ενός προς τον άλλο, στη ζωή μας την ίδια.<br /><br />Θέλεις να είναι ο συνεχής αγώνας για επιβίωση, θέλεις να είναι η ρουτίνα που, αναπόφευκτα, υπήρξε ανάμεσά μας, θέλεις να είναι η έλλειψη ερωτικού ενδιαφέροντος μεταξύ μας; Δεν ξέρω. Όμως, εγώ το ψάχνω. Εσύ, έχεις επαναπαυτεί στα δικά μου λόγια και στις δικές μου αιτιολογήσεις και δεν έχεις κάνει καμία κίνηση, καμία σκέψη προς αυτή την κατεύθυνση.<br /><br />Μου έλεγες, και συνεχίζεις να μου λες, ότι με αγαπάς. Ότι δεν αντέχεις μακριά μου, ότι όλα θα αλλάξουν, ότι όλα θα πάνε καλά, αρκεί να είμαστε μαζί. Και σε ρωτάω: πως μπορούμε να είμαστε ξανά μαζί, όταν εσύ δεν έχεις κάνει καμία προσπάθεια να μου αποδείξεις ότι μπορώ να βασιστώ επάνω σου, ότι η ζωή μας δεν θα είναι ίδια όπως πριν. Δεν ζητάω θεαματικές αλλαγές. Ζητάω απλά κατανόηση και συμμετοχή στην κοινή μας ζωή. Ζητάω, απλά, να είσαι εκεί. Και για μένα και για σένα. Δεν αντέχω να σε βλέπω να ζεις απλά για να αναπνέεις. Δεν αντέχω να σε βλέπω να είσαι εκεί ‘ωσεί παρόν’. Δεν το αντέχω. Σ’ αγαπάω πολύ για να σε βλέπω έτσι.<br /><br />Μέχρι τώρα, πάλευα και για τους δυο μας. Κουράστηκα. Δεν λέω, το έκανα από αγάπη για σένα, για τη ζωή μας, για την οικογένειά μας. Όμως, δεν αντέχω άλλο. Δεν αντέχω. Στο φώναζα καιρό. Στο φώναζα. Σε παρακαλούσα να με βοηθήσεις. Σε παρακαλούσα να μου δώσεις το χέρι σου. Όμως εσύ, στον κόσμο σου. Όμως εσύ, στην βόλεψή σου. Πίστευες, ότι επειδή δεν μιλούσαμε, όλα ήταν καλά. Όλα ήταν ήρεμα και γαλήνια. Είχες ξεχάσει, προφανώς, ότι η ηρεμία πριν την καταιγίδα έτσι είναι. Και δεν έκανες τίποτα να αποτρέψεις αυτήν την καταιγίδα.<br /><br />Αγόρι μου, κάνω μία απέλπιδα προσπάθεια να σε ‘ξυπνήσω’, να σε αφυπνίσω. Μου λείπεις, αλλά αυτό δεν πάει να πει ότι θα είμαστε ξανά μαζί άνευ όρων. Δεν πάει να πει ότι θα ξεχάσω ότι έχει συμβεί και θα ζήσουμε πάλι μαζί. Κάνε κάτι. Μίλα μου. Σκέψου. Νοιώσε τα λάθη μας. Βρες τα και σβήσε τα. Μπορείς. Το ξέρω. Σε εκλιπαρώ. Σε παρακαλώ. Μην μας πετάξεις έτσι. Μην μας διαλύσεις έτσι. Και κάνε το σύντομα, γρήγορα. Δεν θέλω να ζήσω τους στίχους του Αλκαίου: ‘είναι που κάποτε θα ‘ρθεις κι’ αγάπη θα ‘χει φύγει’. Δεν θέλω. Μη με πετάς. Σε παρακαλώ. Μη με πετάς.<br /><br />Αγόρι μου, δεν αντέχω να σου γράψω άλλο. Ελπίζω και εύχομαι να κατάλαβες. Εύχομαι να ‘δεις’ και να ενεργήσεις. Είμαι εδώ. Μην αργήσεις.<br /><br />Το κορίτσι σου</em></div><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Yin bleeds into Yang’ by Scott Powell)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116495792668336460?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1164881662153529202006-11-30T12:09:00.000+02:002006-11-30T12:21:33.826+02:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/857874/Natural%20Woman%20by%20Asereht%20Orecul.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/384200/Natural%20Woman%20by%20Asereht%20Orecul.jpg" border="0" /></a><br />Περπατούσε στην προκυμαία του λιμανιού. Νοέμβρης μήνας, στην αρχή του χειμώνα. Ο αέρας της θάλασσας, δρόσιζε το πρόσωπό της. Ενώ της άρεσε η καθαρότητα αυτού του ανέμου, την εκνεύριζε η υγρασία που έφερνε. Κολλούσε επάνω στο δέρμα της. ‘Όταν θα γυρίσω σπίτι, θα βάλω ενυδατική.’, σκέφτηκε. Κοίταξε το ρολόι της. Η ενυδατική θα περίμενε να χρησιμοποιηθεί για άλλες δύο ώρες. Τότε μόνο θα επέστρεφε σπίτι.<br /><br />Τα φώτα του δρόμου φώτιζαν ικανοποιητικά. Μπορούσε να διακρίνει τα πάντα σε μεγάλη απόσταση. Κοίταξε γύρω της. Άνθρωποι σκυθρωποί, γελαστοί, αμίλητοι, με ένα κινητό στο χέρι περπάταγαν κοντά της. Εκφράσεις απογοήτευσης, χαράς, λύπης, ενθουσιασμού ζωγραφίζονταν στα πρόσωπά τους.<br /><br />Κάπου μέσα της λυπόταν για το θέαμα. Θυμόταν τα παιδικά της χρόνια, τότε που οι άνθρωποι ήταν πιο ανέμελοι. Τότε, που περπάταγε στους δρόμους της πόλης της, στην ίδια αυτή προκυμαία και έβλεπε γνωστά πρόσωπα. Πόσο καιρό είχε να συναντήσει γνωστά πρόσωπα. Να ανταλλάξει μαζί τους ένα χαμόγελο, μία καλημέρα, καλησπέρα, καληνύχτα.<br /><br />Ένοιωσε κούραση από το τρέξιμο όλης της ημέρας στο γραφείο και το τωρινό περπάτημα. Ξανακοίταξε το ρολόι της. Είχε λίγη ώρα μέχρι το randez-vous της. Αποφάσισε να καθίσει σε ένα παγκάκι. Κοίταξε γύρω και βρήκε το στασίδι της. Άφησε την τσάντα της στο πλάι. Έκλεισε ερμητικά το παλτό της ως επάνω για να μην κρυώσει.<br /><br />Ο κόσμος, συνέχιζε να περνάει γύρω της στον ίδιο ρυθμό. Έκλεισε τα μάτια της και αφουγκράστηκε την κίνηση γύρω της. Ένοιωσε τους παλμούς της καρδιάς αυτών των ανθρώπων. Ένοιωσε τις συναισθηματικές δονήσεις των ψυχών αυτών των ανθρώπων. Της φάνηκε σα να ήταν σε ένα κλειστό συναυλιακό χώρο, όπου μία παράξενη ορχήστρα έδινε κονσέρτο. Φαντάστηκε τον εαυτό της διευθυντή αυτής της ορχήστρας.<br /><br />Της άρεσε να διαλέγει για τον εαυτό της ρόλους. Πίστευε, ότι διαλέγουμε ένα ρόλο για τον εαυτό μας, όταν στη ζωή μας δεν έχουμε ξεκαθαρίσει τι πραγματικά επιζητούμε να είμαστε. Έτσι, προτιμούσε να διαλέγει αυτή τους ρόλους της ζωής της, όποτε το μπορούσε.<br /><br />Προσπάθησε να απομονωθεί για λίγο από αυτή τη φασαρία. Ήθελε να σκεφτεί λίγο τον εαυτό της. Ήθελε να σκεφτεί λίγο την ίδια. Ήθελε να σκεφτεί, για μία ακόμη φορά, την σημερινή της επίσκεψη. Γενικά, είχε παραμελήσει πολύ τον εαυτό της τελευταία. Το μόνο που την ενδιέφερε, ήταν οτιδήποτε άλλο, εκτός από αυτήν. Είχε φτάσει σε σημείο να της το θυμίζουν και οι δικοί της άνθρωποι. Θυμήθηκε την συζήτηση με την μητέρα της το μεσημέρι.<br /><br />‘Που θα πάει αυτή η κατάσταση;’ της έλεγε. ‘Έτσι θα είσαι από εδώ και πέρα; Πάρε μία απόφαση. Θα παντρευτείς τον Παύλο, ναι ή όχι; Να μπορέσει κι’ αυτός να δει τι θα κάνει. Δεν μπορεί να σε περιμένει αιωνίως. Αν δεν θέλεις να κάνεις οικογένεια μαζί του, να του το πεις. Δεν πρέπει να παίζεις με αυτά τα πράγματα’ δήλωσε με στόμφο.<br /><br />‘Α, ρε μάνα’ σκέφτηκε από μέσα της. ‘Τόσα χρόνια παιδί σου, κι’ ακόμη να με καταλάβεις’.<br /><br />Βέβαια, η μητέρα της είχε δίκιο. Όντως το είχε αναβάλλει πολύ και ο Παύλος δεν της έφταιγε σε τίποτα. Εξάλλου, τον αγαπούσε και δεν ήθελε να τον ταλαιπωρεί. Η απάντηση ήταν ήδη ειλημμένη και μετά το αποψινό της randez-vous, δεν θα είχε κανένα λόγο να αναβάλλει την ανακοίνωσή της κι’ άλλο.<br /><br />Βγήκε από τις σκέψεις της και άνοιξε τα μάτια της. Ο κόσμος, εξακολουθούσε να περπατάει γύρω της, στους ίδιους ρυθμούς. Ο κόσμος συνέχιζε να γυρίζει γύρω της, ακόμη και την στιγμή που είχε κλείσει τα μάτια και είχε κλειστεί στον εαυτό της. Αυτό, για ένα περίεργο λόγο, της έδωσε θάρρος και ελπίδα. Πίστεψε ότι το ρεύμα αυτό της κίνησης, θα της δώσει τη δύναμη να πολεμήσει την αναβλητικότητά της.<br /><br />Κοίταξε το ρολόι της. Είδε ότι πέρασε η ώρα. Σηκώθηκε, πήρε την τσάντα της και προχώρησε προς τον προορισμό της. Πέρασε στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Έφτασε μπροστά σε μία νεόδμητη πολυκατοικία. Δεν είχαν κατοικηθεί ακόμη όλα τα διαμερίσματά της. Έψαξε τα κουδούνια στον πίνακα, όπως έκανε κάθε φορά.<br /><br /><strong><em>‘Ιατρείο Μαιευτήρα – Γυναικολόγου, Ιωάννη Δελήμπαση, 5ος όροφος’</em></strong> έγραφε το κουδούνι. Το χτύπησε. Ακούστηκε ο ηλεκτρικός ήχος που ειδοποιούσε για το άνοιγμα της εξώπορτας. Άνοιξε, μπήκε μέσα, προχώρησε προς τον ανελκυστήρα, μπήκε μέσα και πάτησε το κουμπί του 5ου.<br /><br />Η πόρτα του Ιατρείου ήταν ήδη ανοιχτή. Στον προθάλαμο του διαμερίσματος και στο σαλόνι αναμονής δεν ήταν κανένας. Έκλεισε την πόρτα πίσω της. Προχώρησε προς το γραφείο του γιατρού. Μπήκε μέσα. Ο γιατρός την περίμενε πίσω από το γραφείο του. Χαιρετήθηκαν και της πρότεινε να κάτσει. Κάθισε στην πολυθρόνα απέναντί του.<br /><br />‘Λοιπόν γιατρέ, πως πάμε;’ ρώτησε όλο αγωνία.<br />‘Δεν έχω καλά νέα. Οι εξετάσεις δεν ήταν και τόσο καλές. Έδειξαν όγκο στην μήτρα. Θα πρέπει να αφαιρεθεί το συντομότερο δυνατό.’ απάντησε ο γιατρός.<br />‘Και μετά, θα μπορώ να κάνω παιδιά;’ τον ξαναρώτησε με μεγαλύτερη αγωνία.<br />‘Δεν είναι σίγουρο. Υπάρχουν πιθανότητες, αλλά πολύ μικρές.’ αποκρίθηκε ο γιατρός.<br /><br />Έπεσε πίσω στην πολυθρόνα. Ένοιωσε τη γη να ανοίγει κάτω από τα πόδια της. Έτσι ξαφνικά, σε τόσο μικρή ηλικία, της κοβόταν κάθε πιθανότητα να κάνει οικογένεια. Οι ελπίδες ήταν τόσο λίγες. Μπορεί μέχρι τώρα να μην ήθελε να κάνει οικογένεια, αλλά ήταν δική της επιλογή και όχι μονόδρομος. Σκέφτηκε τον Παύλο και τα όνειρα που έκανε και τα συζήταγαν μαζί. Πως θα του το έλεγε; Πως θα του έκοβε τα φτερά; Θα έμενε μαζί της μετά από αυτό το νέο; Η ειρωνία είναι, ό,τι είχε πάρει απόφαση να πει το ‘ναι’ στην πρότασή του. Τώρα;<br /><br />Συμφώνησε με το γιατρό να κάνει κάποιες πρόσθετες εξετάσεις σε λίγες ημέρες και έφυγε. Βγήκε στο δρόμο και ο αέρας την χτύπησε στο πρόσωπο. Ένοιωθε χαμένη. Έπεσε επάνω σε ένα περαστικό. Δεν τον κατάλαβε ότι ήταν μπροστά της. Του ζήτησε συγνώμη και έβγαλε το κινητό της να τηλεφωνήσει στον Παύλο. Έπρεπε να του μιλήσει. Δεν μπορούσε άλλο να το κρατάει μέσα της.</div><div align="justify"><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Natural Woman’ by Asereht Orecul)</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116488166215352920?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1164789096288857832006-11-29T10:29:00.000+02:002006-11-29T10:59:22.953+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/702015/An%20Emotion%20by%20Cristi%20Benavides.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/844746/An%20Emotion%20by%20Cristi%20Benavides.jpg" border="0" /></a><br />Οι άνθρωποι, είναι παράξενα όντα…<br />Αγαπάνε και μισούν με το ίδιο πάθος, με την ίδια ένταση, με τον ίδιο τρόπο…<br />Και κάθε στιγμή είναι σε θέση να δώσουν και τη ζωή τους γι’ αυτό το πάθος τους…<br />Είναι σε θέση να πληρώσουν τίμημα βαρύ, για να πουν ότι ‘αγάπησαν’ ή ‘μίσησαν’…<br />Με δεδομένο ότι για το μίσος μπορείς να εγκληματήσεις, για την αγάπη μπορείς να κάνεις το ίδιο…<br />Πόσα εγκλήματα έχουν διαπραχθεί στο όνομά της;;;<br />Πόσες ζωές έχουν καταστραφεί για την απόδειξή της;;;<br />Κι’ όμως, πιστεύουμε ότι η ‘αγάπη’ είναι ευγενές συναίσθημα, ενώ το μίσος είναι πρωτόγονο…<br />Στην μάχη της επιβίωσης, δεν υπάρχουν πρωτόγονα και ευγενή συναισθήματα…<br />Υπάρχει μόνο ζωή ή θάνατος...<br />Μέλλον ή παρελθόν...<br />Τίποτε άλλο…<br />Η αγάπη και το μίσος δίνουν ακριβώς τα ίδια αποτελέσματα στην αρένα της επιβίωσης…<br />Ζωή ή θάνατος…<br />Μέλλον ή παρελθόν…<br />Διαλέγεις και παίρνεις…<br />Απλά, σαν άνθρωποι μπορούμε να δεχτούμε πιο εύκολα το συναίσθημα της ‘αγάπης’…<br />Ίσως, γιατί στην αρχή του δεν μας πονάει τόσο πολύ…<br />Ίσως, γιατί δεν καταλαβαίνουμε πότε μας πονάει…<br />Ίσως, γιατί εμείς μεγαλώσαμε για να ‘αγαπάμε’…<br />Ενώ με το μίσος ξεκινάμε αντίστροφα…<br />Ο πόνος μας έρχεται αμέσως…<br />Με το χρόνο απαλύνει και χάνεται...<br />Όμως, πάντα θυμόμαστε αυτή την πρώτη επαφή μας μαζί του…<br />Πάντα θυμόμαστε τον πόνο που μας προκάλεσε…<br />Και το αποκηρύττουμε…<br />Και το διώχνουμε…<br />Όσο μπορούμε βέβαια…<br />Αγαπημένο τους χρώμα, το κόκκινο…<br />Το κόκκινο της φωτιάς…<br />Σαν τη φωτιά που καίει από τη δύναμη του συναισθήματος…<br /><br />Αγαπάμε ή μισούμε περισσότερο;;;<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘An Emotion’ by Cristi Benavides)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116478909628885783?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1164700568396292102006-11-28T09:53:00.000+02:002006-11-28T09:56:08.556+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Flaming%20June%20by%20Frederick%20Leighton.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Flaming%20June%20by%20Frederick%20Leighton.jpg" border="0" /></a><br />Είσαι στο κρεβάτι…<br />Φοράς τη νυχτικιά που αγοράσαμε μαζί…<br />Αυτή, με το μικρό αρκουδάκι μπροστά…<br />Στο γκρι της…<br />Το μάκρος της, λίγο παραπάνω από το γόνατο…<br />Αγκαλιάζει πολύ γλυκά το σώμα σου…<br />Έχεις γύρει στο πλάι και τα ξανθά σου μαλλιά πέφτουν με χάρη στο πρόσωπό σου…<br />‘Ηλιοκουρτίνα’ όπως λες συχνά…<br />Έχεις σκεπαστεί με το πάπλωμα που σου αρέσει…<br />Μέχρι το λαιμό…<br />Προσπαθείς να κοιμηθείς…<br />Νυστάζεις…<br />Μάλλον από το ξενύχτι μας…<br />Μάλλον από τις έντονες στιγμές μας…<br />Σε παρατηρώ συνεχώς…<br />Που και που ξυπνάς, ρίχνεις μια ματιά γύρω, βλέπεις ότι είμαι εκεί, χαμογελάς και ξανακλείνεις τα μάτια…<br />Το προσωπάκι σου ήρεμο…<br />Σαν μικρού παιδιού…<br />Μ’ αρέσει αυτή η ηρεμία…<br />Μου την μεταδίδεις…<br />Έρχομαι κοντά σου…<br />Ακούω την αναπνοή σου…<br />Μυρίζω το άρωμα του κορμιού σου…<br />Σε σκεπάζω στα μέρη που είσαι ξεσκέπαστη…<br />Ξυπνάς και με ρωτάς τι συμβαίνει…<br />‘Τίποτα μικρή μου. Απλά, σε σκεπάζω’ σου λέω γλυκά…<br />Σου χαϊδεύω τα μαλλιά και ξανακοιμάσαι…<br />Σου τρίβω την πλάτη…<br />Γουργουρίζεις σαν μικρό γατάκι…<br />Σ’ αρέσει πολύ…<br />Ηρεμείς…<br />Κοιμάσαι….<br />Περνάει η ώρα…<br />Εγώ εκεί, εκεί που με άφησες…<br />Στην άκρη του κρεβατιού να σε παρατηρώ…<br />Να νοιώθω την κάθε σου ανάσα…<br />Την κάθε κίνηση του κορμιού σου…<br />Να σε μαθαίνω από τον ύπνο σου…<br />Να σε προσέχω…<br />Να σου ψιθυρίζω ‘σ’ αγαπώ’, κι’ ας μην το ακούς…<br />Ή τουλάχιστον, έτσι νομίζω…<br />Γυρίζεις στο πλάι…<br />Η ανάσα σου γίνεται κοφτή…<br />Δεν ανοίγεις τα μάτια σου…<br />Η έκφραση του προσώπου σου αλλάζει…<br />Προφανώς, βλέπεις όνειρο…<br />Μουγκρητά ηδονής βγαίνουν από το λαιμό σου…<br />Μέσα στον ύπνο σου, ψιθυρίζεις τ’ όνομά μου…<br />Μου ζητάς να σου κάνω έρωτα…<br />Ξυπνάς απότομα…<br />Σηκώνεσαι…<br />Με βλέπεις δίπλα σου…<br />Με αγκαλιάζεις και με φιλάς παθιασμένα…<br />Νοιώθω το κορμί σου να πάλλεται από πόθο…<br />Και το δικό μου ακολουθεί…<br />Θέλεις να συνεχίσουμε το όνειρό σου από εκεί που το άφησες…<br />Δεν σου χαλάω χατίρι…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Flaming June’ by Frederick Leighton)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116470056839629210?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1164623187600371962006-11-27T12:23:00.000+02:002006-11-27T12:26:27.653+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/464241/Portrait%20of%20a%20Man%20Drinking_by%20Annibale%20Carracci.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/450419/Portrait%20of%20a%20Man%20Drinking_by%20Annibale%20Carracci.jpg" border="0" /></a><br />Καθόταν στο τραπέζι της δεξιάς γωνίας, απέναντι από την πόρτα…<br />Από την θέση αυτή είχε τον πλήρη έλεγχο του χώρου…<br />Του άρεσε να ελέγχει κάθε κίνηση που πραγματοποιούταν γύρω του…<br />Έτσι, πίστευε ότι είναι προετοιμασμένος για οτιδήποτε μπορούσε να του συμβεί…<br />Ο χώρος βέβαια, δεν χρειαζόταν ιδιαίτερη φροντίδα για να τον εποπτεύεις…<br />Ένα μικρό καπηλειό, στην περιοχή των Εξαρχείων…<br />Οι θαμώνες του, φοιτητές στην πλειοψηφία τους…<br />Παρέες γελαστές και ζωηρές, το αντίθετο εντελώς από αυτόν…<br />Στα αριστερά του, βρισκόταν ένα υποτυπώδες πάλκο, με μία μικρή ορχήστρα…<br />Μία κιθάρα, ένα μπουζούκι και ένα ακορντεόν…<br />Τραγουδιστής, ο κύριος με το μπουζούκι…<br />Φωνή τραχιά, λαϊκή, ανθρώπινη…<br />Το ‘πρόγραμμα’ αντίστοιχο με λαϊκά, ρεμπέτικα, έντεχνα…<br />Οι παρέες τραγούδαγαν μαζί τους…<br />Το κέφι και η διάθεση για χορό δεδομένη, ιδιαίτερα μετά το πρώτο καραφάκι κρασί…<br />Κόκκινο, μπρούσκο…<br />Ότι πρέπει για να φτιάξεις κεφάλι…<br />Και αυτός ήδη είχε αρχίσει να ζαλίζεται…<br />Ένοιωθε την μουσική να κυλάει μέσα του, με γεωμετρική πρόοδο σε σχέση με την κατανάλωση του κρασιού…<br />Σιγοψιθύριζε κι’ αυτός μαζί με τις παρέες τα τραγούδια που ανέκαθεν κυλούσαν στο αίμα του, τα τραγούδια που είχαν γίνει ένα με τα γονίδιά του…<br />Σιγά – σιγά, οι παρέες σηκωνόντουσαν από τις καρέκλες τους και γέμιζαν το χώρο ανάμεσα στα τραπέζια…<br />Κάθε διάδρομος, γινόταν μία αυτοσχέδια πίστα…<br />Μία πίστα εκτόνωσης του κεφιού και της χαράς των παιδιών αυτών…<br />Μία πίστα εκτόνωσης του πόνου και της λύπης των παιδιών αυτών…<br />Ένοιωθε τα πόδια του να χορεύουν αυτόβουλα…<br />Λες και πρόσταζαν το υπόλοιπο σώμα να κινηθεί στους ρυθμούς των τραγουδιών…<br />Να κινηθεί στους ρυθμούς των σφυγμών του που ανέβαιναν σε κάθε πενιά του μπουζουκιού, σε κάθε ταξίμι παιγμένο από το μπουζούκι, σε κάθε ‘αχ’ του τραγουδιστή…<br />Περνούσε η ώρα…<br />Κυλούσε σαν το κρασί στο αίμα του…<br />Το τραπέζι δίπλα του, που ήταν άδειο, γέμισε από μία παρέα, αποτελούμενη από τρεις άντρες και μία κοπελιά…<br />Κοίταξε επισταμένως την παρέα αυτή…<br />Κάτι του κίνησε την περιέργεια…<br />Σε λίγο κατάλαβε τι…<br />‘Παράξενο.’ σκέφτηκε…<br />‘Τι ζητάει αυτή η κοπέλα ανάμεσά τους;’…<br />Η κοπέλα, του έδινε την εντύπωση ότι ήταν μαζί τους και την ίδια στιγμή να μην είναι…<br />Ήταν μία εντυπωσιακή γυναίκα, ντυμένη προκλητικά…<br />Μία γυναίκα που ήξερε πώς να εγείρει πόθους, να τρελαίνει τους άντρες…<br />Προσπάθησε να καταλάβει ποιος ήταν ο ρόλος των συνοδών της…<br />‘Μάλλον προστασία παρέχουν και πληρώνουν γι’ αυτή. Τους λυπάμαι. Τους ‘παίζει’ κανονικότατα.’ σκέφτηκε…<br />Και δεν είχε λάθος…<br />Παρήγγειλαν κρασί και φρούτα…<br />Έβαλαν στα ποτήρια τους, ευχήθηκαν και ήπιαν…<br />Και ξανά, και ξανά…<br />Η μουσική συνέχιζε στους ίδιους ρυθμούς…<br />Το βλέμμα του παρέμενε καρφωμένο στην κοπελιά…<br />Αυτή, το είχε καταλάβει…<br />Έπινε από το ποτήρι του και την κοιτούσε…<br />Έπινε από το ποτήρι της και τον κοιτούσε…<br />Τα μάτια τους συναντιόντουσαν συνέχεια…<br />Μόνο στο κλείσιμο των βλεφάρων τους έχαναν ο ένας τον άλλο…<br />Ένοιωσε ένα πρόσθετο κάψιμο μέσα του…<br />Ο τραγουδιστής πήρε το μπαγλαμά του στα χέρια του…<br />Ένα τσιφτετέλι απλώθηκε στην ατμόσφαιρα…<br />Η κοπέλα, σηκώθηκε από το τραπέζι, λικνίζοντας το κορμί της…<br />Τα μάτια του γέμισαν από το κορμί της…<br />Και από την ομορφιά της…<br />Βγήκε στην αυτοσχέδια πίστα ανάμεσα στα δύο τραπέζια…<br />Το δικό του και το δικό τους…<br />Χόρευε μπροστά του…<br />Και τον κοιτούσε…<br />Την έβλεπε και τον έβλεπε…<br />Σηκώθηκε από την καρέκλα του…<br />Πήγε δίπλα της…<br />Έβαλε τα χέρια του στη μέση της…<br />Έγινε ένα με τον ρυθμό της…<br />Τον οδηγούσε στο λίκνισμά της και αυτός ακολουθούσε…<br />Έσκυψε επάνω της και τις ψιθύρισε στο αυτί…<br />‘Δεν με νοιάζει πόσο επικίνδυνη γυναίκα είσαι. Λάθος μου, ίσως. Θα το πληρώσω, ίσως. Το μόνο που με νοιάζει τώρα, είναι πόσο πολύ ήθελα να έρθω κοντά σου. Το μόνο που με νοιάζει τώρα, είναι πόσο πολύ ήθελα να σου πω ότι με έχεις τρελάνει. Και σ’ ευχαριστώ.’…<br />Η κοπέλα γέλασε…<br />Τώρα, έγειρε αυτή στο αυτί του και του ψιθύρισε…<br />‘Δεν με νοιάζει τι είδους άντρας είσαι. Δεν φοβάμαι εσένα. Εμένα φοβάμαι. Το μόνο που ήθελα, ήταν να δω τα μάτια σου να καίνε για μένα. Το μόνο που ήθελα ήταν να δω το κορμί σου να σύρεται από εμένα. Σ’ ευχαριστώ.’…<br />Το τραγούδι τελείωσε…<br />Η αταίριαστη παρέα ετοιμάστηκε να φύγει…<br />Για τελευταία φορά, οι ματιές τους συναντήθηκαν την ώρα που η κοπέλα βγήκε από την πόρτα του μαγαζιού…<br />Παρήγγειλε ένα ακόμη καραφάκι κρασί…<br />‘Στην υγεία σου κοπελιά μου.’ είπε από μέσα του…<br />‘Στην υγειά σου’…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Portrait of a Man drinking’ by Annibale Carracci)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116462318760037196?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1164390528705216962006-11-24T19:46:00.000+02:002006-11-24T19:48:48.756+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/441255/Jazz-City-II-Print-C10137027.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/111400/Jazz-City-II-Print-C10137027.jpg" border="0" /></a><br />Η Κα Λίτσα Διαμάντη θα τραγουδάει:<br /><strong><em>‘Νύχτα στάσου,<br />Νύχτα στάσου μια στιγμή...’</em></strong><br /><br />Η Κα Πίτσα Παπαδοπούλου θα τραγουδάει:<br /><strong><em>‘Που πάει η αγάπη όταν φεύγει,<br />Γίνεται σύννεφο ή πεθαίνει…’</em></strong><br /><br />Η Κα Λένα Αλκαίου θα τραγουδάει:<br /><strong><em>‘Εκεί που όλα είχαν χαθεί,<br />Είσαι για μένα η στροφή…’</em></strong><br /><br />Και ‘συ θα γέρνεις στον ώμο μου και θα τα ψιθυρίζεις στο αυτί μου…<br />Και εκεί, θα μας βρει το <a href="http://www.lyra.gr/ViewShopArticle.aspx?ArticleId=1497"><span style="color:#3333ff;">Χάραμα</span></a>…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Jazz City II’ by Unknown Artist)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116439052870521696?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1164316850450596782006-11-23T23:20:00.000+02:002006-11-23T23:20:50.486+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/The%20Persistence%20of%20Memory%20by%20Salvador%20Dali.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/The%20Persistence%20of%20Memory%20by%20Salvador%20Dali.jpg" border="0" /></a><br />Η ζωή μου καταδυναστεύεται από τον χρόνο…<br />Από το έτος, τον μήνα, την ημέρα, την ώρα, το λεπτό, το δευτερόλεπτο…<br />Οτιδήποτε κάνω, έχει αρχή και τέλος την πλήρωση του χρόνου…<br />Του χρόνου μου…<br />Της κλεψύδρας μου…<br />Όλα μέσα σε προθεσμίες…<br />Όλα για τις προθεσμίες…<br />Τα πάντα γίνονται για να μπορέσω να εξασφαλίσω την ‘κατάλληλη στιγμή’…<br />Να συντονιστώ χρονικά με το γεγονός…<br />Να είμαι στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή…<br />Αλληλουχία χρονικών στιγμών, τέλεια συντονισμένων στο προσωπικό μου πεπρωμένο…<br />Και μετά το πέρας του χρόνου μου, δεν υπάρχω…<br />Ή, κατά μία άλλη ευνοϊκότερη έννοια, περνάω στην αιωνιότητα…<br />Δηλαδή, ακόμη και ο θάνατός μου, ορίζεται από τον χρόνο…<br />Έστω κι’ αν η αιωνιότητα περιέχει άπειρη ποσότητα από αυτόν…<br />Ακόμη κι’ όταν τεμπελιάζω, ο χρόνος ορίζει την ψυχολογία μου γιατί ‘δεν περνάει και βαριέμαι’…<br />Δεν υπάρχει λυτρωμός…<br />Δεν υπάρχει διέξοδος…<br />Και μάλιστα, πρέπει να τελειώσω αυτό το κείμενο, γιατί αύριο έχω να παραδώσω εργασία και ο χρόνος μου είναι λίγος…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘The Persistence of Memory’ by Salvador Dali)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116431685045059678?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1164221323057605972006-11-22T20:45:00.000+02:002006-11-22T20:48:43.096+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/blown_woman2.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/blown_woman2.jpg" border="0" /></a><br />Ξεντύθηκε…<br />Έμεινε μόνο με το εσώρουχό της…<br />Έβαλε μία κοντομάνικη μπλούζα που βρήκε στο συρτάρι…<br />Πήρε τα τσιγάρα της…<br />Έβαλε ένα ουίσκι…<br />Ξάπλωσε στον καναπέ της…<br />Άναψε ένα τσιγάρο, ήπιε μια γουλιά ποτό και αφουγκράστηκε τους ήχους που ερχόντουσαν απ’ έξω…<br />Έκλεισε τα μάτια και ρούφηξε ακόμη μία τζούρα…<br />Από το πρωί είχε μία παράξενη διάθεση για ‘παιχνίδια’…<br />Ιδιαίτερα παιχνίδια…<br />Είχαν περάσει ήδη 3 μήνες που δεν είχε βρεθεί ερωτικά με κάποιον άντρα…<br />Η ιδέα ενός αντρικού κορμιού επάνω της την ερέθισε περισσότερο…<br />Η ρουφηξιά στο τσιγάρο έγινε μεγαλύτερη…<br />Φύσηξε τον καπνό σηκώνοντας το κεφάλι…<br />Αμέσως τον ρούφηξε πίσω, πριν διαλυθεί στην ατμόσφαιρα…<br />Πήρε το ποτήρι και ήπιε…<br />Το ξανάφησε στο τραπέζι…<br />Ένοιωθε μια τρομερή επιθυμία να οδηγήσει το χέρι της ανάμεσα στα πόδια της…<br />Αντιστάθηκε…<br />Δεν το είχε κάνει ποτέ μέχρι τώρα…<br />Τώρα θα το έκανε;;;<br />Ποτέ δεν είχε βρεθεί σε αντίστοιχη θέση…<br />Θέλεις γιατί ποτέ δεν είχε μείνει τόσο καιρό χωρίς σχέση, θέλεις γιατί το sex δεν ήταν ποτέ πρωταρχικός της σκοπός;;;<br />Δεν ήξερε να απαντήσει…<br />Τώρα όμως, ένοιωθε το κάψιμο ανάμεσα στα πόδια της, περισσότερο από κάθε άλλη φορά…<br />Άναψε κι’ άλλο τσιγάρο…<br />Ο καπνός μέσα της την ηρέμησε λίγο…<br />Αυτός όμως, μόνο όσο διαρκούσε η εισπνοή…<br />Μετά την εκπνοή, το ίδιο μαρτύριο…<br />Ήπιε μια γουλιά ουίσκι…<br />Γέμισε το στόμα της με το υγρό ποτό…<br />Συνειρμικά οδηγήθηκε σε άλλες μεθόδους πλήρωσης της στοματικής της κοιλότητας…<br />Ήπιε κι’ άλλο…<br />Ένωσε τα πόδια της…<br />Έσφιξε το κορμί της…<br />Τεντώθηκε…<br />Το κορμί σε πλήρη έκταση…<br />Πέταξε το τσιγάρο στο πάτωμα…<br />Ήθελε τα χέρια της ελεύθερα…<br />Συνέχισε να σφίγγει το κορμί της περισσότερο…<br />Ήθελε να βάλει το χέρι της ανάμεσα στα πόδια της…<br />Και μόνο η σκέψη της κίνησης την ερέθιζε…<br />Όλο και πιο πολύ…<br />Την ερέθιζε…<br />Όλο και πιο πολύ…<br />Ένοιωθε το στήθος της να φουσκώνει…<br />Της πίεζε την μπλούζα…<br />Τόλμησε να περάσει τα δάχτυλά της από επάνω του…<br />Δύο εξογκώματα την έκαναν να ριγήσει από ηδονή όταν τα ακούμπησε…<br />Μικρές κραυγές ηδονής ξεχύθηκαν από τον λαιμό της, όταν κατέβαζε αργά το χέρι της στην κοιλιά της…<br />Πίεσε το σώμα της κι’ άλλο…<br />Ήθελε να πλημμυρίσει από ηδονή κάθε σπιθαμή του κορμιού της…<br />Το κατάφερε…<br />Φώναξε…<br />Όπως δεν είχε ξαναφωνάξει ποτέ…<br />Ένοιωσε όπως δεν είχε ξανανιώσει ποτέ…<br />Έμεινε όπως ήταν…<br />Την πήρε ο ύπνος εξαντλημένη από την προσπάθεια…<br />Ξύπνησε το επόμενο πρωινό…<br />Σηκώθηκε, έκανε ένα μπάνιο, ντύθηκε και έφυγε για το γραφείο…<br />Στο δρόμο ένοιωθε τα βλέμματα των αντρών επάνω της…<br />Δεν της φάνηκε παράξενο…<br />Και η ίδια ένοιωθε διαφορετικά…<br />Ένοιωθε το πάθος της να ζωγραφίζεται στο πρόσωπό της…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116422132305760597?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1164126046473130952006-11-21T18:16:00.000+02:002006-11-21T18:20:46.633+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/1600/367242/Portrait%20Of%20A%20Man%20by%20Tamara%20de%20Lempicka.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7792/2380/320/122423/Portrait%20Of%20A%20Man%20by%20Tamara%20de%20Lempicka.jpg" border="0" /></a><br />Πάντα πρέπει να είχα μέσα μου, την ανάγκη να γράψω…<br />Πάντα πρέπει να είχα μέσα μου, την πολυτέλεια να σκέφτομαι ιστορίες ανθρώπων και να τις πλάθω στα μέτρα και στα σταθμά τα δικά μου…<br />Θέλεις γιατί κινηματογραφόφιλος από παιδί κατέγραφα στο υποσυνείδητό μου κάθε σκηνή και χαρακτήρα που έβλεπα…<br />Θέλεις γιατί κυλούσε στο αίμα μου το ελληνικό τραγούδι και οι ιστορίες που αυτό εξιστορούσε…<br />Θέλεις γιατί παρατηρούσα τα πάντα γύρω μου με μία διάθεση περιέργειας και σχολιασμού…<br />Θέλεις γιατί είχα ένα τόνο σνομπισμού και υπεροψίας για όλους τους γύρω μου…<br />Δεν ξέρω…<br />Αυτό που ξέρω είναι ότι κατάφερα στα 37 μου χρόνια να μπορώ να περάσω ‘στο χαρτί’ τις σκέψεις και τις εμμονές μου…<br />Και δεν έχω λίγες…<br />Υπήρχαν εκεί…<br />Μου τριβέλιζαν το μυαλό και έψαχναν την κατάλληλη στιγμή να βγουν…<br />Να απλωθούν και να γεμίσουν την σκέψη και το χαρτί μου…<br />Ίσως να έψαχναν την κατάλληλη συναισθηματική φόρτιση…<br />Ίσως να περίμενα το <a href="http://toastrerakimou.blogspot.com/"><span style="color:#000099;">αστεράκι μου</span></a>…<br />Μπορεί…<br />Πρέπει να της αποδώσω τα εύσημα, γιατί με βοήθησε να καταλάβω τον εαυτό μου, με βοήθησε να καταλάβω γιατί η γη γυρίζει γύρω μου, έτσι όπως γυρίζει, γιατί αγαπάω τόσο πολύ τις γυναίκες…<br />Πρέπει να της αποδώσω τα εύσημα, γιατί με ανέχεται ώρες ατελείωτες στις συνομιλίες μας, στους καυγάδες μας, στα ‘δύσκολά’ μας…<br />Πάνω απ’ όλα, πρέπει να της δώσω τα εύσημα γιατί πίστεψε σε μένα…<br />Και δεν είμαι εύκολος άνθρωπος…<br />Μάλλον το αντίθετο…<br />Αλλά αυτό, δεν το λέμε πιο έξω…<br />Κατά καιρούς, ασχολήθηκα με τον εαυτό μου…<br />Είπα τα στραβά του και τα καλά του…<br />Ανοίχτηκα και εκτέθηκα…<br />Ίσως να με ενοχλούσε τότε…<br />Όμως, δεν με ενοχλεί τώρα…<br />Δεν έχω να φοβηθώ τίποτα…<br />Είμαι ένας άνθρωπος με πάθη και πόθους…<br />Προσωπικά μου στοιχεία και δεδομένα περνάνε μέσα από τις ιστορίες μου…<br />Βασικά, είμαι ένας καθημερινός άνθρωπος μέσα σε τόσους άλλους…<br />Είμαι ένας Γιώργος, μεταξύ πολλών συνονόματων…<br />Αντ' εμού, θα αφήσω να μιλήσουν οι λέξεις, οι προτάσεις, οι παράγραφοι…<br />Αυτές, μπορούν να τα πουν καλύτερα…<br />Αυτές, ξέρουν καλύτερα…<br />Εγώ δεν είμαι τίποτα μπροστά τους…<br />Εγώ, απλά γράφω…<br /><br /><em>(Ταλαντεύτηκα πως θα ονομάτιζα το συγκεκριμένο post. Ήμουν ανάμεσα σε δύο τίτλους. Ο ένας, είναι αυτός που τελικά καθορίζει το συγκεκριμένο κείμενο. Ο άλλος, είναι αυτός που ίσως καθορίσει μία άλλη μου περιπλάνηση. Ο άλλος τίτλος είναι: <strong>‘Αντί προλόγου’</strong>)</em><br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Portrait of A Man’ by Tamara de Lempicka)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116412604647313095?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1164058049802593572006-11-20T23:26:00.000+02:002006-11-20T23:31:48.020+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Angel%20by%20Anatoli%20Melechko.0.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Angel%20by%20Anatoli%20Melechko.0.jpg" border="0" /></a><br />Μην προσπαθείς να μου βάλεις ψεύτικα φτερά…<br />Δεν θα μάθω ποτέ να πετάω…<br />Μην προσπαθείς να με βοηθήσεις στο πέταγμα…<br />Δεν θα μάθω ποτέ να φοβάμαι…<br />Μην προσπαθείς να με ανεβάσεις ψηλά…<br />Δεν θα μάθω ποτέ να μαθαίνω να πέφτω…<br />Δείχνε μου μόνο τα μάτια σου…<br />Για να μπορώ να διακρίνω την προσδοκία σου…<br />Δείχνε μου μόνο τα μάτια σου…<br />Για να μπορώ να διακρίνω την εμπιστοσύνη σου…<br />Δείχνε μου μόνο τα μάτια σου…<br />Για να μπορώ να διακρίνω την λύτρωσή μου…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Angel’ by Anatoli Melechko)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116405804980259357?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1163939777910998072006-11-19T14:30:00.000+02:002006-11-19T14:36:17.913+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/The%20Woman%20by%20Rabi%20Khan.2.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/The%20Woman%20by%20Rabi%20Khan.2.jpg" border="0" /></a> Άνοιγε την καρδιά της και σπάραζε…<br />Μιλούσε και πονούσε...<br />Ένοιωθες την πίκρα της...<br />Ζούσες τον χαμό της...<br />Ζούσες την ζωή της και πονούσες και ‘συ...<br />Σίγουρα είχε ένα ιδιαίτερο τρόπο να στο μεταδίδει…<br />Έμφυτος ή επίκτητος;;;<br />Μάλλον επίκτητος...<br />Μετά από τόσο δράμα ζωής, μαθαίνεις να το περιγράφεις έτσι ακριβώς όπως το έζησες...<br />Σαν ένα δράμα που σε έχει στιγματίσει...<br />Σαν ένα δράμα που το έχεις βιώσει και δεν αντέχεις άλλο να το βιώνεις…<br />Σαν ένα παράλληλο εαυτό σου…<br />Κομμάτι δικό σου και της ζωής σου…<br />Για να μην πούμε η ίδια η ζωή σου…<br />Σε πνίγει και σε βυθίζει...<br />Τα χέρια στο λαιμό δικά σου...<br />Τα δικά σου χέρια…<br />Η θάλασσα που βυθίζεσαι δική σου...<br />Το μυαλό σου, η υπόστασή σου…<br />Αμφιβάλλεις για σένα και για το τι είσαι…<br />Και γι’ αυτό ο γλυτωμός δύσκολος…<br />Γλυτωμός…<br />Σου ακούγεται δύσκολη, ακατόρθωτη πράξη…<br />Σκέψεις ανάκατες, συμπληρωματικές, αυτούσιες…<br />Όλες μαζί και η κάθε μία χωριστά…<br />Πέρναγε από το ένα θέμα στο άλλο, χωρίς λογική συνέχεια για σένα που άκουγες…<br />Εξιστορούσε τα γεγονότα, βάσει των συναισθηματικών δεδομένων και ερεθισμάτων…<br />Μόρφαζε τις στιγμές του πόνου, γελούσε τις στιγμές της χαράς…<br />Σαν ένας πρωταγωνιστής σε θεατρική παράσταση…<br />Μία βιωματική παράσταση…<br />Μονόπρακτο…<br />Σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής η ίδια…<br />Πρόσεχε την κάθε κουβέντα που έλεγε…<br />Όχι γιατί ήθελε να την διατυπώσει σωστά…<br />Ήθελε να δώσει το νόημα του πόνου σωστά…<br />Ήθελε να σε κάνει κοινωνό του δράματος σωστά...<br />Τίμια και συνειδητά…<br />Για να μην γυρίσεις να πεις ότι ‘παίζει’ με σένα…<br />Για να μην αισθανθείς, ούτε μία στιγμή, ότι αυτό που σου λέει δεν είναι αλήθεια…<br />Έκλαιγε και φώναζε…<br />Εκλιπαρούσε…<br />Όχι για λύπηση…<br />Για κατανόηση και επιβεβαίωση…<br />Των αισθημάτων και των στιγμών της…<br />Της ζωής της…<br />Ζητούσε κάθαρση…<br />Ζητούσε έναν ‘από μηχανής θεό’ να μπορέσει να σώσει ‘την παρτίδα’ της ζωής της…<br />Και ‘σκότωνε’ τον εαυτό της κάθε φορά για να το πετύχει…<br />Δεν κρατούσε τίποτα για την ίδια…<br />Όλα τα έδινε, όλα τα παραχωρούσε…<br />Για ένα καινούργιο ξεκίνημα…<br />Για ένα καινούργιο αύριο…<br />Για να μπορέσει να έχει ένα κενό χθες…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘The Woman’ by Rabi Khan)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116393977791099807?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1163849244349068742006-11-18T13:25:00.000+02:002006-11-19T14:29:50.256+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Lady%20with%20Fan%20by%20Gustav%20Klimt.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Lady%20with%20Fan%20by%20Gustav%20Klimt.jpg" border="0" /></a><br />Ξημέρωσε Σάββατο…<br />Σηκώθηκε πρωί, πλύθηκε, έβαλε τα πρόχειρα ρούχα που είχε για δουλειές, έφτιαξε ένα καφέ στα γρήγορα, έκανε ένα τσιγάρο, επίσης στα γρήγορα, και ξεκίνησε να κάνει δουλειές…<br />Έβαλε και ραδιόφωνο…<br />Δουλειές μετά μουσικής…<br />Το καλύτερό της…<br />Το είχε αποφασίσει από καιρό, αλλά το ανέβαλε, επίσης, από πολύ καιρό…<br />Τώρα τελευταία, εύρισκε εύκολα δικαιολογίες να αναβάλλει δουλειές, συζητήσεις…<br />Δεν έπαιρνε άλλο όμως…<br />Το σπίτι έμοιαζε βομβαρδισμένο και δεν μπορούσε να ζει άλλο εκεί μέσα, στην κατάσταση που ήταν…<br />Ήθελε ο χώρος της να ήταν καθαρός και συμμαζεμένος…<br />Τουλάχιστον αυτός…<br />Ξεκίνησε με τα μπαλκόνια, αέρισε τα σκεπάσματά της, ξεσκόνισε, σκούπισε, σφουγγάρισε…<br />Κάπου-κάπου, έκανε και ένα διάλλειμα για τσιγάρο και για μια γουλιά καφέ…<br />Η ώρα περνούσε…<br />Έπιασε να φτιάχνει τις στοίβες με τα περιοδικά, τις εφημερίδες και τους λογαριασμούς…<br />Βρήκε μία τσάντα χωμένη ανάμεσα σε περιοδικά…<br />Μία τσάντα με φωτογραφίες…<br />Διερωτήθηκε από πότε τις έχει εκεί μέσα…<br />Τις πήρε, κάθισε στο τραπέζι, πήρε τον καφέ και τα τσιγάρα της…<br />Ευκαιρία να κάνει ένα ακόμη διάλλειμα…<br />Ξεκίνησε να κοιτάει τις φωτογραφίες, αφού πρώτα είχε ανάψει το τσιγάρο της…<br />Ήταν από εκείνη την εκδρομή που είχαν πάει, όλη η παρέα, στην Αράχοβα…<br />Φωτογραφίες ανεμελιάς και ξενοιασιάς…<br />Είδε εκείνη που ήταν με την Αφροδίτη και πετούσε η μία στην άλλη χιονόμπαλες…<br />Και εκείνη που ήταν ο Δημήτρης, το αγόρι της, που έφτιαχνε ένα χιονάνθρωπο, μέσα στο κακό του το χάλι…<br />Κι’ άλλες, κι’ άλλες…<br />Και εκείνη…<br />Που ήταν αυτή, ο Δημήτρης και ο Ορέστης…<br />Το τρίο…<br />Και στη φωτογραφία και στη ζωή…<br />Διερωτήθηκε που ήταν ο Ορέστης και δεν της είχε τηλεφωνήσει από το πρωί…<br />Είχε ξεχαστεί με τις δουλειές και δεν κατάλαβε πως πέρασε η ώρα…<br />Ξανακοίταξε την φωτογραφία…<br />Οι τρεις τους…<br />Από εδώ ο ‘άντρας μου’, από εκεί το ‘αίσθημά μου’…<br />Αυτή στη μέση, οι άντρες της δεξιά και αριστερά…<br />Αγκαλιασμένοι…<br />Ένα παράξενο δέσιμο…<br />Ο παραλογισμός σε όλο του το μεγαλείο…<br />Ο Δημήτρης της…<br />Ήταν αισθηματίας, γλυκός, τρυφερός…<br />Τις φερόταν καλά, την αγαπούσε…<br />Την προστάτευε, την έκανε να νοιώθει σιγουριά…<br />Ο Δημήτρης της πρόσφερε μέλλον…<br />Της πρόσφερε σπίτι, οικογένεια…<br />Της τα πρόσφερε ως δεδομένο…<br />Ήταν και είναι το δεδομένο της…<br />Από την άλλη ο Ορέστης…<br />Της;;;<br />Δεν ήξερε…<br />Κανένας και καμιά δεν ήξερε αν ποτέ ο Ορέστης θα είχε κάποια να τον προσφωνεί με κτητική αντωνυμία ή αν ποτέ ο Ορέστης δεχόταν να γίνει κτήμα κάποιας…<br />Ελεύθερος σκοπευτής…<br />Αυτό ήταν…<br />Αυτό τραβούσε τις γυναίκες γύρω του σαν μαγνήτης…<br />Αυτό τράβηξε και εκείνη κοντά του…<br />Ήξερε για την σχέση της με τον Δημήτρη…<br />Ήξερε ότι ποτέ δεν θα άφηνε αυτή τον Δημήτρη για τον Ορέστη…<br />Όροι δεδομένοι και απαράβατοι…<br />Όμως, ο Ορέστης την έκανε να νοιώθει γυναίκα, την έκανε να νοιώθει θηλυκό…<br />Και αυτό ζητούσε από εκείνον…<br />Τίποτε άλλο…<br />Ζητούσε να γευτεί την γλύκα της φύσης της…<br />Αυτή που ποτέ δεν είχε γευτεί…<br />Της έκαιγε το κορμί το χάδι του…<br />Όταν τις χάιδευε το λαιμό, το στήθος, την κοιλιά…<br />Όταν έμπαινε μέσα της και την έκανε δική του…<br />Δική του μόνο στο κορμί…<br />Όχι στο μυαλό…<br />Όχι στην ψυχή…<br />Το είχε ξεκαθαρίσει μέσα της…<br />Ο Ορέστης είχε μόνο το κορμί της…<br />Και τίποτε άλλο…<br />Ψυχρά και σκληρά…<br />Τίποτε άλλο…<br />Ο Ορέστης αντιπροσώπευε την παρένθεση…<br />Η πρόταση και το κείμενο ήταν ο Δημήτρης…<br />Έτσι τα είχε στο μυαλό της…<br />Έτσι τα είχε στη ζωή της…<br />Έτσι ήταν και στη φωτογραφία…<br />Όλοι μαζί και ο καθένας να ορίζει τη ζωή του και τις σχέσεις του με τον άλλο…<br />Δεν είχε μέλλον με τον Ορέστη…<br />Είχε μόνο παρόν…<br />Μόνο…<br />Ήπιε μια γουλιά καφέ…<br />Άναψε κι’ άλλο τσιγάρο…<br />Σήκωσε το τηλέφωνο και σχημάτισε τον αριθμό του Δημήτρη…<br />Ήταν μαζί με τον Ορέστη…<br />Κανόνιζαν για το βράδυ…<br />Ο Ορέστης θα έφερνε και μία καινούργια κοπέλα μαζί του…<br />Χαιρετήθηκαν και συμφώνησαν να τα πούνε αργότερα…<br />Έφτασε μήνυμα στο κινητό της…<br />Ήταν από τον Ορέστη…<br />Της έλεγε ότι θα περάσει σε καμιά ώρα από εκεί…<br />Άναψε θερμοσίφωνα για να κάνει μπάνιο…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Lady with Fan’ by Gustav Klimt)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116384924434906874?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1163761411387626732006-11-17T13:01:00.000+02:002006-11-17T13:03:31.460+02:00<strong>Ανεμολόγιο</strong><br /><br /><em>Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε<br />είμαστε λέει το παρατράγουδο στα ωραία άσματα<br />και επιτέλους σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσαμε<br />στο εξής θα παίζουμε σ' αυτό το θίασο μόνο ως φαντάσματα<br /><br />Κάτω οι σημαίες στις λεωφόρους που παρελάσαμε<br />άλλαξαν λέει τ' ανεμολόγια και οι ορίζοντες<br />μας κάνουν χάρη που μας ανέχονται και που γελάσαμε<br />τώρα δημόσια θα έχουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες<br /><br />Βγήκαν δελτία και επισήμως ανακοινώθηκε<br />είμαστε λάθος μες το κεφάλαιο του λάθος λήμματος<br />ο σάπιος κόσμος εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε<br />κι οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος<br /><br />Δήλωσε η τσούλα η ιστορία ότι γεράσαμε<br />τις εμμονές μας περισυλλέγουνε τα σκουπιδιάρικα<br />όνειρα ξένα ράκη αλλότρια ζητωκραυγάσαμε<br />και τώρα εισπράττουμε απ' την εξέδρα μας βροχή δεκάρικα<br /><br />Ξέσκισε η πόρνη η ιστορία αρχαία οράματα<br />τώρα για σέρβις μας ξαποστέλνει και για χαμόμηλο<br />την παρθενιά της επανορθώσαμε σφιχτά με ράμματα<br />την κουβαλήσαμε και μας κουβάλησε στον ανεμόμυλο<br /></em><br />Χαρισμένο στους ανθρώπους, που βίωσαν την ‘ιδεολογία’ και δεν την έκαναν καραμέλα στα χείλη, για να μπορούν να εντυπωσιάσουν ή να ‘ρίξουν’ γυναίκα…<br />Χαρισμένο στους ανθρώπους, που η ζωή τους έκανε μάρτυρες…<br />Χαρισμένο στους ανθρώπους, που πάλεψαν για ένα διαφορετικό μέλλον, πετυχαίνοντας ή όχι…<br />Χαρισμένο στους ανθρώπους, που πιστεύουν ότι η Ιστορία μπορεί να είναι τσούλα, αλλά πάλεψαν να γραφτούν στα κουρέλια της…<br />Χαρισμένο απλά…<br />Στους Ανθρώπους…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;">(στίχοι: Κώστας Τριπολίτης)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116376141138762673?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1163698314129372172006-11-16T19:29:00.000+02:002006-11-16T19:31:54.183+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Guardians%20of%20the%20Secret%20by%20Jackson%20Pollock.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Guardians%20of%20the%20Secret%20by%20Jackson%20Pollock.jpg" border="0" /></a><br />- Εγώ δεν δαγκώνω, μόνο γαβγίζω…<br />- Και ποιος σου είπε ότι είναι καλύτερο;;;<br />- Είσαι κακός…<br />- Έμαθα να επιβιώνω…<br />- Και πως το κατάφερες αυτό;;;<br />- Αποφεύγω τις κακοτοπιές…<br />- Λακίζεις;;;<br />- Προσέχω…<br />- Δειλός;;;<br />- Αμάθητος…<br />- Και η συνείδησή σου τι λέει;;;<br />- Είναι ήρεμη και κοιμάται. Λες να την πειράζει;;;<br />- Όχι…<br />- Αυτό λέω και ‘γω…<br />- Εγώ δεν είμαι έτσι…<br />- Από τη στιγμή που δεν δαγκώνεις, και ‘συ έτσι είσαι. Μία ήρεμη και κοιμισμένη συνείδηση…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Guardians of the Secret’ by Jackson Pollock)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116369831412937217?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1163612109131372722006-11-15T19:31:00.000+02:002006-11-15T19:35:09.190+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Soil%20&%20Soul%20by%20Rabi%20Khan.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Soil%20%26%20Soul%20by%20Rabi%20Khan.jpg" border="0" /></a><br />Κοίταξε το ρολόι της…<br />Είχε πάει ήδη 14.30…<br />Θα έφευγε σε μία ώρα…<br />Πάει και η σημερινή μέρα, σκέφτηκε…<br />Όπως και κάθε μέρα εργάσιμη…<br />Στην υπηρεσία της, τόσα χρόνια, η ίδια κατάσταση…<br />Ο χρόνος πέρναγε, ήρεμα κι απλά…<br />Τελικός στόχος η συνταξιοδότηση…<br />‘Εμείς γι’ αλλού κινήσαμε, αλλού η ζωή μας πάει’ σιγοτραγούδησε…<br />Σηκώθηκε από την καρέκλα της και κατευθύνθηκε στο παράθυρο που βρισκόταν πίσω της…<br />Ευτυχώς που υπήρχε και αυτό το παράθυρο και έβλεπε και λίγο έξω…<br />Έβλεπε φως φυσικό…<br />Τουλάχιστον…<br />Το παράθυρο έβλεπε τον ακάλυπτο…<br />Τον ίδιο ακάλυπτο που μοιραζόντουσαν άλλα δύο κτίρια…<br />Μία πολυκατοικία και ένα κτίριο γραφείων μιας πολυεθνικής εταιρείας…<br />Επικέντρωσε το βλέμμα της στο κτίριο γραφείων…<br />Αναμφίβολα, είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον απ’ ότι η πολυκατοικία…<br />Άνθρωποι, πήγαιναν και ερχόντουσαν στους διαδρόμους του…<br />Άνθρωποι που έδιναν ζωή σε κείνο το άψυχο κατασκεύασμα…<br />Άνθρωποι με αντίστοιχες ζωές με τη δική της…<br />Καθόταν, πολλές φορές, και προσπαθούσε να φανταστεί τις ιστορίες του καθενός…<br />Προσπαθούσε από την όψη τους, από το βλέμμα τους, από το βάδισμά τους να φανταστεί τις ζωές τους…<br />Να πλάσει ιστορίες και μύθους για τον καθένα…<br />Πολλές φορές, τις κατέγραφε αυτές τις ιστορίες, αυτές τις ζωές…<br />Προσπαθούσε να τις κάνει ενδιαφέρουσες…<br />Προσπαθούσε να τους δώσει στοιχεία που έλλειπαν από τη δική της ζωή, για να αποκτήσει ενδιαφέρον και η δική της ζωή…<br />Ζούσε μέσα από τις ζωές των άλλων…<br />Από τις ζωές που δημιουργούσε στην φαντασία της…<br />Έκλεβε ζωές για να μπορεί να έχει περίσσευμα από τη δική της…<br />Και να!!!<br />Απέναντι, είδε κάτι ενδιαφέρον…<br />Ήταν ένας κύριος, καλοντυμένος, κουστουμαρισμένος, με ένα κινητό στο χέρι…<br />Μιλούσε και κινιόταν…<br />Σαν να χόρευε…<br />Αμέσως, το μυαλό της βρήκε μία ‘πιπεράτη’ ιστορία για τη συγκεκριμένη σκηνή…<br />‘Σίγουρα’, σκέφτηκε, ‘μιλάει με την ερωμένη του’…<br />‘Φαίνεται από το βλέμμα του. Δεν μπορεί να είναι επαγγελματικό αυτό το τηλέφωνο. Έχει γλυκάνει όλη του η έκφραση. Ούτε από τη γυναίκα του. Αυτή θα την ξεπέταγε στα γρήγορα. Δεν ξέρω εγώ; Είναι σίγουρα ‘παράνομο’ τηλεφώνημα. Από την άλλη, κινείται χορευτικά. Χορεύει τον έρωτά του και το δείχνει. Χαίρεται.’ συνέχισε την σκέψη της…<br />Οι πιθανότητες να ήταν έτσι τα πράγματα, ήταν μισές - μισές…<br />Το ήξερε, αλλά δεν την ενοχλούσε…<br />Εξάλλου, σε κάθε ιστορία υπάρχει μία μυθοπλασία, ένα στοιχείο εντυπωσιασμού…<br />Κάθισε στον υπολογιστή της…<br />Θα το έκανε post στο προσωπικό της blog…<br />Κάθισε και ξεκίνησε να γράφει…<br />Της έβγαινε καλό το κείμενο…<br />Το εμπλούτισε με στοιχεία από τη δική της ζωή…<br />Το εμπλούτισε με στοιχεία από τον τρόπο που θα ήθελε να της κάνουν έρωτα…<br />Το εμπλούτισε με την ίδια…<br />Με την ίδια μιλούσε στην άλλη άκρη της γραμμής, εκείνος ο καλοντυμένος κύριος…<br />Με την ίδια μιλούσε, χόρευε και έκανε έρωτα αυτός ο κύριος…<br />Δεν του έδωσε όνομα…<br />Ήθελε ανωνυμία, ήθελε μυστήριο…<br />Ήθελε μύθο…<br />Χτύπησε το τηλέφωνο του γραφείου της…<br />Τραντάχτηκε…<br />Το έπιασε με λαχτάρα…<br />Ήταν ο άντρας της…<br />Θα αργούσε να σχολάσει και έπρεπε αυτή να περάσει να πάρει τα μικρά από την πεθερά της…<br />Του είπε ότι δεν θα αργούσε να φύγει…<br />Σε μισή ώρα…<br />Ξαναγύρισε στο μύθο της, έστω και για μισή ώρα…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Soil &amp; Soul’ by Rabi Khan)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116361210913137272?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1163532488679770192006-11-14T21:27:00.000+02:002006-11-14T21:28:08.716+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Echo%20by%20TC%20Jackson.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Echo%20by%20TC%20Jackson.jpg" border="0" /></a><br />Είμαι μόνος…<br />Το σπίτι άδειο…<br />Εσύ πουθενά…<br />Φωνάζω το όνομά σου…<br />Η ηχώ της φωνής μου, χτυπάει στους τοίχους, στα τζάμια, στα έπιπλα…<br />Γυρίζει πίσω σε μένα…<br />Με χτυπάει με δύναμη…<br />Δεν ξέρω αν πονά περισσότερο το χτύπημα ή η απουσία σου...<br />Μου έλεγες ότι πρέπει να την συνηθίσω…<br />Μου έλεγες ότι δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά…<br />Φωνάζω δυνατότερα το όνομά σου…<br />Για να πάρω μεγαλύτερο πόνο από το χτύπημα του αντίλαλου…<br />Πλημμυρίζουν τ’ αυτιά μου και το μυαλό μου από το όνομά σου…<br />Χαίρονται που πονάνε για σένα, έχοντας το όνομά σου εισβολέα μέσα τους…<br />Ερμηνεύω τις σκέψεις μου και σε όλες βρίσκεσαι εσύ…<br />Ψεκάζω το χώρο με το άρωμα που σου αρέσει…<br />Δημιουργώ τεχνητές αναπνοές από την μυρωδιά σου…<br />Η ακοή μου, έχει εσένα…<br />Η όσφρησή μου, έχει εσένα…<br />Κλείνω τα μάτια, για να κοροϊδέψω την όραση…<br />Σφίγγω τα χέρια, για να παραπλανήσω την αφή…<br />Την γεύση δεν μπορώ να την κοροϊδέψω, δυστυχώς…<br />Θέλει απτές αισθητήριες κενώσεις…<br />Το λανθάνον σκηνικό της παρουσίας σου, παραμένει λανθάνον…<br />Καλύτερα, σκέφτομαι…<br />Έτσι, μου λείπεις περισσότερο…<br />Έτσι, σε χρειάζομαι περισσότερο…<br /><br /><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><em><strong>(‘Echo’ by T. C. Jackson)</strong></em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116353248867977019?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1163443399470249162006-11-13T20:41:00.000+02:002006-11-13T20:43:19.523+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Red%20Night%20II%20by%20Robert%20Ford.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Red%20Night%20II%20by%20Robert%20Ford.jpg" border="0" /></a><br />Το σούρουπο έριχνε το κόκκινο φως του παντού…<br />Σήμερα είχε μία παράξενη απόχρωση αυτό το κόκκινο…<br />Λες και είχες σκοτώσει δέκα παρθένες κοπέλες και το αίμα τους, καυτό και κατακόκκινο, έρεε παντού…<br />Τέτοιο κόκκινο έβλεπαν τα μάτια της…<br />Σίγουρα, σε κάποιο χωριό, θα υπήρχε μία παλιά παράδοση, ένας αρχαίος μύθος γι’ αυτό το κόκκινο…<br />Της άρεσαν οι μύθοι…<br />Εξηγούσαν με απλές λέξεις τις παραξενιές της φύσης…<br />Όμως σήμερα, αυτό το απόγευμα, δεν ήταν για να ακούσει μύθους…<br />Ήδη είχε περάσει δύο ολόκληρες ώρες μέσα στο νοικιασμένο αυτοκίνητο…<br />Το οποίο το είχε παρκάρει σε μικρή απόσταση από το σπίτι εκείνης, της άλλης, της παράλληλης σχέσης του άντρα της, της γκόμενάς του…<br />Όπως και να την έλεγε, το νόημα δεν άλλαζε…<br />Ο άντρας της είχε παράλληλη σχέση, ‘έβλεπε’ μία άλλη γυναίκα…<br />Και σήμερα, αυτό το απόγευμα, ήξερε ότι ήταν εκεί μαζί της…<br />Κοίταξε το ρολόι της…<br />Σε λίγο, αυτός έπρεπε να βγει από εκείνο το σπίτι…<br />Το ήξερε γιατί είχαν δώσει randez-vous να τηλεφωνηθούν για να κανονίσουν να βρεθούν έξω για φαϊ…<br />Δεν άργησε να εμφανιστεί…<br />Βγήκε προσεκτικά από την εξώπορτα, κοίταξε δεξιά & αριστερά, και προχώρησε γρήγορα - γρήγορα προς το αυτοκίνητό του…<br />Αυτή, τον έβλεπε όλη αυτή την ώρα…<br />Μπήκε στο αυτοκίνητο, έβαλε μπρος, ξεπάρκαρε και έφυγε…<br />Δεν άργησε να χτυπήσει το κινητό της…<br />‘Έλα κορίτσι μου, που είσαι; Τώρα τελείωσα το σεμινάριο και σε πήρα αμέσως τηλέφωνο. Είσαι καλά;’ την ρώτησε όλο γλύκα…<br />‘Καλώς τον. Στο δρόμο είμαι. Χαζεύω βιτρίνες. Τι θα κάνουμε; Θα πάμε για φαϊ;’ αποκρίθηκε αυτή ατάραχη…<br />‘Βεβαίως. Χαλάω εγώ χατίρι στο γυναικάκι μου;’…<br />‘Ωραία. Και έχω μια πείνα. Θα πάμε Ιταλικό; Σε πόση ώρα θα βρεθούμε; Έχω να κάνω μια δουλειά πρώτα.’…<br />‘Ωραία. Κι εγώ θέλω λίγο δρόμο. Να πούμε σε καμιά ώρα, στο γνωστό μέρος;’…<br />‘Οκ. Τα λέμε σε μία ώρα.’…<br />‘Φιλιά. Σε μία ώρα.’…<br />Έκλεισε το τηλέφωνο…<br />Της έφτανε η μία ώρα γι’ αυτό που ήθελε να κάνει…<br />Κατέβηκε από το αυτοκίνητο…<br />Κατευθύνθηκε προς το σπίτι της ερωμένης του άντρα της…<br />Ήταν ήρεμη…<br />Χτύπησε το κουδούνι…<br />Μία γυναικεία φωνή ακούστηκε:<br />‘Ποιος είναι;’…<br />‘Η γυναίκα του άντρα που έφυγε πριν από λίγο από το σπίτι σου. Τα ξέρω όλα. Άνοιξέ μου. Θέλω να μιλήσουμε. Αν δεν ανοίξεις, θα κάνω φασαρία.’…<br />Μία παύση απλώθηκε στην ατμόσφαιρα…<br />Μετά από λίγο, ακούστηκε ένας ηλεκτρικός ήχος και η πόρτα άνοιξε…<br />Ανέβηκε τα σκαλιά…<br />Μία πόρτα στο βάθος του διαδρόμου ξεκλείδωσε…<br />Χωρίς δεύτερη κουβέντα, μπήκε στο σπίτι…<br />Η μυρωδιά του άντρα της ήταν διάχυτη παντού…<br />Αυτό την εκνεύρισε περισσότερο…<br />Έτσι μύριζε και το δικό της σπίτι, όταν, ανύπαντροι ακόμη, βρισκόντουσαν και πέρναγαν ώρες μαζί…<br />Κοίταξε μία γύρα το χώρο όλο…<br />Απλός…<br />Χωρίς πολλά έπιπλα…<br />Ημίφως…<br />Γύρισε προς την κοπέλα που της άνοιξε την πόρτα…<br />Δεν πρέπει να ήταν παραπάνω από 25 ετών και καλοβαλμένη…<br />Τουλάχιστον, είχε γούστο ο άντρας της…<br />‘Τι θέλετε;’ την ρώτησε η κοπέλα, περνώντας αμέσως στην επίθεση…<br />‘Αυτό, μάλλον εγώ πρέπει να το ρωτήσω. Τι θέλεις από τον άντρα μου;’…<br />‘Τίποτε παραπάνω από αυτό που μου δίνει. Παρέα, συντροφιά και μία μικρή αίσθηση οικογένειας. Δεν ζητάω κάτι παραπάνω.’…<br />‘Αυτό το πράγμα το ξέρει αυτός;’…<br />‘Ναι. Το έχουμε συζητήσει.’…<br />‘Μάλλον με δουλεύεις.’…<br />‘Γιατί το λέτε αυτό;’…<br />‘Γιατί είναι έτοιμος να μου ζητήσει διαζύγιο. Για τα μάτια σου. Το εκμυστηρεύτηκε στον καλύτερό του φίλο.’…<br />‘Μα, εγώ δεν είμαι για τέτοια. Περνάμε καλά έτσι όπως είμαστε και αυτό είναι όλο.’…<br />‘Αυτός άλλα πιστεύει.’…<br />‘Δεν πάμε καλά.’…<br />‘Εγώ το ξέρω. Αυτός δεν το ξέρει.’…<br />‘Και τι θέλετε λοιπόν;’…<br />‘Το αυτονόητο. Να τον αφήσεις. Θα του στοιχίσει λιγότερο από ότι να αφήσει αυτός εμένα.’…<br />‘Δεν ξέρω. Πρέπει να το σκεφτώ. Νοιώθω άσχημα γι’ αυτό που συμβαίνει, αλλά τον συμπονάω και ‘γω. Είμαστε μαζί ένα χρόνο τώρα.’…<br />‘Το ξέρω.’…<br />‘Θα το σκεφτώ.’…<br />‘Δεν έχεις να σκεφτείς τίποτε. Ή τώρα ή ποτέ. Λέγε.’…<br />‘Γιατί με πιέζεται;’…<br />‘Μάλλον παίζεις μαζί μου. Δεν πιέζω κανέναν. Απαιτώ αυτό που μου ανήκει. Μπορεί να είμαστε μαζί πολλά χρόνια, μπορεί να μην υπάρχει ανάμεσά μας εκείνη η φλόγα, μπορεί το κορμί μου να μην έχει καμία σχέση με το δικό σου, αλλά τον αγαπάω. Γι’ αυτό λοιπόν, λέγε.’…<br />‘Εντάξει. Κέρδισες. Πονάω. Αλλά κέρδισες.’…<br />‘Καλύτερα να πονέσεις εσύ τώρα, παρά εγώ για μία ολόκληρη ζωή.’…<br />‘Και πότε θα του το πω;’…<br />‘Σήμερα. Θα του στείλεις μνμ. Δεν θα τον ξαναδείς. Και αυτό μπορώ να το ελέγξω.’…<br />‘Καλά. Ότι πεις. Πάντως, είναι ένας πολύ γλυκός άνθρωπος.’…<br />‘Το ξέρω. Και γι’ αυτό παλεύω να τον κρατήσω κοντά μου.’…<br />Αυτές ήταν και οι τελευταίες κουβέντες της…<br />Κατευθύνθηκε προς την πόρτα, την άνοιξε και βγήκε…<br />Ένοιωθε νικητής και τροπαιούχος…<br />Πύρρειος νίκη αλλά νίκη…<br />Ήξερε τι θα αντιμετωπίσει από εδώ και πέρα…<br />Για λίγο καιρό, ο άντρας της θα ήταν μουτρωμένος και κακόκεφος…<br />Δεν πειράζει…<br />Θα του πέρναγε…<br />Ας ήταν δίπλα της κι ας ήταν και κακόκεφος…<br />Δεν την ένοιαζε…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Red Night II’ by Robert Ford)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116344339947024916?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1163328248967000482006-11-12T12:35:00.000+02:002006-11-12T12:44:09.036+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Femme%20a%20Tete%20De%20Roses%20by%20Salvador%20Dali.0.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Femme%20a%20Tete%20De%20Roses%20by%20Salvador%20Dali.0.jpg" border="0" /></a><br />Άνοιξε τα μάτια της και κοίταξε το χώρο γύρω…<br />Ίδιος και απαράλλαχτος…<br />Δικός της μεν, ίδιος και απαράλλαχτος δε…<br />Πόσο καιρό είχε να ξυπνήσει σε ένα άλλο χώρο, εκτός του δικού της…<br />Κοίταξε δίπλα της στην άδεια θέση στο διπλό κρεβάτι της…<br />Παρέμενε άδεια…<br />Είχε καιρό αυτή η θέση να δεχτεί καταληψία…<br />Είχε καιρό να ξυπνήσει με το πρόσωπο κάποιου άλλου πλάι της…<br />Να μυρίσει την μυρωδιά ενός άλλου κορμιού δίπλα της…<br />Να κρατήσει την μυρωδιά ενός άντρα μέσα της, ένα ολόκληρο βράδυ…<br />Η κολλητή της, της είχε πάρει τ’ αυτιά…<br />Να βρει άντρα, να κάνει σχέση…<br />‘Τέτοια κουκλάρα, δεν έπρεπε να μένει μόνη’ της έλεγε…<br />Πόσο μάταια τα άκουγε όλα αυτά…<br />Πόσο μάταιες όλες αυτές οι παραινέσεις…<br />Και να ήταν μόνο η κολλητή της που την έπρηζε;;;<br />Κάτι η μάνα της, κάτι ο πατέρας της, κάτι ο αδερφός της…<br />Όλοι…<br />Και κανένας δεν την καταλάβαινε…<br />Κανένας δεν έμπαινε στη διαδικασία να την καταλάβει…<br />Αυτή δεν ήθελε;;;<br />Απλά, δεν μπορούσε αυτή τη χρονική στιγμή…<br />Δεν είχε ξεπεράσει την προηγούμενη σχέση της…<br />Δεν είχε ξεπεράσει το δυνατό στραπάτσο που είχε φάει…<br />Θα μου πεις, είχε περάσει κοντά ένας χρόνος…<br />Πόσο ακόμα θα μοιρολογάει;;;<br />Πόσο ακόμα θα κλαίει την χαμένη της ζωή;;;<br />Πόσο ακόμα θα πονάει για δύο;;;<br />Για δύο…<br />Αυτή πάλεψε για δύο…<br />Έτσι πίστευε…<br />Όμως ήταν η μόνη από τους δύο…<br />Ήταν η μόνη που το έκανε…<br />Αυτός, απλά αποφάσισε…<br />Όπως πάντα…<br />Χωρίς να δώσει εξήγηση…<br />Έτσι πίστευε…<br />Σηκώθηκε, πήγε στο μπάνιο, πλύθηκε…<br />Πήγε στην κουζίνα, έβαλε στον βραστήρα νερό…<br />Έφτιαξε καφέ και κουλουριάστηκε στην πολυθρόνα να τον πιεί…<br />Αποφάσισε να τον πιεί, χωρίς να σκεφτεί τίποτα…<br />Είχε κουραστεί να σκέφτεται…<br />Εξάλλου, περισσότερες σκέψεις, δεν είχαν νόημα…<br />Πόσο ακόμη…<br />Έβλεπε να χάνει την ουσία…<br />Να χάνει το στόχο της…<br />Έτσι κι’ αλλιώς, οι απαντήσεις που είχαν να δοθούν, είχαν δοθεί από καιρό…<br />Αναμασούσε τα δεδομένα…<br />Έμπαινε σε δαιδαλώδης δρόμους σκέψεων που δεν την οδηγούσαν πουθενά…<br />Αυτό που έπρεπε να κάνει, ήταν να ενεργοποιήσει τα ‘εγωιστικά αντανακλαστικά’ της…<br />Αυτά για τα οποία ενοχοποιούταν από εκείνον, τώρα να τα κάνει πράξη…<br />Βέβαια, αυτό το είχε πει πολλές φορές…<br />Ποτέ όμως δεν το είχε κάνει…<br />Πάλι πρόδωσε τον εαυτό της, συνειδητοποίησε…<br />Σκεφτόταν…<br />Πάλι την κατάσταση…<br />Πάλι αυτόν…<br />Τι να κάνει άραγε;;;<br />Τέτοια πρωινά, έπινε τον καφέ του διαβάζοντας εφημερίδα…<br />Θα κάνει το ίδιο και τώρα ή θα είναι κάπου με παρέα;;;<br />Αντρική ή γυναικεία;;;<br />Η σκέψη της γυναικείας παρέας την έκανε να νοιώθει άσχημα…<br />Πολύ άσχημα…<br />Έψαξε το κινητό της…<br />Θα του έκανε μία κλήση με απόκρυψη…<br />Τουλάχιστον θα τον άκουγε…<br />Και ίσως καταλάβαινε που ήταν…<br />Κάλεσε το νούμερο του σπιτιού του…<br />Χτύπησε μία, δύο τρεις, τέσσερις, πέντε φορές…<br />Χτύπησε πολλές…<br />Καμία απάντηση…<br />Έκλεισε…<br />Ξαναπήρε…<br />Μήπως ήταν στο μπάνιο και δεν απάντησε…<br />Πάλι το ίδιο σκηνικό…<br />Πάλι η ίδια ανακατωσούρα μέσα της…<br />Πάλι το ίδιο σκίσιμο των σωθικών της…<br />Έκλεισε το κινητό…<br />Κουλουριάστηκε περισσότερο στην πολυθρόνα…<br />Έβαλε τα κλάματα…<br />Έκλαψε πολύ…<br />Για την κατάντια της…<br />Για την απουσία του…<br />‘Που είσαι αγόρι μου;’ φώναξε και περισσότερα κλάματα εμφανίστηκαν στο πρόσωπο…<br />Καυτά και πονεμένα…<br />Όπως κάθε δάκρυ που αυλάκωνε το πρόσωπό της…<br />Καυτό και πονεμένο…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Femme a Tete De Roses’ by Salvador Dali)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116332824896700048?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1163077881811992612006-11-09T15:08:00.000+02:002006-11-09T15:11:21.850+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/In-the-Heat-of-Passion-Poster-B10219470.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/In-the-Heat-of-Passion-Poster-B10219470.jpg" border="0" /></a><br />Η ατμόσφαιρα μύριζε φθινόπωρο...<br />Είχε εκείνη την μυρωδιά του ξύλου, του ποτισμένου από την υγρασία της ατμόσφαιρας...<br />Άνοιξε το παράθυρο να μπει αυτή η μυρωδιά...<br />Πάντα της άρεσε να αναπνέει τη μυρωδιά της ατμόσφαιρας...<br />Εφτιαξε ένα καφέ και κάθισε στο μπαλκόνι...<br />Φόρεσε τα γυαλιά της, κοίταξε μπροστά την θάλασσα και άναψε ένα τσιγάρο...<br />Εκείνος, κοιμόταν μέσα...<br />Σε λίγο θα τον ξυπνούσε να φύγει για το γραφείο...<br />Τον ένοιωθε γυμνό μέσα στα σκεπάσματα, όπως τον άφησε πριν από λίγο για να σηκωθεί...<br />Είχαν περάσει ένα έντονο βράδυ, κάνοντας έρωτα ανά διαστήματα και λέγοντας ο ένας στον άλλο, πόσο πολύ αγαπιώνταιι...<br />Είχαν καιρό να βρεθούν έτσι...<br />Κάτι η δουλειά, κάτι τα μεταξύ τους προβλήματα, τους είχαν αποξενώσει...<br />Προσπάθησε να θυμηθεί πότε ήταν αυτή η προηγούμενη φορά...<br />Αναρρωτήθηκε...<br />Φοβήθηκε όταν συνειδητοποίησε ότι δεν θυμόταν...<br />Αυτή, που κάθετί εγγραφόταν στην μνήμη της και δεν έσβηνε ποτέ...<br />'Μνήμη ελέφαντα' της έλεγε εκείνος ότι είχε...<br />Αυτό ήταν και το πρόβλημά του μαζί της...<br />Αυτό ήταν και το πρόβλημά τους, εν γέννει...<br />Αυτή, θυμόταν κάθετί που τους είχε τύχει...<br />Κάθετί, καλό ή άσχημο...<br />Κάθετί, οδυνηρό ή ανέμελο...<br />Κάθετί...<br />Αυτός, είχε ένα δικό του τρόπο να μετατρέπει τα ασύμβατα και δύσκολα σε συμβατικά και εύκολα...<br />Έκανε μία διεργασία στο μυαλό του, τακτοποιούσε τα πράγματα σε κουτιά μνήμης και αισθημάτων και μετά τα έκρυβε καλά στο σεντούκι του μυαλού του...<br />Αυτή η τακτική του, την τρέλλαινε...<br />Δεν μπορούσε να την καταλάβει, όντας η ίδια συναισθηματικό ον...<br />Μπορούσε όμως να την δεχτεί, σαν κάτι έξω από αυτή...<br />Σαν μία δική του διεργασία συγκερασμού καταστάσεων και διατήρησης ισορροπίας...<br />Και, αυτός, ήταν ένα ισορροπημένο πλάσμα...<br />Της έδινε σιγουριά και αυτοπεποίθηση...<br />Κάτι που της έλειπε...<br />Το προηγούμενο βράδυ της το απέδειξε για μία ακόμη φορά...<br />Την έκανε δική του, όπως τον παλιό καιρό...<br />Την έκανε να ξανανοιώσει εκείνο το ποθητό πλάσμα που ήταν κάποτε...<br />Την έκανε να νοιώσει γυναίκα...<br />Λες και του φώναξε ότι το είχε ανάγκη και αυτός την άκουσε...<br />Λες και τον είχε εκληπαρήσει και αυτός την λυπήθηκε...<br />Λες και ήταν η θαυματουργή εικόνα και αυτός πιστός που ζητούσε την γιατρειά του, την προσκύνησε...<br />Οι σκέψεις της, της έφεραν ένα δάκρυ στα μάτια...<br />Δάκρυ για τη ζωή της...<br />Δάκρυ για τη ζωή του...<br />Ευτυχίας ή λύπης, δεν ήξερε...<br />Ήταν τόσο μπερδεμένη...<br />Το μόνο σταθερό σημείο αναφοράς της, ήταν αυτός...<br />Η αρχή και το τέλος της...<br />Το άλφα και το ωμέγα της...<br />Όλα από εκείνον και για εκείνον...<br />Αυτή ήταν ο διακομιστής των συναισθημάτων τους...<br />Και για τους δυό τους...<br />Εκείνη το αίσθημα, εκείνος η λογική...<br />Όποτε χρειαζόταν, τα δύο αυτά δοχεία γίνονταν συγκοινωνούντα...<br />Αντάλλασαν θερμοκρασίες...<br />Αντάλλασαν ιδιότητες και γεύσεις...<br />Και προχωρούσαν...<br />Πόνεσε το κεφάλι της από τις σκέψεις...<br />Ήπιε μια γουλιά καφέ...<br />Σηκώθηκε να πάει να τον ξυπνήσει...<br />Έμεινε γυμνή...<br />Χώθηκε κάτω από τα σκεπάσματα...<br />Τον φίλησε στο μάγουλο, στο στόμα...<br />Τον χάϊδεψε στο στήθος και στην κοιλιά...<br />Εκείνος ξύπνησε, την κοίταξε στα μάτια και την φίλησε με πάθος στο στόμα...<br />Έκαναν έρωτα, όπως τότε...<br />Το φθινώπορο έμπαινε στην ατμόσφαιρα...<br />Η δική τους ζωή ζούσε την δεύτερη άνοιξή της...<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">('In the heat of Passion' by Ansel Butler)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116307788181199261?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1163016093576551912006-11-08T21:49:00.000+02:002006-11-09T14:08:00.573+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/La-Seductrice-Print-C10212967.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/La-Seductrice-Print-C10212967.jpg" border="0" /></a>Κατέβηκε μόνη της για πρωινό...<br />Εκείνη, την είχε αφήσει στο δωμάτιο να κοιμάται...<br />Της άρεσε ο ύπνος της Ελένης...<br />Και την άφηνε να τον απολαμβάνει...<br />Έτσι, με παρέα το βιβλίο της, το κινητό της και το πακέτο τα τσιγάρα της μπήκε στην αίθουσα πρωϊνού...<br />Άφησε το βιβλίο σ'ένα τραπέζι, κατευθύνθηκε στο buffet και έβαλε λίγο κέϊκ και καφέ...<br />Σκέφτηκε να φτιάξει ένα πιάτο και για κείνη...<br />Όμως, δεν ήξερε τι ώρα θα κατέβει...<br />Κάθησε στο τραπέζι, άνοιξε το βιβλίο της, ήπιε μια γουλιά καφέ και ξεκίνησε να διαβάζει...<br />Οι σκέψεις της, δεν την άφησαν να διαβάσει ούτε μία γραμμή...<br />Ήπιε μια γουλιά καφέ ακόμη...<br />Πικρός με γάλα...<br />Ότι έπρεπε για να τη βοηθήσει να καθορίσει τις κινήσεις της από εδώ και πέρα...<br />Και έπρεπε να καθοριστούν αυτές οι κινήσεις...<br />Η ζωή της είχε αλλάξει δραματικά τον τελευταίο χρόνο...<br />Ήταν ο χρόνος που γνώρισε την Ελένη...<br />Την νέα της προϊσταμένη στην εταιρεία...<br />Από την αρχή, η σχέση τους είχε μία άλλη ένταση...<br />Διαφορετική από ότι ήξερε μέχρι τότε για τις σχέσεις της με άλλους ανθρώπους...<br />Ο τρόπος που κοιτάζονταν, ο τρόπος που μιλούσαν η μία στην άλλη όταν ήταν μόνες...<br />Ερωτικός και περιπαικτικός...<br />Πρωτόγνωρο συναίσθημα για εκείνη...<br />Δεν είχε ξανανοιώσει έτσι για γυναίκα...<br />Οι σχέσεις της ήταν πάντα με άντρες...<br />Ποτέ όμως δεν έμενε ικανοποιημένη από αυτές...<br />Ώσπου γνώρισε τη σχέση με την Ελένη...<br />Άλλαξε όλη της η φιλοσοφία...<br />Της άρεσε η Ελένη και δεν φοβήθηκε να ενδώσει...<br />Και η σχέση προχώρησε...<br />Και τα προβλήματα επίσης...<br />Θέλοντας και μη, αυτά εμφανίστηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα...<br />Είτε στη δουλειά, είτε στην οικογένειά της...<br />Στη δουλειά της, τα σχόλια των συναδέλφων έδιναν και έπαιρναν πίσω από την πλάτη τους... Είχαν γίνει το αγαπημένο θέμα συζήτησης...<br />Όλοι, ξεχνούσαν τις δικές τους έννοιες και ασχολιόντουσαν με αυτές...<br />Κάπου την πείραζε αυτό, κάπου δεν έδινε σημασία...<br />Αφού είχε την Ελένη, της έφτανε...<br />Στο σπίτι που έμενε με τους δικούς της, η μητέρα της την έπρηζε καθημερινά...<br />Είχαν πάψει τα τηλεφωνήματα από άντρες και στο προσκήνιο είχε εμφανιστεί 'αυτή η Ελένη'...<br />Ο πατέρας της ήθελε να αποκαταστήσει την κόρη του...<br />Φοβόταν μη του 'μείνει στο ράφι', όπως συνήθιζαν οι κόρες της οικογενείας...<br />Προς το παρών τα μπάλωνε, αλλά δεν άντεχε να το κρύβει άλλο...<br />Την αγαπούσε την Ελένη και δεν είχε κανένα λόγο να μην το πει...<br />Εξάλλου, οι γονείς της ήθελαν να την δουν ευτυχισμένη...<br />Είχε σημασία αν θα την έκανε ευτυχισμένη ένας άντρας ή μία γυναίκα;;;<br />Η Ελένη της πρότεινε να συζήσουν...<br />Της το είπε και χθες...<br />Την ώρα που αποκαμωμένες έπεφταν στο κρεββάτι να ηρεμήσουν μετά τον έρωτα που είχαν κάνει...<br />Το ήθελε πολύ...<br />Ήξερε τη θύελλα που θα έφερνε αυτή η κίνηση...<br />Είχε μάθει να παλεύει...<br />Και τώρα θα είχε και την Ελένη στο πλάϊ της...<br />Θα την είχε;;;<br />Αυτή δεν της το είχε προτείνει;;;<br />Θα την είχε...<br />Ήθελε να το ξανασυζητήσουν...<br />Θα το έκανε τώρα, στο πρωινό...<br />Σήκωσε το τηλέφωνο και σχημάτισε τον αριθμό της Ελένης...<br />Η Ελένη, με νυσταγμένη φωνή, απάντησε...<br />'Έλα μικρή μου, κοιμάσε ακόμη;' την ρώτησε...<br />'Ναι. Πειράζει;' απάντησε η Ελένη...<br />'Όχι κοριτσάκι μου, αλλά έτσι θα κοιμάσε και στο σπίτι μας;' αντέτεινε εκείνη...<br />'Τι εννοείς;'...<br />'Θέλει και ερώτημα; Τι μπορεί να εννοώ; Συμφωνώ σ'αυτό που λέγαμε εχθές.'...<br />'Το σκέφτηκες καλά;'...<br />'Ναι'...<br />'Κατέβα να πάρουμε τους δικούς μου, να τους το πούμε'...<br />'Κατεβαίνω'...<br />Έκλεισε το τηλέφωνο και ένα χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπό της...<br />Από το μυαλό της πέρασαν στιγμές οικογενειακής γαλήνης με την Ελένη...<br />Οικογενειακής γαλήνης;;;<br />Ναι...<br />Αυτή θα είχε γαλήνη...<br />Δεν την ένοιαζε τι θα πει ο κόσμος...<br />Τι νόημα είχε πια τι θα πει ο κόσμος...<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">('La Seductrice' by Keith Mallett)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116301609357655191?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1162808770343098762006-11-06T12:25:00.000+02:002006-11-06T12:26:10.350+02:00- Παντρέψουμε...<br />- Γιατί;;;<br />- Πάντα χρειάζεται ένας άντρας στο σπίτι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116280877034309876?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1162590489314804982006-11-03T23:47:00.000+02:002006-11-03T23:48:09.356+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Perfume%20Pearls%20by%20Trish%20Biddle.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Perfume%20Pearls%20by%20Trish%20Biddle.jpg" border="0" /></a><br />Άφησα τη ζωή μου,<br />Να στάξει στα χέρια σου,<br />Σαν πανάκριβο μύρο,<br />Δοσμένο από θεούς,<br />Μυρισμένο από ανθρώπους,<br />Λατρεμένο από αισθήσεις…<br /><br />Και το μόνο που έκανες,<br />Ήταν να απλώσεις χέρια,<br />Να μαζέψεις το πολύτιμο υγρό,<br />Να μην αφήσεις στάλα να πάει χαμένη,<br />Και μετά να το κλείσεις σε ένα μπουκαλάκι,<br />Για να μυρίζεις μόνο εσύ,<br />Για να μοσχοβολάς μόνο εσύ…<br /><br />Πέρναγαν τα χρόνια,<br />Το μύρο έμενε κλεισμένο…<br /><br />Πέρασαν τα χρόνια,<br />Το μύρο χάλασε,<br />Και μούχλιασε…<br /><br />Πέρασαν τα χρόνια,<br />Και πέταξες το μύρο,<br />Και έψαξες για άλλο άρωμα,<br />Και βρήκες άλλο μπουκαλάκι…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Perfume Pearls’ by Trish Biddle)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116259048931480498?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1162491301848630922006-11-02T20:04:00.000+02:002006-11-02T20:15:01.883+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Alone%20by%20Luis%20Royo.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Alone%20by%20Luis%20Royo.jpg" border="0" /></a><br />Η νύχτα άπλωνε την παντελή έλλειψη φωτός στον ουρανό…<br />Μία ακόμη βραδιά ξεκινούσε, με υποσχέσεις ζωής για πολλούς ανθρώπους στην πόλη της…<br />Κάποτε, ήταν κι’ αυτή στην κατηγορία των ανθρώπων που η ζωή μπορούσε να υποσχεθεί μέλλον…<br />Κάποτε…<br />Πριν από πολλά χρόνια…<br />Τότε, που μπορούσε και η ίδια να ελπίζει…<br />Όχι τώρα όμως…<br />Βγήκε από το μπάνιο, σκουπίστηκε και έριξε επάνω της άρωμα…<br />Ένα άρωμα, που είχε επιλέξει μετά από πολλές δοκιμές…<br />Ήθελε, το άρωμά της να καλύπτει κάθε άλλη μυρωδιά…<br />Είτε του περιβάλλοντος, είτε των ανθρώπων που ερχόταν σε επαφή μαζί της…<br />Ένα αντίστοιχο μπουκαλάκι είχε μέσα στο τσαντάκι της…<br />Για ώρα ανάγκης…<br />Για την ώρα που δεν θα άντεχε άλλο, να μυρίζει κάτι άσχημο…<br />Ξεκίνησε να ντύνεται…<br />Φόρεσε το ιδιαίτερου σχεδίου εσώρουχό της, το δικτυωτό της καλσόν, και την κοντή της φούστα…<br />Από πάνω, την μπλούζα με το μεγάλο ντεκολτέ…<br />Της είχαν πει ότι το εμπόρευμα έπρεπε να είναι στην βιτρίνα…<br />Και το τηρούσε ευλαβικά…<br />Βάφτηκε έντονα, όπως πάντα …<br />Τουλάχιστον, της άρεσε το έντονο βάψιμο…<br />Κατέβηκε στο δρόμο και πήρε να πάει με τα πόδια στο πόστο της…<br />Το πόστο της…<br />Το είχε κληρονομήσει από την προηγούμενη ‘κοπέλα’ που το ‘δούλευε’, λες και ήταν νόμιμος απόγονος της…<br />Αυτή η ‘κοπέλα’ ήταν που την είχε μυήσει στην τέχνη και στην τεχνική του αγοραίου έρωτα, πριν από δέκα ολόκληρα χρόνια…<br />Έτσι, δικαιωματικά, της άνηκε ο χώρος, το μέρος, η γωνία…<br />Μαζί βέβαια με την γωνία, είχε κληρονομήσει και τον αντίστοιχο προστάτη…<br />‘Ευγενής παραχώρηση’ ο χώρος, ‘ευγενής παραχώρηση’ και ο προστάτης του…<br />Αλλά, δεν μπορούσε να κάνει κάτι…<br />Ευτυχώς όμως, αυτός δεν την ενοχλούσε ιδιαίτερα…<br />Του κατέθετε κάθε μήνα αυτό που ζητούσε και ξεμπέρδευε…<br />Την προστάτευε βέβαια και τουλάχιστον είχε το κεφάλι της ήσυχο…<br />Οι ‘ανώμαλοι’ είχαν γίνει πολλοί τον τελευταίο καιρό…<br />Στο δρόμο για τη ‘δουλειά’ σκεφτόταν τη ζωή της…<br />Το έκανε συχνά τον τελευταίο καιρό…<br />Ίσως γιατί είχε κουραστεί…<br />Ίσως γιατί δεν άντεχε άλλα ιδρωμένα κορμιά επάνω της…<br />Ίσως γιατί δεν άντεχε άλλες μυρωδιές επάνω της…<br />Ίσως γιατί δεν άντεχε να μιλάει ψεύτικα άλλο…<br />Το καθένα χωριστά και όλα μαζί…<br />Στις αναδρομές αυτές του μυαλού της, θυμόταν κάθε αντρικό κορμί που ταξίδεψε πάνω στο δικό της…<br />Θυμόταν κάθε όργωμα του δικού της κορμιού από τον εκάστοτε άντρα-καραβοκύρη που έπαιρνε στο σκαρί της…<br />Θυμόταν κάθε ανάσα…<br />Κάθε καυτή ανάσα επάνω της…<br />Κάθε ανάσα που την έκανε να νοιώθει λες και την χτυπούσε η θέρμη εξάτμισης…<br />Θυμόταν τα λόγια…<br />Ίδια κι απαράλλαχτα…<br />Τα είχε βαρεθεί…<br />Τα είχε ακούσει τόσες φορές…<br />Λες και το λεξιλόγιο της μητρικής της γλώσσας ήταν αυτές οι πέντε – δέκα κουβέντες…<br />Ειπωμένες από αντρικά στόματα, που μύριζαν ποτό και τσιγάρο…<br />Που μύριζαν πόθο και εκτόνωση…<br />Είχε κουραστεί να ποθείται από άντρες χωρίς προορισμό…<br />Είχε κουραστεί να εκτονώνονται επάνω της άντρες χωρίς γυρισμό…<br />Άντρες που ένοιωθαν έρμαια…<br />Θυμόταν τους άντρες που μύησε στον έρωτα…<br />Εκείνους τους φοβισμένους και συνεσταλμένους…<br />Τους γλυκούς…<br />Τα ‘παιδιά’ της…<br />Τις σκέψεις της διέκοψε μία αίσθηση ψύχρας επάνω στο κορμί της…<br />Η νύχτα προμηνύονταν κρύα…<br />Έπρεπε να είχε φορέσει κάτι πιο ζεστό…<br />Στα 35 της, έπρεπε να προσέχει…<br />Το εμπόρευμα, ήταν αυτή…<br />Το ψωμί της, ήταν αυτή…<br />Αποφάσισε να γυρίσει σπίτι να βάλει κάτι πιο ζεστό…<br />Σιγοτραγούδησε:<br /><em>‘Δακρυσμένα μάτια,</em><br /><em>νυσταγμένοι κήποι,</em><br /><em>όνειρα κομμάτια,</em><br /><em>ας ήτανε να ζω’</em>…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Alone’ by Luis Royo)</span></em></strong><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(οι στίχοι είναι απόσπασμα από το ‘Δακρυσμένα μάτια’ του Γιάννη Θεοδωράκη)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116249130184863092?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1162317753165033002006-10-31T20:02:00.000+02:002006-10-31T20:02:33.206+02:00<a href="http://i101.photobucket.com/albums/m70/yiorgosb/FirebyThomasFerrin.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://i101.photobucket.com/albums/m70/yiorgosb/FirebyThomasFerrin.jpg" border="0" /></a><br />Κάθομαι μπροστά στο τζάκι και παρατηρώ τη φωτιά που καίει…<br />Προσθέτω ξύλα, αναμοχλεύω, σκορπίζω, ενώνω…<br />Ήχοι έρχονται στ’ αυτιά μου από το κάψιμο των ξύλων…<br />Τρίζουν, διαμαρτύρονται…<br />Παραλληλίζω τη φωτιά με τη ζωή μου…<br />Ενώνω δύο κομμάτια ξύλο, πυρώνει η φωτιά…<br />Σαν τη φωτιά που δυο κορμιά καίει…<br />Σπίθες πετάνε, η φλόγα μεγαλώνει, θερμότητα εκλύεται…<br />Καίγεται το πρόσωπό μου…<br />Δεν μπορώ να κάτσω κοντά…<br />Απομακρύνομαι…<br />Όσο απομακρύνομαι, τόσο κρυώνω…<br />Επιστρέφω σιγά – σιγά…<br />Με μέτρο…<br />Πιο κοντά…<br />Ξαναζεσταίνομαι…<br />Αραιώνω λίγο τα ξύλα…<br />Πιο ευχάριστη η ατμόσφαιρα…<br />Δίκιο έχουν όταν λένε: ‘Το πολύ μαζί σκοτώνει’…<br />Μάλλον καίει…<br />Σκέφτομαι να βάλω ένα λεμόνι να κάψει, για να βγάλει άρωμα…<br />Έντονο το άρωμά του…<br />Ιδιαίτερο…<br />Σκέφτομαι να ψήσω καφέ με τις στάχτες που έχουν σχηματιστεί…<br />Να φτιάξω καφέ και να κλάψω τα απομεινάρια της φωτιάς…<br />Δεν θέλω να κλάψω τίποτα και κανέναν…<br />Ότι κάηκε, κάηκε…<br />Παίζω με τη φωτιά…<br />Καλή παρέα…<br />Καλός σύντροφος…<br />Αν ξέρεις να την ελέγξεις, σε προσέχει και εκείνη…<br />Είναι μία σχέση αλληλεπίδρασης…<br />Βάζω ένα ποτήρι κόκκινο κρασί…<br />Για να ολοκληρώσω τις φωτιές μου…<br />Και έξω και μέσα…<br />Το σκηνικό συμπληρώνει η σκέψη μου σε σένα…<br />Σε καλώ κοντά μου, νοερά…<br />Κάθεσαι δίπλα μου, πίνουμε κρασί, παίζουμε με τα ξύλα, παίζουμε με τις φωτιές μας…<br />Ζαλιζόμαστε…<br />Αναπνέουμε την καυτή ανάσα του καμένου ξύλου…<br />Φιλιόμαστε…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Fire’ by Thomas Ferrin)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116231775316503300?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1162231580519135922006-10-30T20:04:00.000+02:002006-10-30T20:06:20.580+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Ridgeway%20Road%20II%20by%20Gael%20Cantlin.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Ridgeway%20Road%20II%20by%20Gael%20Cantlin.jpg" border="0" /></a><br /><strong>Εκείνος:</strong><br />Όλη μου η ζωή, ένας δρόμος στρωμένος με πέτρες…<br />Πέτρες παντού…<br />Κάτω, πάνω, γύρω…<br />Και στο τέλος, αδιέξοδο…<br /><br /><strong>Εκείνη:</strong><br />Όλη μου η ζωή, ένας δρόμος χαραγμένος από σένα…<br />Με πέτρες παντού…<br />Κάτω μου, πάνω μου, γύρω μου…<br />Και στο τέλος του, εσύ…<br /><br /><strong>Εκείνος:<br /></strong>Και όμως με ακολούθησες…<br /><br /><strong>Εκείνη:</strong><br />Και όμως τον χάραξες…<br /><br /><em><strong><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Radgeway Road II’ by Gael Cantlin)</span></strong></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116223158051913592?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1162138156906447542006-10-29T18:05:00.000+02:002006-10-29T18:54:46.746+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Adonis%20I%20by%20Joani.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Adonis%20I%20by%20Joani.jpg" border="0" /></a><br />Η ζωή του, ήταν πάντα μία βόλτα πάνω σε τεντωμένο σκοινί…<br />Ζούσε, ηθελημένα και ενσυνείδητα, στην κόψη…<br />Ήθελε να νοιώθει την ευτυχία και την δυστυχία την ίδια στιγμή…<br />Ήθελε να νοιώθει το πάθος και την απόρριψη την ίδια στιγμή…<br />Ήθελε να νοιώθει αετός και πρόβατο την ίδια στιγμή…<br />Δεν τον ένοιαζε τι θα λένε οι άλλοι…<br />Αρκεί αυτός να ήταν καλά…<br />Να πετούσε και να έπεφτε με την ίδια ευκολία…<br />Είτε στην πραγματικότητα, είτε στο όνειρο…<br />Πόνεσε εαυτόν και αλλήλους στην ερωτική του ζωή…<br />Θέριεψε πάθη, κατέστρεψε πόθους…<br />Και το αντίστροφο…<br />Ζούσε, λες και δεν είχε φραγμούς…<br />Ή μάλλον, λες και δεν δεχόταν όρια από άλλους…<br />Οι φραγμοί του ήταν αυτός και ο εαυτός του…<br />Πιστός και άπιστος μαζί…<br />Είτε στο Θεό, είτε στην Ζωή…<br />Ένας άλλος Καζαντζακικός Ζορμπάς…<br />Ένας άλλος Άκης Πάνου…<br />Ένας Ελεύθερος-Πολιορκημένος της καθημερινότητάς του…<br />Αντιφατικός και προβλέψιμος…<br />Ανώριμος και σοφός…<br />Προστάτης και απροστάτευτος…<br />Θύτης και θύμα…<br />Είτε για τον ίδιο, είτε για τους άλλους…<br />Δεν ήξερες αν ήταν όνειρο ή πραγματικότητα…<br />Μπορεί και τα δύο…<br />Μπορεί και κανένα από τα δύο…<br />Μοναδικός…<br />Ήταν όλα και τίποτα…<br />Ήταν Άντρας…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Adonis I’ by Joani)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116213815690644754?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1162063893183052802006-10-28T22:31:00.000+03:002006-10-28T23:21:37.743+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Si%20Accorse%20di%20Lui%20by%20Roberto%20Fantini.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 257px; CURSOR: hand; HEIGHT: 262px" height="320" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Si%20Accorse%20di%20Lui%20by%20Roberto%20Fantini.jpg" width="299" border="0" /></a><br />Δίπλωνε τα ρούχα που είχε σιδερώσει…<br />Και δικά της και δικά του…<br />Έκλεγε…<br />Αναρωτιόταν…<br />Συνέχεια…<br />Από εκείνη την στιγμή που είχαν κλείσει το τηλέφωνο…<br />Του είχε τηλεφωνήσει αυτή…<br /><strong><em><span style="color:#3366ff;">- Γιατί;<br />- Τι γιατί;<br />- Γιατί έφυγες;<br />- Δεν έφυγα.<br />- Δεν είσαι και εδώ όμως.<br />- Ναι. Δεν είμαι εκεί.<br />- Το ξέρω.<br />- Πρέπει να το αντιμετωπίσεις.<br />- Αυτό κάνω.<br />- Με το να με ρωτάς γιατί;<br />- Ναι.</span></em></strong><br />Έβαλε τα σιδερωμένα ρούχα στο συρτάρι…<br />Δεν ήξερε αν θα έρθει να πάρει τα δικά του…<br /><strong><em><span style="color:#3366ff;">- Ήθελα να μείνω μόνος.<br />- Έτσι ξαφνικά;<br />- Ήταν αυθόρμητη κίνηση. Δεν την είχα προγραμματίσει.<br />- Τι πάει να πει αυτό; Δεν είναι ξαφνικά αν δεν είναι προγραμματισμένο;<br />- Είναι.<br />- Γι’ αυτό δεν με ενημέρωσες;<br />- Γι’ αυτό.<br />- Και τι θα κάνεις από εδώ και πέρα;<br />- Δεν ξέρω.<br />- Εγώ, τι θέλεις να κάνω;<br />- Συνέχισε να ζεις.<br />- Χωρίς εσένα;<br />- Χωρίς εμένα.</span></em></strong><br />Αποφάσισε να βάλει κι’ άλλο πλυντήριο…<br />Στο καλάθι με τα άπλυτα είχε και δικά του ρούχα…<br />Πήρε μία μπλούζα του και την μύρισε…<br />Μύριζε εκείνον…<br /><strong><em><span style="color:#3366ff;">- Μη μου το κάνεις αυτό.<br />- Δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο.<br />- Έκανα κάτι και έφυγες έτσι;<br />- Δεν έχω απάντηση.<br />- Ακούς τι λες;<br />- Ακούω.<br />- Και το βρίσκεις λογικό;<br />- Λειτούργησα βάσει συναισθήματος και όχι λογικής.<br />- Άρα, δεν σε ικανοποιώ συναισθηματικά.<br />- Δεν είναι αυτό.<br />- Και τι είναι;<br />- Απλά, ήθελα να φύγω και έφυγα.<br />- Έτσι απλά;<br />- Έτσι απλά.</span></em></strong><br />Δεν είχε απαντήσεις…<br />Ούτε αυτή, ούτε αυτός…<br />Θα έβαζε πλύση και μετά θα ντυνόταν να πάει βόλτα…<br />Δεν άντεχε άλλο μέσα…<br />Ήθελε αέρα…<br />Αν ήθελε να την βρει, θα την έπαιρνε στο κινητό…<br /><strong><em><span style="color:#3366ff;">- Θα μου τηλεφωνείς;<br />- Μπορεί;<br />- Θα επιστρέψεις;<br />- Μπορεί.<br />- Θα περιμένω.<br />- Θα υπομένω.<br />- Τι;<br />- Εμένα.<br />- Εγώ μπορώ να υπομένω εσένα.<br />- Δεν κουράστηκες;<br />- Όχι.<br />- Θα σου αφήσω τα κλειδιά στο γραφείο σου.</span></em></strong><br />Ντύθηκε απλά…<br />Φόρμα και φούτερ, αθλητικά παπούτσια…<br />Δεν χτενίστηκε…<br />Ήθελε να δείχνει αυτό που ήταν…<br />Χαμένη και εγκαταλελειμμένη…<br />Βγήκε στο δρόμο…<br />Ήταν μία υπέροχη βραδιά Σεπτέμβρη…<br />Την επομένη, είχε τα γενέθλιά της…<br />Χρόνια πολλά μικρό μου…<br />Πάλι πρέπει να σκοτώσεις μέσα σου ότι σε έκανε να νοιώθεις καλά…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Si accorse di Lui’ by Roberto Fantini)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116206389318305280?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1161975549890204432006-10-27T21:58:00.000+03:002006-10-27T21:59:09.956+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Royal%20Marriage.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Royal%20Marriage.jpg" border="0" /></a><br />Επέστρεφε την συνηθισμένη ώρα από το γραφείο…<br />Έβγαλε τα κλειδιά της και άνοιξε την εξώπορτα της πολυκατοικίας…<br />Ανέβηκε τις σκάλες και πλησίασε το γραμματοκιβώτιο…<br />Μία επιστολή βρισκόταν στη θυρίδα της…<br /><em>‘Προς: Δις Δραγώνα Κωνσταντίνα’</em> έγραφε ο φάκελος…<br />Όνομα αποστολέα πουθενά…<br />Απόρησε με το μέγεθος…<br />Ανοίγοντάς τον, είδε ότι επρόκειτο για ένα προσκλητήριο γάμου…<br />Διάβασε:<br /><br /><em>Σας προσκαλούμε στο γάμο των παιδιών μας<br />Άννας & Σπύρου<br />ο οποίος θα τελεστεί το Σάββατο 25 Σεπτεμβρίου τρέχοντος έτους<br />στις 21.30<br />στην εκκλησία του Αγ. Γερασίμου στα Πατήσια<br />Οι οικογένειες:<br />Χατζησταύρου &amp; Θεοτοκά</em><br /><br /><div align="left">Πάγωσε…<br />Ένα πικρό χαμόγελο εμφανίστηκε στα χείλη της…<br />Δεν περίμενε ποτέ ότι αυτός θα πραγματοποιήσει την ‘απειλή’ του...<br />Της το είχε πει ότι θα την καλέσει στο γάμο του με την Άννα, όταν είχαν μιλήσει πριν από έξι μήνες…<br />Έτσι, για να την πικάρει, για να την εκδικηθεί για κείνο το σημείωμα μέσα στο σημειωματάριο που του είχε επιστρέψει όταν χώρισαν…<br />‘Όσο άσπρες είναι αυτές οι σελίδες,<br />τόσο λευκή να είναι η ερωτική σου ζωή,<br />από εδώ και πέρα…’<br />Ήξερε ότι αυτό θα τον πλήγωνε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο…<br />Και γι’ αυτό το έκανε…<br />Έτσι, και τον εγωισμό της θα ικανοποιούσε και ένα γερό χτύπημα κάτω από την μέση θα του κατάφερνε…<br />Μόνο αυτός δηλαδή, θα την πλήγωνε με την απόφασή του να χωρίσουν;;;<br />Και να τώρα που έπαιρνε την εκδίκησή του…<br />Φυσικά, επειδή αυτός περίμενε ότι εκείνη δεν θα δεχτεί την πρόσκληση-πρόκληση, αποφάσισε να τον αιφνιδιάσει…<br />Έτσι, αποφάσισε να πάει στο γάμο…<br />Σιγά, μην άφηνε να πάει χαμένη τέτοια ευκαιρία…<br />Θα έδινε τα πάντα για να δει την έκφρασή του την ώρα που θα του ευχόταν να ζήσουν, μετά το πέρας της τελετής…<br />Αποφάσισε και τι δώρο θα του κάνει…<br />Με άδεια χέρια θα πήγαινε;;;<br />Τηλεφώνησε στην κολλητή της και της είπε να μην κανονίσει τίποτε για το επόμενο Σάββατο…<br />Στην απορία της φίλης της απάντησε ότι είχαν να πάνε στο γάμο του Σπύρου…<br />Παραλίγο να πέσει το τηλέφωνο από τα χέρια της Άντας, αλλά το άντεξε…<br />Η Ντίνα, έβαλε σε λειτουργία το σχέδιό της…<br />Έκλεισε randez-vous για κομμωτήριο και βάψιμο…<br />Ήθελε να κάνει εντυπωσιακή εμφάνιση…<br />Αγόρασε και φόρεμα, ένα με βαθύ ντεκολτέ, από εκείνα που άρεσαν στον Σπύρο γιατί ανεδείκνυαν το πλούσιο στήθος της…<br />Και το Σάββατο το βράδυ ήταν έτοιμη…<br />Όλα τα βλέμματα των αντρών στην εκκλησία, ήταν στραμμένα επάνω της…<br />Αυτή το ήξερε και το έδειχνε…<br />Οι κινήσεις της, λες και χόρευε, προσέδιδαν στο κορμί της ένα αέρα υπεροχής…<br />Τελείωσε το μυστήριο και πλησίασε να χαιρετήσει, παρέα με την Άντα…<br />Μέχρι εκείνη την ώρα, ο Σπύρος δεν την είχε δει και από μέσα του πίστευε ότι δεν θα εμφανιστεί…<br />Στη θέα της, ταράχτηκε…<br />Όταν η Ντίνα τους πλησίασε, αρκέστηκε να της δώσει ένα τρεμάμενο φιλί και να πει με κόκκινα μάγουλα στην Άννα ότι είναι μία παλιά φίλη του από την πρώην γειτονιά του…<br />Το βράδυ των νεόνυμφων πέρασε ήρεμα…<br />Γλέντησαν, χόρεψαν, έκαναν έρωτα την πρώτη νύχτα του γάμου τους…<br />Την επομένη, αποφάσισαν να ανοίξουν τα δώρα…<br />Φτάνοντας, σε ένα μικρό κουτί, δεν βρήκαν κάρτα, παρά ένα όνομα απ’ έξω: Δραγώνα Κωνσταντίνα…<br />Ο Σπύρος το άνοιξε με ανησυχία…<br />Ήταν ένας μικρός κύλινδρος σε σχήμα αντρικού οργάνου…<br />Υπήρχε και μία κάρτα μέσα…<br />Απευθυνόταν στην Άννα:<br /><strong><em><span style="color:#cc0000;">‘Εγώ, πάντα το χρησιμοποιούσα<br />όταν τα είχα με τον άντρα σου.<br />Να ζήσετε.<br />Με αγάπη,<br />Ντίνα.’</span></em></strong><br />Μετά από καιρό, η Ντίνα έμαθε ότι ο Σπύρος χώρισε την Άννα…<br />Θυμήθηκε την μητέρα της…</div><div align="left">Πάντα της έλεγε, ότι η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται ζεστό για να μπορείς να καταλαβαίνεις τη γεύση του…</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116197554989020443?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1161880919206780002006-10-26T19:39:00.000+03:002006-10-26T22:30:27.466+03:00<strong><span style="font-size:130%;">"Κατακρίνω αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμα σου να το πεις."</span></strong><br /><div align="right">Βολταίρος</div><br />Δυστυχώς, κι’ αυτός πέθανε νωρίς…<br /><br />υ.γ. για περισσότερες πληροφορίες: <a href="http://magicasland.com/?p=191">http://magicasland.com/?p=191</a>, <a href="http://www.agitprop.gr/article/111/blogme">http://www.agitprop.gr/article/111/blogme</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116188091920678000?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1161793365373199612006-10-25T19:22:00.000+03:002006-10-25T19:22:45.426+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Rain%20Dance%20The%20Red%20Umbrella%20by%20Debra%20Hurd.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Rain%20Dance%20The%20Red%20Umbrella%20by%20Debra%20Hurd.jpg" border="0" /></a><br />Ήταν ένα βροχερό απόγευμα του Νοεμβρίου…<br />Στους δρόμους, τα αυτοκίνητα συνωστίζονταν…<br />Κορναρίσματα, φωνές, νερά, ομπρέλες, πλατσουρίσματα, φώτα…<br />Ένα παράξενο happening μουσικής και κίνησης…<br />Αυτή, τα παρατηρούσε όλα αυτά από το παράθυρο του γραφείου της…<br />Ότι είχε τελειώσει τη σύσκεψη για την επέκταση των προϊόντων της Εταιρείας, στις νέες αγορές της Ανατολικής Ευρώπης…<br />Χτύπησε η πόρτα…<br />Ήταν η Κάλια, η γραμματέας της…<br />‘Κα Τάνια, αν δεν με θέλετε κάτι να φύγω. Με περιμένει ο γιος μου στο σπίτι να διαβάσουμε μαζί.’ της είπε…<br />‘Όχι. Δεν σε χρειάζομαι κάτι. Και ‘γω δεν θα κάτσω πολύ. Νοιώθω κουρασμένη και θα φύγω. Καλό βράδυ. Φιλιά στον μικρό.’ αποκρίθηκε με ένα χαμόγελο κούρασης στα χείλη της…<br />‘Θα του τα δώσω. Καληνύχτα. Καλή ξεκούραση.’ είπε χαμογελώντας αντίστοιχα η Κάλια και έκλεισε την πόρτα…<br />Έμεινε, πάλι, μόνη με τις σκέψεις της και το βλέμμα της να κοιτάει τους πλημμυρισμένους από αυτοκίνητα, κόσμο και νερά δρόμους…<br />Οι σκέψεις της έμοιαζαν κι’ αυτές πλημμυρισμένες…<br />Από την μία, η δουλειά…<br />Αυξημένες υποχρεώσεις, αυξημένες αρμοδιότητες…<br />Και από πουθενά να στηριχτείς…<br />Όλοι της την είχαν στημένη στη γωνία…<br />Δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι μία γυναίκα θα μπορούσε να κάνει τη δουλειά ενός άντρα τόσο καλά όσο αυτός…<br />Ίσως και καλύτερα βέβαια, μιας και η πεποίθησή της ήταν ότι αυτή διέθετε διαίσθηση που κανένας άντρας δεν είχε…<br />Και τώρα, με την επέκταση της Εταιρείας, ήταν το κρίσιμο τεστ γι’ αυτήν…<br />Από την άλλη, ήταν ο Κώστας…<br />Η σχέση της τα τελευταία 5 χρόνια…<br />Σχέση…<br />Αν μπορούσε να λεχθεί έτσι…<br />Γι’ αυτήν, ήταν όλη της η ζωή…<br />Για ‘κείνον, ήταν η μισή ζωή του…<br />Η άλλη μισή ήταν στα παιδιά και στη γυναίκα του…<br />Όχι ότι δεν την αγαπούσε ή δεν ήθελε να είναι μαζί της και εύρισκε πρόφαση στην ήδη τακτοποιημένη ζωή του…<br />Απλά, τα παιδιά ήταν σε μία κρίσιμη ηλικία και δεν έπρεπε να διαταραχθεί ο ψυχικός τους κόσμος…<br />Με τη γυναίκα του, είχε ξεκαθαρίσει τα πράγματα…<br />Από χρόνια η σχέση τους δεν πήγαινε καλά…<br />Και της είχε εξηγήσει ότι δεν θέλει να την κοροϊδεύει και ότι δεν μπορεί να προσποιείται για κάτι που δεν νοιώθει…<br />Και είχαν χωρίσει τις ερωτικές τους ζωές, κρατώντας μία στάση σιωπής και αλληλοκατανόησης μεταξύ τους…<br />Για χάρη μόνο των παιδιών έμεναν μαζί, κάτω από την ίδια στέγη…<br />Ευτυχώς, αυτό θα τελείωνε το πολύ σε 3 χρόνια και μετά θα χαιρόντουσαν ελεύθεροι την κοινή ζωή τους…<br />Όλα καλά και τακτοποιημένα μέχρι σήμερα…<br />Από καιρό αισθανόταν κάποιες μικροζαλάδες, είχε εμετούς…<br />Το μυαλό της δεν είχε πάει σ’ αυτό που σήμερα το πρωί έδειξαν οι εξετάσεις…<br />Ήταν έγκυος…<br />Πάντα έπαιρναν προφυλάξεις με τον Κώστα…<br />Πως έγινε;;;<br />Αυτό, της ανέτρεπε όλα τα δεδομένα…<br />Και στη δουλειά και στην σχέση της με τον Κώστα…<br />Για την δουλειά, είχε παλέψει με νύχια και με δόντια για να την διεκδικήσει και να την πάρει…<br />Θα την παράταγε για τουλάχιστον 12 μήνες;;;<br />Και μετά, πως θα μπορούσε να συνδυάσει παιδί και δουλειά μαζί;;;<br />Με τον Κώστα, είχαν πάρει την απόφαση να μην είναι το παιδί πρωταρχική τους βλέψη, λόγω της κατάστασης μεταξύ τους, που ήταν ακόμη ρευστή…<br />Να του πει κάτι τέτοιο τώρα;;;<br />Θα τον έκανε να πιστεύει ότι προσπαθεί να επισπεύσει τις εξελίξεις ανάμεσά τους…<br />Να το αποβάλλει;;;<br />Και μόνο στην σκέψη, απεχθανόταν τον εαυτό της…<br />Τι να έκανε;;;<br />Ποτέ δεν της είχε περάσει αυτό το ενδεχόμενο από το μυαλό…<br />Λανθασμένος τόπος και χρόνος…<br />Χοντρό μπέρδεμα και πουθενά διέξοδος…<br />Η σκέψη αυτή την βασάνιζε από το πρωί…<br />Στη δουλειά ξεχάστηκε…<br />Τώρα όμως που ηρέμησε, φούντωσε ξανά στο μυαλό της…<br />Στον Κώστα δεν είχε μιλήσει ακόμη…<br />Ήθελε να τον βλέπει στα μάτια και να του το πει…<br />Αποφάσισε να πάει κάπου και να πιεί…<br />Μόνη…<br />Ιδιαίτερη αντίδραση από μέρους της…<br />Δεν το είχε ξανακάνει…<br />Αλλά τώρα το είχε ανάγκη…<br />Έβαλε το αδιάβροχό της, πήρε την επαγγελματική της τσάντα και βγήκε από το γραφείο…<br />Σκέφτηκε πόσο θα της έλειπε αυτή η σκηνή, αν έκανε παιδί…<br />Σκέφτηκε αντίστοιχα την σκηνή που θα μπαίνει στο σπίτι της και θα βλέπει το παιδί της να την περιμένει να διαβάσουν παρέα…<br />Τελικά κατάλαβε ότι το ποτό δεν το ήθελε για να ξεκαθαρίσει τι θα έκανε…<br />Το ποτό το ήθελε για να μπορέσει να μιλήσει στον Κώστα…<br />Του τηλεφώνησε να βρεθούν σε 1 ώρα στο γνωστό μπαράκι που σύχναζαν…<br />Βγήκε στο δρόμο και ανακατεύθηκε με το βρεγμένο πλήθος στους βρεγμένους δρόμους…<br />Περνώντας από ένα κατάστημα με παιδικά ρούχα κοντοστάθηκε…<br />Κοίταξε ένα μικρό ροζ φορεματάκι και ένα μπλε γαλάζιο παντελονάκι…<br />Ένοιωσε ένα κλάμα να κυλάει στο πρόσωπό της…<br />Έστρεψε το βλέμμα και κατευθύνθηκε προς το μπαράκι που είχε να συναντήσει τον Κώστα…<br />Η βροχή ξεκίνησε να πέφτει ξανά…<br />‘Ευτυχώς’ σκέφτηκε…<br />‘Έτσι, θα έχω μία δικαιολογία για το βρεγμένο μου πρόσωπο’…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Rain dance “The Red Umbrella”’ by Debra Hurd)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116179336537319961?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1161717354224625922006-10-24T22:15:00.000+03:002006-10-24T22:15:54.296+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Times%20gone%20by%20by%20James%20Davidson.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Times%20gone%20by%20by%20James%20Davidson.jpg" border="0" /></a><br />Μπήκε στο σπίτι, έβαλε τα κλειδιά στην τσέπη του, πέταξε το μπουφάν του στον καναπέ και κατευθύνθηκε στο ψυγείο…<br />Ήταν νηστικός όλη την ημέρα και ήθελε να φάει κάτι να τονωθεί…<br />Άνοιξε το ψυγείο και κάθισε να το ατενίζει με μεγαλοπρέπεια…<br />Η κατάσταση που επικρατούσε εκεί μέσα, ήταν ίδια και απαράλλακτη με την σχέση του με την Αμαλία…<br />Το ψυγείο ήταν γεμάτο από προϊόντα light, πιάτα με φαγητό τουλάχιστον 3 ημερών και κεσεδάκια από delivery…<br />Έτσι και η σχέση τους…<br />Light λόγω δίαιτας, παρατημένη λόγω υποχρεώσεων και ετοιματζίδικη λόγω καταστάσεων…<br />‘Α, ρε μάνα. Που είσαι;’ αναφώνησε, σκύβοντας να πάρει μία μπύρα…<br />Μπορεί να μην έτρωγε, αλλά τουλάχιστον κάτι θα έπινε…<br />‘Θα παραγγείλω κάτι να φάω. Έτσι κι’ αλλιώς, η Αμαλία θα γυρίσει απόγευμα, μιας και θα πάει και γυμναστήριο μετά τη δουλειά.’…<br />Βρήκε το τηλέφωνο του αγαπημένου του ψητοπωλείου και παρήγγειλε 3 πίτες γύρο χωρίς τζατζίκι και κρεμμύδι…<br />Δεν ήθελε να μυρίζει άσχημα στην Αμαλία…<br />Άνοιξε την τηλεόραση και ξάπλωσε στον καναπέ να παρακολουθήσει…<br />Πέτυχε μία εκπομπή που πραγματευόταν το ρόλο της σύγχρονης γυναίκας στην κοινωνία…<br />Γέλασε…<br />Διάφοροι αναλυτές και αναλύτριες, παντρεμένες, χωρισμένες, καριερίστες και άλλες κατηγορίες γυναικών, ήταν στο studio και έλεγαν, η καθεμιά τους, την άποψή της…<br />Γέλασε δυνατότερα τώρα…<br />Αποφάσισε να τηλεφωνήσει και να πάρει μέρος στη συζήτηση…<br />Το θέμα τον εξίταρε…<br />Κάλεσε τον αριθμό που γραφόταν στο κάτω μέρος της οθόνης…<br />Μία ευγενική κοπέλα, του ζήτησε να της αφήσει τηλέφωνο και όνομα για να τον καλέσουν πίσω…<br />Δεν άργησαν…<br />Η παρουσιάστρια μάλιστα, χάρηκε που ένας άντρας ενδιαφέρθηκε για το θέμα τους και μάλιστα, εύρισκε πολύ παρήγορο το γεγονός ότι τα θέματα της εκπομπής της άγγιζαν ευρύ πεδίο τηλεθεατών…<br />Το τηλέφωνό του χτύπησε πίσω…<br />Η παρουσιάστρια ανήγγειλε την συνομιλία μαζί του…<br />‘Καλησπέρα.’<br />‘Καλησπέρα σας.’<br />‘Είστε ο κύριος Αντώνης;’<br />‘Ναι.’<br />‘Πείτε μας, Κε Αντώνη, τι γνώμη έχετε για το θέμα που συζητάμε σήμερα εδώ.’<br />‘Ακούστε με.’<br />‘Σας ακούμε.’<br />‘Πιστεύω ότι όλη η συζήτησή σας είναι σε λάθος δρόμο.’<br />‘Δηλαδή;’<br />‘Πιστεύω ότι οι γυναίκες στη σύγχρονη κοινωνία, έχουν πέσει θύματα μιας καλοστημένης παγίδας των αντρών;’<br />‘Δηλαδή; Τι εννοείτε;’<br />‘Αυτό που εννοώ έχει να κάνει με το ότι εσείς οι γυναίκες έχετε πέσει θύματα της ίδιας σας της ματαιοδοξίας. Εμείς οι άντρες, είχαμε καταλάβει πόσο πολύ θέλετε να βγείτε από το σπίτι, να πρωταγωνιστήσετε στην κοινωνία, που σας το δώσαμε απλόχερα, χωρίς όμως να σας αφαιρέσουμε ούτε ένα μέρος των υποχρεώσεων που είχατε ως μέλη της οικογενείας σας.’<br />‘Δηλαδή;’<br />‘Θα είμαι πιο ακριβής.’<br />‘Σας ακούμε.’<br />‘Μπήκατε στην παραγωγική διαδικασία, συνεισφέρετε σ’ αυτήν όσο ένας άντρας, αλλά στο κλειστό κύκλο μιας οικογένειας, συνεχίζετε να προσφέρετε τα ίδια που προσφέρατε και πριν. Εσείς γεννάτε, εσείς μεγαλώνετε τα παιδιά, εσείς τακτοποιείτε το σπίτι, εσείς τα πάντα. Εσείς στο ρόλο της μητέρας, της συζύγου, της εργαζόμενης. Εμείς, παραμένουμε, τις περισσότερες φορές, παρατηρητές των τεκταινομένων.’<br />‘Δεν έχετε και άδικο.’<br />‘Το ξέρω. Πέσατε μόνες σας στην παγίδα μας. Δώσαμε, ως άντρες τόσα λίγα και πήραμε τόσα πολλά. Και από την άλλη, μπορέσαμε να έχουμε και προγαμιαίες σχέσεις χωρίς να φοβόμαστε την εξέλιξή τους σε γάμο. Μιας και ο γάμος δεν είναι πια το πρωταρχικό ζήτημα που απασχολεί εσάς τις γυναίκες. Τουλάχιστον, έτσι λέτε εσείς οι γυναίκες.’<br />Ευτυχώς που η παρουσιάστρια φορούσε make-up…<br />Έτσι, δεν φάνηκε ο πανικός που την είχε πιάσει από τα λεγόμενα του Αντώνη…<br />Σκέφτηκε να τελειώσει τη συζήτηση με συνοπτικές διαδικασίες…<br />Δεν ήταν σε θέση να δεχτεί ‘γκολ’ μέσα στην έδρα της από έναν άντρα…<br />Τι θα έλεγαν οι τηλεθεάτριές της…<br />Έτσι και έκανε…<br />‘Σας ευχαριστούμε πολύ για την παρέμβασή σας.’<br />Το τηλέφωνο έκλεισε και η παρουσιάστρια, με ύφος θλιμμένο, έδωσε συνέχεια με διαφημίσεις…<br />Το κουδούνι χτύπησε…<br />Ήταν από το ψητοπωλείο…<br />Σκέφτηκε ότι έκανε άσχημα, τελικά, που δεν παρήγγειλε τις πίτες με τζατζίκι και κρεμμύδι…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Times gone by’ by James Davidson)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116171735422462592?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1161617235300175072006-10-23T18:21:00.000+03:002006-10-23T18:27:15.356+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Lady%20in%20Black%20on%20a%20Park%20Bench%20by%20Bernhard%20Gutmann.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Lady%20in%20Black%20on%20a%20Park%20Bench%20by%20Bernhard%20Gutmann.jpg" border="0" /></a><br />Έκλεισε με δύναμη την πόρτα πίσω της…<br />Ακούστηκε ένα μεγάλο ‘μπαμ’ και τρίξανε τα παράθυρα του κλιμακοστασίου…<br />Ήξερε ότι τον εκνεύριζε αυτό…<br />Απεχθανόταν κάθε είδους θόρυβο…<br />‘Τι περιμένεις από ένα νερόβραστο άνθρωπο.’ έλεγε στον εαυτό της…<br />Η σκέψη αυτή σχημάτιζε ένα χαμόγελο στα χείλη της…<br />Όποιος το κοίταζε, δεν ήξερε αν γέλαγε ή αν πονούσε…<br />Ούτε η ίδια το ήξερε καλά – καλά…<br />Δεν στάθηκε να περιμένει τον ανελκυστήρα…<br />Κατέβηκε με τα πόδια στην είσοδο…<br />Βγαίνοντας από την εξώπορτα, την χτύπησε ένα κύμα ψυχρού αέρα στο πρόσωπο…<br />Τύλιξε το κασκόλ της γύρω από το λαιμό της, και πήρε το δρόμο για την παλιά της γειτονιά…<br />Εκεί κατέφευγε κάθε φορά που μαλώνανε…<br />Αρχικά στην μητέρα της, μετέπειτα στους χώρους που ζούσε και έπαιζε μικρή…<br />Σίγουρα ήταν μία ενδόμυχη παρόρμηση, που πήγαζε από τα παιδικά και μαθητικά της χρόνια…<br />Η αγκαλιά της μητέρας της ήταν πάντα ένα καταφύγιο γι’ αυτή…<br />Τώρα βέβαια που μεγάλωσε, το καταφύγιο είχε εκλείψει…<br />Και έμειναν μόνο τα ίδια μέρη που έπαιζε μικρή, για να την ζεσταίνουν…<br />Καμία αντρική αγκαλιά δεν μπόρεσε ποτέ να της δώσει αυτή τη ζεστασιά…<br />Οι αντρικές αγκαλιές που βρήκε, ήθελαν μόνο να την ζεστάνουν ερωτικά…<br />Ή ήθελαν εκείνη να τους αναπληρώσει την αγκαλιά της μάνας τους που τους έλειπε…<br />Όπως και να έχει το ζήτημα, το αποτέλεσμα γι’ αυτήν ήταν ένα: να γυρίζει στα παλιά για να μπορεί να κλείνει τις πληγές της…<br />Έφτασε στη γειτονιά της μετά από περπάτημα μισής ώρας…<br />Κατευθύνθηκε προς την παιδική χαρά της περιοχής…<br />Κάθισε στο παγκάκι που είχε πρώτο-φιληθεί από τον Δημήτρη, τον πρώτο εφηβικό της έρωτα…<br />Λες και ήταν χθες, ένοιωσε τα χέρια του να την αγκαλιάζουν τρέμοντας και να της δίνει ένα φιλί στα χείλη…<br />Έκαιγε εκείνο το φιλί…<br />Έκλεισε τα μάτια και χάθηκε στη ζέστη και στην προσμονή του πρώτου εκείνου φιλιού…<br />Άναψε ένα τσιγάρο…<br />Το είχε ανάγκη…<br />Είχε ανάγκη κάτι να την κάψει μέσα της…<br />Πάντα το έκανε αυτό…<br />Αυτοκαιγόταν…<br />Για να μπορεί να ελέγξει το κάψιμο…<br />Τα μάτια της περιπλανήθηκαν στο χώρο…<br />Δεν είχε αλλάξει και πολύ από τότε που έπαιζε εδώ…<br />Χάρηκε βλέποντας κάποια παιδάκια να παίζουν παραπέρα…<br />Η ιστορία συνεχιζόταν με άλλους πρωταγωνιστές στο ίδιο σκηνικό…<br />Ένα από τα παιδάκια κλώτσησε την μπάλα του κοντά της…<br />Ήταν ένα ξανθό παιδάκι με ροδοκόκκινα μαγουλάκια…<br />Κρατώντας την μπάλα στα χέρια της, ρώτησε τον μικρό αν θα της έδινε ένα φιλί στο μάγουλο για να του τη δώσει…<br />Είχε ανάγκη να νοιώσει λίγη αθωότητα επάνω της…<br />Ο μικρός την κοίταξε στα μάτια…<br />Του γέλασε…<br />Ο μικρός παρέμενε ανέκφραστος μπροστά της…<br />‘Μάλλον δεν θέλεις να με φιλήσεις’ του είπε και του έδωσε την μπάλα…<br />Ο μικρός, την πήρε και έφυγε…<br />Έμεινε να τον κοιτάει…<br />Ένα δάκρυ κύλησε στα μάτια της…<br />Ένοιωσε ξεκομμένη από τη ζωή που μεγάλωνε μπροστά της…<br />Άναψε κι’ άλλο τσιγάρο…<br />Ο αέρας δυνάμωσε…<br />Τυλίχτηκε καλύτερα με το κασκόλ της…<br />Τα παιδάκια έφυγαν, μαζί και ο μικρός ξανθός…<br />Έμεινε μόνη της…<br />Το κινητό της χτύπησε…<br />Ήταν εκείνος…<br />Ήθελε να την ρωτήσει τι ώρα θα γυρίσει για να κανονίσει αν θα της παραγγείλει φαγητό…<br />‘Δεν πεινάω. Κάνε ότι θέλεις. Εξάλλου, αυτό κάνεις πάντα.’ ήταν η απάντησή της…<br />Την έπιασε πανικός από την αντίδρασή του στον καυγά τους…<br />Όχι κάτι καινούργιο βέβαια, αλλά τόσο ίδιο που την αποσυντόνιζε…<br />Κάθε φορά, ένοιωθε ότι είχε δίπλα της ένα παιδί, ότι μεγάλωνε παρέα με ένα υπερφυσικό μπεμπέ στο σπίτι της…<br />Μπορεί να της έδινε σιγουριά και προστασία, αλλά μόνο αυτό…<br />Τίποτε άλλο…<br />Έμοιαζε να ζει μέσα στη ζωή μιας άλλης…<br />Ερήμην της και, παράλληλα, παρουσία της…<br />Τίποτε από αυτά που ήθελε στη ζωή της δεν το είχε καταφέρει…<br />Έπιασε να ψιχαλίζει…<br />Δεν σηκώθηκε από το παγκάκι…<br />Ένοιωσε τη βροχή λυτρωτική επάνω στο πρόσωπό της…<br />Από ένα ανοιχτό παράθυρο, ακούστηκε το ‘Βρέχει φωτιά στη στράτα μου’…<br />Και τα δάκρυά της έγιναν ένα με την βροχή που έπεφτε…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Lady in Black on a Park Bench’ by Bernhard Gutmann)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116161723530017507?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1161460587313388592006-10-21T22:56:00.000+03:002006-10-21T22:56:27.386+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/The%20Creation%20of%20Man%20by%20Marc%20Chagall.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/The%20Creation%20of%20Man%20by%20Marc%20Chagall.jpg" border="0" /></a><br />Έπεσε στο πλάι, δίπλα της…<br />Είχε τελειώσει μέσα της…<br />Αυτή, δεν είχε τελειώσει, όπως συμβαίνει πολύ συχνά τώρα τελευταία…<br />Όποτε την ρωτάει γιατί δεν τελειώνει κι’ αυτή, συνηθίζει να του λέει ότι την πονάει το κεφάλι της και δεν μπορεί να συγκεντρωθεί…<br />Τον ενοχλεί βέβαια, αλλά τι να κάνει κι’ αυτός;;;<br />Άντρας είναι και πρέπει κάπως να εκτονώσει τις ορμές του…<br />Τι δηλαδή;;;<br />Να πάει με άλλη γυναίκα;;;<br />Αυτό, δεν θα το έκανε ποτέ στη γυναίκα του…<br />Όχι ότι δεν είχε τη δυνατότητα…<br />Ή δεν το έκανε κάποια στιγμή…<br />Αλλά, η παράλληλη σχέση, του είχε δημιουργήσει μεγαλύτερα προβλήματα από ότι ευχαρίστηση, και είπε να τη σταματήσει…<br />Δεν θα διέλυε και το σπίτι του κιόλας…<br />Την είδε να σηκώνεται αμέσως και να ντύνεται…<br />Τι παράξενο…<br />Αφού θα πήγαινε για μπάνιο…<br />Τι θέλει και ντύνεται;;;<br />Δεν την ρωτάει όμως…<br />Δεν έχει διάθεση για κουβέντες…<br />Είναι πολύ κουρασμένος από την προσπάθεια που είχε κάνει, να αποδείξει ότι είναι, παρά την ηλικία του, άντρας με αντοχές …<br />Έτσι κι’ αλλιώς, οι κουβέντες ανάμεσά τους κατά την διάρκεια του ‘ερωτικού σμιξίματος’ είναι λίγες και περισσότερο για να έχουν ν’ ακούνε τ’ αυτιά κάτι και όχι για να τις νοιώθουν οι ίδιοι…<br />Την παρατηρεί έτσι όπως είναι ξαπλωμένος…<br />Έχει ένα λυπημένο ύφος, αλλά θα την πονάει το κεφάλι της μάλλον…<br />Ακούει το νερό από το μπάνιο…<br />Ελπίζει να έχει νερό και γι’ αυτόν σκέφτεται…<br />Της φωνάζει να μην χαλάσει όλο το νερό…<br />Έχει να πλυθεί και να ετοιμαστεί, για να βγει με τους φίλους του…<br />Νοιώθει ότι κάτι δεν πάει καλά ανάμεσά τους, αλλά μάλλον είναι κάτι συνηθισμένο ανάμεσα σε ζευγάρια μετά από τόσο καιρό συμβίωσης…<br />Και οι φίλοι του, του το λένε…<br />Περνάνε τα ίδια…<br />Προσπάθησε ‘κανα δυο φορές να της μιλήσει, να την ρωτήσει τι έχει, αλλά η συζήτηση κατέληγε πάντα σε καυγά…<br />Ο οποίος είχε σαν επιστέγασμα προτάσεις του τύπου: ‘στα λέω αλλά δεν καταλαβαίνεις’, ‘δεν προσπαθείς να με καταλάβεις και μένα’ και άλλα συναφή….<br />Και δεν το ξαναέκανε…<br />Αυτός μέσα του ήξερε ότι προσπαθεί…<br />Το αποδεικνύει κάθε μέρα…<br />Δεν της χαλάει χατίρι ποτέ…<br />Έξοδο θέλει, βγαίνουν…<br />Εκδρομή θέλει, πάνε…<br />Στο σπίτι γίνεται ότι θέλει αυτή…<br />Δεν φτάνει που της έχει αφήσει τον πλήρη έλεγχο, του γκρινιάζει κι’ από πάνω…<br />Ότι και να κάνει, πέφτει στο κενό…<br />Μάλλον δεν τον καταλαβαίνει…<br />Την άκουσε να του φωνάζει ότι τελείωσε το μπάνιο της κι αν θέλει να πάει κι’ αυτός…<br />Πέρασε από δίπλα του, τυλιγμένη σε μία πετσέτα…<br />Μύριζε το κορμί της από το αφρόλουτρό της…<br />Παλιά, ήταν πολύ διεγερτικό το άρωμα αυτό…<br />Όχι όμως και τώρα…<br />Ζήτησε εσώρουχα και πήγε στο μπάνιο…<br />Πριν μπει στην μπανιέρα, κοιτάχτηκε στον καθρέφτη…<br />Είχε λίγα παχάκια…<br />Αποφάσισε να ξαναπάει γυμναστήριο…<br />Άνοιξε το νερό…<br />Το έβαλε στο ζεστό…<br />Κάηκε και το έκανε χλιαρό…<br />Σκέφτηκε, ότι θα πρέπει να βάλουν ηλιακό θερμοσίφωνα…<br />Περνάνε τα χρόνια, γερνάνε και θα θέλουν περισσότερο ζεστό νερό σε λίγο…<br />Και το ρεύμα για να ζεσταίνει το νερό, κοστίζει…<br />Τελικά, όλα αυτός πρέπει να τα σκέφτεται…<br />Αυτή, τον άκουσε να τραγουδάει καθώς λουζόταν…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘The Creation of Man’ by Marc Chagall)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116146058731338859?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1161360005594063612006-10-20T18:58:00.000+03:002006-10-20T19:01:57.576+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Woman%20Putting%20on%20Her%20Stocking%20by%20Henri%20Toulouse-Lautrec.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Woman%20Putting%20on%20Her%20Stocking%20by%20Henri%20Toulouse-Lautrec.jpg" border="0" /></a><br />Σηκώθηκε από το κρεβάτι και έριξε αμέσως κάτι επάνω της, για να κρύψει τη γύμνια της…<br />Είχε πάψει, εδώ και καιρό, να νοιώθει άνετα με τη γύμνια της…<br />Ακόμη κι’ όταν έκαναν έρωτα, ήθελε τα φώτα κλειστά…<br />Σήμερα όμως, ήταν ακόμη μέρα έξω, και το φως από το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας έλουζε το δωμάτιο…<br />Σήμερα, η ώρα της συνεύρεσής τους ήταν μία παρεκτροπή από το πρόγραμμά τους…<br />Ευχάριστη ή δυσάρεστη, δεν ήταν σε θέση να το ξεκαθαρίσει μέσα της…<br />Συνήθως έκαναν έρωτα το βράδυ…<br />Τα πρωινά δεν τους ταίριαζαν…<br />Πήγε στο μπάνιο να πλυθεί…<br />Δεν ήταν τόσο το ότι ήθελε να πλυθεί…<br />Ήθελε να φύγει από κοντά του…<br />Ο ήχος του νερού θα έκανε περισσότερο θόρυβο απ’ ότι η σιωπή τους…<br />Αυτή η σιωπή την σκότωνε, την φοβόταν…<br />Αλάνθαστο όπλο στα χέρια κάποιου που ξέρει να το χρησιμοποιεί…<br />Δεν μπορούσε να την ακούει πια…<br />Είχε μπει ανάμεσά τους χρόνια τώρα…<br />Δεν μπόρεσε να αναγνωρίσει τα σημάδια της έναρξης λειτουργίας της…<br />Στην αρχή το έβλεπε σαν ένα ξαπόσταμα από τις σκοτούρες της ημέρας και το αποζητούσε κιόλας…<br />Στη συνέχεια κατάλαβε ότι τα λόγια αγάπης και πόθου είχαν στερέψει ανάμεσά τους…<br />Κατά συνθήκη εραστές, αμίλητοι στην πορεία της πράξης, προσποιούμενοι στο κορύφωμά της, οδυνηρά ξένοι στο τελείωμα…<br />Η σχέση τους είχε εκφυλιστεί σε βαθμό που δεν μπορούσε να επανέλθει…<br />Το ήξερε αυτή…<br />Δεν μπορούσε να ξέρει αν το καταλάβαινε κι’ εκείνος…<br />Δεν μίλαγε εύκολα, δεν της ανοιγόταν εύκολα…<br />Είχε ένα δικό του τρόπο διεργασίας και τοποθέτησης των καταστάσεων στο μυαλό του…<br />Άνοιξε το νερό στο ντους και μπήκε από κάτω…<br />Έκλεισε τα μάτια και ένοιωσε το νερό επάνω της…<br />Το χέρι της, ακούμπησε τον αναμικτήρα του νερού…<br />Τον γύρναγε μία δεξιά, μία αριστερά…<br />Ζεστό – Κρύο…<br />Σαν την ζωή της…<br />Μόνο που οι εναλλαγές της ζωής της, δεν ήταν τόσο σύντομες ώστε να υπάρχει ισοζύγιο στην εσωτερική της θερμοκρασία…<br />Ξεκίνησε ζεστό και συνέχισε φθίνοντας σε κρύο, το οποίο διαρκούσε περισσότερο…<br />Είχε πάψει να νοιώθει γυναίκα…<br />Πιο πολύ ένα σκεύος εκπλήρωσης ανδρικών ορμών και εκτόνωσης έβλεπε τον εαυτό της…<br />Και αυτό για την κατάψυξη, ούτε καν για την ψύξη…<br />Ζεστό – Κρύο…<br />Βγήκε και έριξε επάνω της κάτι…<br />Αμέσως…<br />Δεν άντεχε τη γύμνια της…<br />Τα σκεύη είναι πάντα προστατευμένα, σκέφτηκε…<br />Και ιδιαίτερα αυτά της κατάψυξης, έχουν πάντα πάγο πάνω τους…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Woman putting on her stocking’ by Henri Toulouse-Lautrec)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116136000559406361?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1161295030453529682006-10-20T00:56:00.000+03:002006-10-20T00:57:10.496+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Starry%20Night%20by%20Vincent%20Van%20Gogh.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Starry%20Night%20by%20Vincent%20Van%20Gogh.jpg" border="0" /></a><br /><em><span style="color:#3333ff;">Άστρο μου φεγγαρόλουστο<br />Και φεγγαροντυμένο<br />Ανέβα στην καρδούλα μου<br />Να σ’ έχω στολισμένο…<br /><br />Κι’ αν νοιώσεις μόνο κι έρημο<br />Και φοβηθεί η καρδιά σου<br />Στείλε μου μήνυμα ταχιά<br />Να πέψω εγώ κοντά σου…<br /><br />Όσα ‘ναι τ’ άστρα τ’ ουρανού<br />Είναι και με η χαρά μου<br />Που σ’ έχω εγώ στην αγκαλιά<br />Και σπαρταράει η καρδιά μου…<br /><br />Ο έρωντάς μου καρτερεί<br />Ένα γλυκό σου λόγο<br />Κι’ από τα βάθη τσι καρδιάς<br />Αναγεννάτε μόνο…<br /><br />Μίλα μου με τα μάτια σου<br />Πες μου τον κάθε πόνο<br />Και ‘γω γιατρός θε να γενώ<br />Να στον γιατρεύω μόνο…</span></em><br /><br /><br />γιατί απόψε το άστρο σου λάμπει στον ουρανό μου…<br /><br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Starry Night’ by Vincent Van Gogh)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116129503045352968?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1161192068794466052006-10-18T20:17:00.000+03:002006-10-18T20:25:06.546+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Fatata%20Te%20Miti%20by%20Paul%20Gauguin.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Fatata%20Te%20Miti%20by%20Paul%20Gauguin.jpg" border="0" /></a><br />Τον έλεγαν Αντώνη…<br />Σαν τον πατέρα της…<br />Γύρω στα 42 όταν γνωρίστηκαν…<br />Ιατρός παθολόγος στο επάγγελμα…<br />Παντρεμένος, πατέρας δύο αγοριών…<br /><br />Την έλεγαν Ελένη…<br />Σαν την αδερφή του…<br />Γύρω στα 39 όταν γνωρίστηκαν…<br />Οικοκυρά στο επάγγελμα…<br />Παντρεμένη, μητέρα δύο τέκνων, μίας κόρης και ενός γιου…<br /><br />Η ζωή του Αντώνη, ήσυχη, ήρεμη, οικογενειακή…<br />Με το χιούμορ και την επιστημονική κατάρτιση που διακρίνει έναν ιατρό…<br /><br />Η ζωή της Ελένης, ήσυχη, ήρεμη, οικογενειακή…<br />Με τις καθημερινές ασχολίες που διακρίνουν μία νοικοκυρά…<br /><br />Τακτοποιημένοι και οι δύο στις ζωές τους…<br />Χαιρόντουσαν τις οικογένειές τους…<br /><br />Που και που, τους έπιαναν να κοιτάνε στο άπειρο και να χάνονται…<br />Που και που, τους έβλεπαν να τρέχει ένα δάκρυ από τα μάτια τους…<br />Που και που, πρόφεραν λάθος τα ονόματα των συζύγων τους…<br />Που και που, τα κινητά τους χτυπάγανε τις ώρες που ήταν σπίτι, αλλά ήταν λάθος αριθμός…<br />Που και που, τα κινητά τους έδειχναν απενεργοποιημένα όταν τους τηλεφωνούσαν…<br /><br />Ώσπου μια μέρα, έστειλαν το ίδιο τηλεγράφημα στα σπίτια τους:<br /><br /><strong><em>Μην ψάξεις να με βρεις. STOP.<br />Είμαι καλά. STOP.<br />Να προσέχεις τα παιδιά. STOP.<br />Δεν ξέρω αν βρήκα την ευτυχία. STOP.<br />Ξέρω ότι βρήκα εμένα. STOP.<br />Δεν μπορώ πλέον να είμαι εκεί. STOP.<br /></em></strong><br />Η επιγραφή στη ταβέρνα στην άκρη της παραλίας έγραφε:<br /><strong><span style="color:#3366ff;">‘Ταξίδι στην Ευτυχία’</span></strong>…<br /><br />Ο κυρ-Αντώνης, ο ψαράς, και η κυρά Λένα, η αρχόντισσα, υποδεχόντουσαν τους πελάτες τους με ένα χαμόγελο και μια καλή κουβέντα…<br />Μόνοι τους περιποιόντουσαν τους πελάτες τους…<br />Όπως έκαναν κάποτε στα παιδιά τους…<br />Όπως έκαναν τώρα ο ένας στον άλλο…<br /><br />Καθημερινά, τους έβλεπαν να κοιτάνε το ηλιοβασίλεμα αγκαλιασμένοι…<br />Καθημερινά, τους έβλεπαν να κυλάει ένα δάκρυ από τα μάτια τους…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Fatata Te Miti’ by Paul Gauguin)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116119206879446605?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1161107859551427652006-10-17T20:57:00.000+03:002006-10-17T21:00:47.316+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/A-Lady%20in%20an%20Interior%20by%20Carl%20Holsoe.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/A-Lady%20in%20an%20Interior%20by%20Carl%20Holsoe.jpg" border="0" /></a><br />Στεκόταν στο παράθυρο της τραπεζαρίας που ‘κοιτούσε’ το δρόμο…<br />Στο στόμα της είχε το πέμπτο συνεχόμενο τσιγάρο…<br />‘Πόσα έχω άραγε καπνίσει από το πρωί’ σκέφτηκε…<br />Είχε χάσει το μέτρημα…<br />Τσιγάρο και καφές…<br />Αυτό ήταν το σημερινό της διαιτολόγιο…<br />Το τσιγάρο το αγαπούσε ανέκαθεν…<br />Και πιο πολύ από τη στιγμή που της είπε ότι καπνίζει όμορφα…<br />Δεν ήταν φειδωλός στα κομπλιμέντα του…<br />Πάντα είχε ένα καλό λόγο στο στόμα για οτιδήποτε έκανε εκείνη…<br />Κοίταξε για μία ακόμη φορά το δρόμο…<br />Πουθενά δεν φαινόταν…<br />Είχε πιάσει να βρέχει εδώ και μία ώρα…<br />Αν και είχε μπει ήδη ο Οκτώβριος, ήταν η πρώτη φθινοπωρινή βροχή του χρόνου…<br />Έριξε το βλέμμα της στις κουρτίνες…<br />Είχε ακόμη της καλοκαιρινές…<br />‘Πρέπει να της αλλάξω και να στρώσω σιγά-σιγά τα χαλιά’ μονολόγησε στον εαυτό της…<br />Πόσες αλλαγές στις κουρτίνες και στα στρωσίδια είχε κάνει όλα αυτά τα χρόνια…<br />Πόσες φορές είχε κάνει γενικό καθάρισμα στο διαμέρισμα…<br />Μετά από τόσα χρόνια, της φαινόταν παιχνιδάκι το γενικό καθάρισμα, που γινόταν, τουλάχιστον, δυο φορές το χρόνο…<br />Τώρα τελευταία, τις αλλαγές της εποχής, τις ένοιωθε μέσα της…<br />Στα κόκαλά της…<br />Πονούσε και έκλαιγε κάθε άνοιξη και φθινόπωρο…<br />Στο ραδιόφωνο, ακουγόταν το ‘Ποιά νύχτα σ’ έκλεψε’ με τη φωνή του Γιάννη Πουλόπουλου…<br />Ήταν κι’ αυτό ένα από τα ‘υπερήφανα’ τραγούδια της…<br />Συνήθιζε να ονοματίζει κάθε τραγούδι που της άρεσε ‘υπερήφανο’, γιατί μέσα από τους στίχους του έβλεπε τις καταστάσεις που ζούσε ή θα ήθελε να ζήσει…<br />Που και που, έριχνε και καμία βόλτα, όταν άκουγε ζεϊμπέκικο…<br />Χόρευε καλά…<br />Όλοι είχαν να το λένε…<br />Χόρευε συνήθως στα γλέντια που έστηνε στο σπιτικό της…<br />Που τώρα, είχαν αραιώσει κι’ αυτά πολύ…<br />Όπως και η ζωή της…<br />Μια ζωή νερωμένη, σαν το κρασί που αρεσκόταν να πίνει…<br />Δεν άντεχε το αλκοόλ…<br />Τη ζάλιζε…<br />Έχανε τον έλεγχο και την ενοχλούσε…<br />Σήμερα όμως αποφάσισε να βάλει να πιεί, όση ώρα θα τον περίμενε να έρθει…<br />Είχε ήδη αργήσει…<br />Άνοιξε ένα κόκκινο κρασί…<br />Έβαλε στο ποτήρι…<br />Ανέρωτο…<br />Ήπιε το πρώτο μονορούφι…<br />Μάλλον δίψαγε…<br />Έβαλε δεύτερο…<br />Θυμήθηκε τον πρωινό καυγά τους, πριν φύγει αυτός για την εταιρεία που δούλευε…<br />Μάλωσαν πολύ και έντονα…<br />Τους άκουσε όλη η πολυκατοικία…<br />Μέχρι και η Αγνή που έμενε από πάνω τους, μία γεροντοκόρη, την πήρε τηλέφωνο να την ρωτήσει τι συνέβη, γιατί ανησύχησε από τις δυνατές φωνές…<br />Ούτε να τον φιλήσει δεν την άφησε, όπως έκανε κάθε μέρα, όλα αυτά τα χρόνια…<br />Δεν της είχε τηλεφωνήσει όλη την ημέρα…<br />Ούτε απάντησε στις δικές της κλήσεις…<br />Κοίταξε από το παράθυρο…<br />Τον είδε να έρχεται…<br />Παράτησε το κρασί της και έτρεξε στο μπάνιο να ρίξει λίγο νερό στο πρόσωπό της και να χτενίζει τα μαλλιά της…<br />Έτρεξε στην πόρτα…<br />Άκουσε το ασανσέρ που έφτασε στον όροφο και το κλειδί που έμπαινε στην κλειδαριά…<br />Δεν άντεξε…<br />Άνοιξε την πόρτα…<br />Ήταν εκεί, μπροστά της…<br />Έπεσε με φόρα επάνω του…<br />Φιληθήκαν…<br />Την σήκωσε στα χέρια του, όπως τότε που την πρωτόβαλε στο σπίτι νύφη…<br />Κατευθύνθηκαν στο κρεβάτι…<br />Το ξημέρωμα τους βρήκε αγκαλιά…<br />Δεν είχαν κοιμηθεί όλη τη νύχτα…<br />Το μόνο που είπαν ο ένας στον άλλο ήταν ‘σ’ αγαπώ’…<br />Τον φίλησε στο στόμα δύο φορές, πριν φύγει για τη δουλειά…<br />Πήγε στο παράθυρο να τον δει…<br />Κοίταξε τις κουρτίνες…<br />Θα τις άλλαζε σήμερα…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘A Lady in an Interior’ by Carl Holsoe)</span></em></strong><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"></span></em></strong><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#3366ff;">(ο όρος 'υπερήφανα τραγούδια' ανήκει στον μουσικό παραγωγό και στιχουργό Νίκο Μωραϊτη)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116110785955142765?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1161036257531619292006-10-17T01:03:00.000+03:002006-10-17T01:05:30.306+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Balancement%20by%20Wassily%20Kandinsky.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Balancement%20by%20Wassily%20Kandinsky.jpg" border="0" /></a><br />Δεν ξέρω…<br />Δεν ξέρω αν μπορώ να σε καταλάβω…<br />Κάνω μεγάλες προσπάθειες…<br />Μου είναι δύσκολο…<br />Δεν είναι μόνο η διαφορετικότητα του ανθρώπου με άνθρωπο…<br />Είναι και η διαφορετικότητα του φύλου…<br />Εσύ γυναίκα, εγώ άντρας…<br />Δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι, δύο εντελώς διαφορετικές κοσμοθεωρίες…<br />Ο άντρας, εγώ, πιο απλός, πιο ξεκάθαρος, ως ‘κατασκευή’…<br />Η γυναίκα, εσύ, πιο πολυσύνθετη, αποτελούμενη από πιο πολλά κομμάτια…<br />Προσπαθώ να λύσω τον γρίφο σου…<br />Προσπαθώ να μάθω τον τρόπο λειτουργίας σου…<br />Να μπορώ να καταλαβαίνω, χωρίς πολλές σκέψεις, ενστικτωδώς θα έλεγα, τον τρόπο που γυρίζει ο κόσμος μέσα στο κεφάλι σου…<br />Δύσκολο το εγχείρημα…<br />Και το πιθανότερο είναι ότι δεν θα τα καταφέρω ποτέ…<br />Με πιάνει απελπισία…<br />Βέβαια, έχω να ομολογήσω, ότι η βοήθειά σου είναι μεγάλη…<br />Κάνεις τα πάντα, ερμηνεύεις, εξηγείς, αναλύεις την σκέψη σου, για να μπορέσω να σε καταλάβω…<br />Για να μπορέσω να σε ακολουθήσω…<br />Και φτάνω σε ένα σημείο που το προσεγγίζω το θέμα…<br />Πάντα όμως κάτι διαφεύγει…<br />Μια μικρή λεπτομέρεια…<br />Η οποία κάνει την διαφορά…<br />Την όποια διαφορά…<br />Ξέρεις, πιστεύω ότι ως άντρας είμαι πιο προβλέψιμος…<br />Πιο σταθερός, πιο συγκεκριμένος, πιο μέσα σε πλαίσια…<br />Εσύ από την μεριά σου, βασιζόμενη στην πολυπλοκότητα των αισθημάτων και των σκέψεών σου, οδηγείσαι σε μία αντίστοιχη πολυπλοκότητα συμπεριφοράς, ακατανόητη από εμένα…<br />Και αυτό μας φέρνει σε αντιπαράθεση…<br />Και σε αδιέξοδο, κάποιες φορές…<br />Με υπερθεματίσεις του τύπου ‘<em>δεν με καταλαβαίνεις</em>’, ‘<em>εμένα, ποιος θα με καταλάβει;</em>’, ‘<em>μα, καλό μου, γιατί δεν μπαίνεις ποτέ στη θέση μου;</em>’, οδηγούμαστε σε μία ρήξη μεταξύ μας, ευτυχώς πρόσκαιρη…<br />Από την άλλη, δεν τολμώ να μην παραδεχτώ, ότι και ‘συ κάνεις αντίστοιχες φιλότιμες προσπάθειες να αντιληφθείς τη δική μου θέση επάνω στη δική σου πολυπλοκότητα…<br />Και σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό…<br />Θέλω να πιστεύω ότι ξέρεις ότι προσπαθώ…<br />Προσπαθώ καλή μου…<br />Και θέλω να το καταλάβεις…<br />Θέλω και προσπαθώ…<br />Για να σε καταλάβω…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Balancement’ by Wassily Kandinsky)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116103625753161929?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1160852070969921492006-10-14T21:48:00.000+03:002006-10-14T21:54:31.070+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Cry%20by%20Rabi%20Khan.0.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Cry%20by%20Rabi%20Khan.0.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Άτυχοι</span><br /><span style="font-size:130%;">αυτοί που ακούγοντας το</span><br /><span style="font-size:130%;">"Όλα σε θυμίζουν"</span><br /><span style="font-size:130%;">από τη φωνή της Χαρούλας,</span><br /><span style="font-size:130%;">θα αισθανθούν</span><br /><span style="font-size:130%;">να κυλάει στο μάγουλό τους</span><br /><span style="font-size:130%;">ένα <em>δάκρυ</em></span><br /><span style="font-size:130%;">όχι γιατί έχουν να θυμηθούν κάποιον</span><br /><span style="font-size:130%;">αλλά γιατί</span><br /><span style="font-size:130%;">σ'όλη τους τη ζωή</span><br /><span style="font-size:130%;">δεν υπάρχει κανένας</span><br /><span style="font-size:130%;">να θυμούνται...</span><br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">('Cry' by Rabi Khan)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116085207096992149?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1160757120310337822006-10-13T19:31:00.000+03:002006-10-13T19:32:00.450+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Portrait%20De%20Madame%20Allan%20Bott%20by%20Tamara%20Lempicka.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Portrait%20De%20Madame%20Allan%20Bott%20by%20Tamara%20Lempicka.jpg" border="0" /></a><br />Κοίταξε το ρολόι της…<br />Είχε φτάσει έντεκα το βράδυ…<br />Αυτός ακόμη να φανεί ή να πάρει ένα τηλέφωνο…<br />Στο κινητό δεν απαντούσε…<br />‘Μόνο να είσαι καλά και να μην έχεις πάθει τίποτα και θα δεις τι θα σου κάνω’ σκέφτηκε από μέσα της, κάνοντας παράκληση στην Παναγία να τον έχει καλά…<br />Μπορεί τον τελευταίο καιρό να μην ήταν στα καλύτερά τους, αλλά δεν ήθελε να πάθει κακό…<br />Αυτό που ένοιωθε για κείνον ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό από οτιδήποτε είχε νοιώσει στη ζωή της για κάποιον άλλο, όλα αυτά τα 42 χρόνια της ζωής της…<br />Δεν ήξερε αν ήταν αγάπη ή έρωτας…<br />Ήξερε μόνο ότι ήταν μεγάλο…<br />Ακόμη και για τον πρώην άντρα της δεν είχε νοιώσει έτσι…<br />Φοβόταν να παραδεχθεί ότι μπορεί να τον αγαπούσε…<br />Φοβόταν την λέξη ‘αγάπη’…<br />Ήξερε, ότι στο βωμό της έχουν θυσιαστεί ζωές…<br />Και στη ζωή της δεν ήθελε να παίζει το ρόλο του θυσιασμένου…<br />Ήταν της πεποίθησης ότι τα μεγάλα συναισθήματα που μπορείς να νοιώσεις για κάποιον άλλο έρχονται μια φορά στη ζωή σου…<br />Και πρέπει να είσαι τυχερός για να τα ζήσεις…<br />Αυτή, τα φυλούσε για το παιδί της, όταν και όποτε ερχόταν αυτό…<br />Έως τώρα…<br />Έως τώρα που γνώρισε τον Παύλο…<br />Ο ‘Παύλος της’ ήταν ένας καλοστεκούμενος 45άρης, ζωντοχήρος, όπως και αυτή άλλωστε, με ένα γιο στην ηλικία των 17…<br />Είχε χωρίσει και αυτός πριν από 5 χρόνια και είχαν σχέση τα τελευταία δύο…<br />Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Παύλος αργούσε…<br />Το έκανε συχνά…<br />Και πάντα ακολουθούσε η ίδια, πάνω-κάτω, διαδικασία συμφιλίωσης ανάμεσά τους…<br />Εκείνη να τον μαλώνει, αυτός να επιτίθεται στο μάλωμά της και να λήγει το συμβάν με ένα παθιασμένο φιλί και υπόσχεση από μέρους του ότι δεν θα ξαναγίνει…<br />Τον ξανακάλεσε από το κινητό της…<br />‘Έλα παιδί μου, τι συμβαίνει και έχεις καλέσει τόσες φορές; Δεν καταλαβαίνεις ότι για να μην σου απαντώ, πάει να πει ότι δεν μπορώ;’ απάντησε από την άλλη μεριά της γραμμής ο Παύλος…<br />‘Τι να συμβαίνει ρε Παύλο; Πάλι τα ίδια; Που είσαι; Ανησύχησα. Ούτε ένα τηλέφωνο. Και έχει πάει έντεκα.’ του αποκρίθηκε εκείνη μέσα στα νεύρα…<br />‘Που να είμαι; Εδώ. Βγήκα με τα παιδιά από το γραφείο και πίνουμε κάτι μπύρες.’ της είπε αυτός, κάνοντας παράλληλα νόημα στην ομήγυρη να χαμηλώσουν λίγο τις φωνές τους γιατί δεν την άκουγε καλά…<br />‘Και δεν μπορούσες να με πάρεις ένα τηλέφωνο; Δεν ξέρεις ότι ανησυχώ; Μαλάκας είμαι να περιμένω εδώ μόνη, εσύ να μην παίρνεις ούτε ένα τηλέφωνο και ‘γω να βάζω με το μυαλό μου διάφορα; Περιμένω, μετά από τα δύο αυτά χρόνια σχέσης, ένα κάποιο σεβασμό από μέρους σου’…<br />‘Αυτά τα έχουμε συζητήσει ένα εκατομμύριο φορές. Σου έχω πει ότι είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε τη ζωή μας, χωρίς ιδιαίτερες δεσμεύσεις και υποχρεώσεις. Σου έχω δώσει τέτοιο δικαίωμα να φέρεσαι έτσι; Έχω εξηγηθεί από την αρχή ότι έχω και τη ζωή μου, πέρα από τη σχέση μας. Τους φίλους και τους γνωστούς μου. Και δεν θα υπονομεύσω την μία πλευρά μου για χάρη της άλλης’ απάντησε σε τόνο οξύ ο Παύλος, σκεπτόμενος από μέσα του ότι δεν πρέπει να την αφήσει να πάρει κεφάλι σ’ αυτή την περίπτωση…<br />‘Ξέρω τι έχουμε πει. Και το τηρώ. Απλά, θέλω να με σέβεσαι όπως σε σέβομαι εγώ. Αυτό. Τίποτε παραπάνω.’…<br />‘Κοίτα να δεις, δεν θα πληρώσω εγώ τα σπασμένα του αντρούλη σου. Αν πιστεύεις ότι θα βγάλεις επάνω μου την συμπεριφορά που άρμοζε σ’ αυτόν, είσαι πολύ γελασμένη. Δεν θα το ανεχτώ με τίποτα. Και τη συζήτηση, θα την συνεχίσουμε από κοντά, όταν με το καλό ξαναβρεθούμε. Καληνύχτα τώρα.’ είπε και έκλεισε το τηλέφωνο…<br />Έμεινε με το τηλέφωνο στο αυτί, ανήμπορη να σκεφτεί ή να πει οτιδήποτε…<br />Πέρασαν κάποια λεπτά…<br />Το μυαλό ξαναπήρε στροφές…<br />Συνειδητοποίησε ότι ο Παύλος την χτυπούσε εκεί που πονούσε περισσότερο…<br />Στην προηγούμενη ζωή της, στον γάμο της…<br />Ήξερε που να την πονέσει και αυτό την στενοχωρούσε και την τρέλλαινε περισσότερο…<br />Κανένας άλλος δεν ήξερε να το κάνει αυτό…<br />Ποτέ δεν άφησε η ίδια κάποιον να το κάνει…<br />Ούτε καν ο πρώην άντρας της…<br />Κρατούσε καλά μέσα της τις αδυναμίες της…<br />Την έπιασε πανικός…<br />Αισθανόταν ευάλωτη…<br />Δεν την ένοιαζε που ένοιωθε κάτι δυνατό για τον Παύλο…<br />Έπρεπε να φύγει από κοντά του…<br />Το αίσθημα της αυτοσυντήρησης χτύπησε κόκκινο…<br />Έπρεπε να προστατεύσει τον εαυτό της…<br />Έπρεπε να χωρίσει από τον Παύλο…<br />Όχι, δεν θα το ξανασκεφτόταν…<br />Ο εαυτός της ήταν υπεράνω οποιουδήποτε άλλου…<br />Το θύμα δεν θα ήταν αυτή…<br />Ποτέ…<br />Ξανακάλεσε τον Παύλο…<br />Την καληνύχτα θα την έλεγε αυτή…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Portrait de Madame Allan Bott’ by Tamara Lempicka)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116075712031033782?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1160641640048008572006-10-12T11:23:00.000+03:002006-10-12T11:27:20.113+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Passion%20by%20Rabi%20Khan.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Passion%20by%20Rabi%20Khan.jpg" border="0" /></a><br />Τις νύχτες του πάθους<br />ταξίδεψα σε χώρες-κορμιά<br />από διαφορετικό χώμα-χρώμα<br />φτιαγμένες…<br /><br />Είχα σαν οδηγό τις αισθήσεις<br />και το νου μου…<br /><br />Την όραση<br />για να κοιτώ στα μάτια<br />τον προορισμό μου…<br /><br />Την αφή<br />για να αισθάνομαι<br />τις ανισοσταθμίες του κορμιού…<br /><br />Την γεύση<br />για να γεύομαι λαίμαργα<br />τους χυμούς που ανάβλυζαν από το πάθος…<br /><br />Την όσφρηση<br />για να μυρίζω τον πόθο<br />σε κάθε θύλακα του δέρματος…<br /><br />Την ακοή<br />για να χαίρομαι<br />τους ήχους της ηδονής…<br /><br />Τα ταξίδια μου<br />με έμαθαν να γνωρίζω<br />τις επιθυμίες που αναπτύσσονται<br />ανάμεσα σε ταξιδευτές<br />ξένους και άμαθους μεταξύ τους…<br /><br />Ολοκληρώθηκα σαν άντρας<br />και ολοκλήρωσα τις αισθήσεις μου<br />σε κορμιά αλαργινά<br />σε ταξίδια μυστικά…<br /><br />Ταξιδευτής και πραματευτής<br />σκηνωμάτων και αρωμάτων<br />κορμιών και λογισμών…<br /><br /><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><strong>(‘Passion’ by Rabi Khan)</strong></span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116064164004800857?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1160589851554188022006-10-11T20:51:00.000+03:002006-10-11T21:04:11.653+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Cigar%20Bar%20by%20Brent%20Lynch.1.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Cigar%20Bar%20by%20Brent%20Lynch.1.jpg" border="0" /></a><br />‘Μη με πουλήσεις ποτέ’…<br />Έτσι μου είπε, την τελευταία φορά που την είδα…<br />Ήταν εκεί, καθισμένη απέναντί μου, με δάκρυα στα μάτια…<br />Ότι είχαμε πιεί από τρία ποτά, gin με tonic για κείνη και vodka με λεμόνι για μένα…<br />Είχε προηγηθεί μία κουβέντα μακροσκελής, στην οποία είχαμε αναλύσει τη σχέση μας, προσπαθώντας να βρούμε τα λάθη που μας οδήγησαν εδώ, στον χωρισμό…<br />Γενικά ως ζευγάρι, δεν είχαμε ιδιαίτερα προβλήματα…<br />Απλά, από κάποιο σημείο και μετά, ο καθένας μας, για δικούς του λόγους, είχε πλάσει μία εικονική πραγματικότητα για τον άλλο…<br />Στο συμπέρασμα αυτό φτάσαμε κατά τα μισά της κουβέντας…<br />Ήταν το σημείο εκείνο που άρχισαν να πιάνουν τα κλάματα την Μυρτώ…<br />Ήταν το σημείο εκείνο που ξεκίνησε να θυμάται, με εκπληκτική λεπτομέρεια μπορώ να πω, κάθε μικρή λεπτομέρεια της κοινής μας συμβίωσης…<br />Η οποία δεν διήρκησε και λίγο…<br />Τρία χρόνια ήταν αυτά…<br />Θυμήθηκε το ότι γύρναγα σπίτι και πέταγα τα ρούχα μου όπου έβρισκα και αυτή τα μάζευε, θυμήθηκε τα υπέροχα φαγητά που εγώ έκανα και την ενοχλούσε που αυτή δεν μπορούσε να μαγειρεύει, θυμήθηκε που δεν ήθελα να έχω ιδιαίτερες σχέσεις με τις φίλες της που της έβαζαν διάφορες ιδέες στο μυαλό, θυμήθηκε τις φορές που δεν την άφηνα να δει την αγαπημένη της δακρύβρεχτη ταινία για να δω ποδόσφαιρο…<br />Θυμήθηκε, ότι στα τέσσερα χρόνια που ήμασταν μαζί, δεν έκανα καμία αναφορά για γάμο…<br />Άσχετα, αν όποτε το συζητάγαμε, γιατί το συζητάγαμε, η ίδια δεν ήθελε να ακούσει κουβέντα και πάντα έλεγε ότι πρέπει να κοιτάξει την καριέρα της και αυτό έπρεπε να το λύσουμε αργότερα…<br />Θυμήθηκε, ότι δυσκολευόμουν να της πω 'σ' αγαπώ'…<br />‘Μη με πουλήσεις ποτέ’ είπε και έφυγε κλαίγοντας…<br />Έμεινα εκεί, καθισμένος, για την ακρίβεια βιδωμένος, στη θέση μου…<br />Είχα πάντα ένα πρόβλημα να καταλάβω τι ήθελε να πει, αλλά αυτό ξεπερνούσε κάθε προηγούμενο…<br />Μπορεί να ήμουν κάτι άλλο από αυτό που είχε πλάσει στο μυαλό της, όπως είχε αποδειχθεί, αλλά δεν ήμουν άνθρωπος που θα πουλούσα τον άλλο…<br />Αυτό τουλάχιστον έπρεπε να το ήξερε…<br />Έπιασα το κινητό στο χέρι μου και πληκτρολόγησα τον αριθμό της…<br />Χτύπησε κάμποσες φορές…<br />Δεν μου απάντησε…<br />Ξαναπροσπάθησα…<br />Χτύπησε δύο φορές…<br />‘Έλα’ μου είπε…<br />‘Έφυγες ρίχνοντας μία κουβέντα ανάμεσά μας και δεν κάθισες να την διευκρινίσουμε’ της απάντησα με τόνο μισο-χαμένο, μισο-νευριασμένο…<br />‘Δεν έχουμε να διευκρινίσουμε τίποτε. Ποτέ δεν είχαμε. Πάντα τα θεωρούσαμε όλα ξεκάθαρα και απλά. Και γι’ αυτό φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Καληνύχτα’ την άκουσα να λέει κλαμένη…<br />‘Μην κλείσεις’ πρόλαβα να φωνάξω…<br />‘Γιατί; Τι έχουμε να πούμε;’…<br />‘Τι εννοείς με το να μην σε πουλήσω ποτέ;’ αποκρίθηκα…<br />‘Δεν εννοώ κάτι παραπάνω από αυτό που σημαίνει αυτή η κουβέντα’…<br />‘Δηλαδή;’…<br />‘Στην επόμενη σχέση σου, μη με πετάξεις από το επίπεδο που με είχες πάντα, μόνο και μόνο για να το παίξεις αδικημένος και χαμένος. Για να μπορέσεις να στηρίξεις την νέα σχέση σου στην λύπηση της άλλης.’…<br />‘Μα, δεν θα το έκανα ποτέ. Για τέτοιο άνθρωπο με έχεις;’…<br />‘Το προλαβαίνω μικρέ μου. Θα σου είναι πολύ εύκολο να το κάνεις. Κάθε άντρας το κάνει. Είναι η εύκολη λύση. Κανένας σας δεν έχει τα κότσια να σταθεί απέναντι από ένα καθρέφτη, να κοιτάξει τον εαυτό του κατάματα και να μιλήσει ειλικρινά για τα λάθη που έκανε. Εγώ, ήμουν ένα διάλλειμα στη ζωή σου, όπως φάνηκε. Μου έδειξες πράγματα που δεν τα είχες ή πράγματα που τα ήθελες αλλιώς. Μη ξανακάνεις το ίδιο λάθος. Προπάντων για σένα τον ίδιο. Μάθε ποιος είσαι εσύ και όχι ποιον δεν είδαν οι άλλοι. Καληνύχτα, για τελευταία φορά. Σ’ αγαπώ πολύ.’…<br />Έκλεισε το τηλέφωνο…<br />Έμεινα να κοιτάω το κενό μπροστά μου…<br />Ξεκαθαρίζοντας το βλέμμα μου μετά από λίγο, είδα ότι ήμουν μπροστά σε ένα καθρέφτη…<br />Πανικοβλήθηκα…<br />Αμέσως, πήρα το βλέμμα μου από εκεί και έψαξα την κοπέλα που σέρβιρε…<br />‘Ένα gin με tonic παρακαλώ’ είπα και με πήραν τα κλάματα συνειδητοποιώντας ότι δεν αντέχω να βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέφτη…<br /><br /><em><strong><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Cigar Bar’ by Brent Lynch)</span></strong></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116058985155418802?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1160502149334164352006-10-10T20:38:00.000+03:002006-10-10T20:42:29.390+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/On%20the%20Terrace%20by%20Pierre-Auguste%20Renoir.1.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/On%20the%20Terrace%20by%20Pierre-Auguste%20Renoir.1.jpg" border="0" /></a><br />Έχει μόλις τελειώσει τον πλύσιμο των πιάτων που μαζεύτηκαν από το μεσημεριανό τραπέζι…<br />Δύσκολο το πλύσιμό τους σήμερα, μιας και το φαγητό, γεμιστά, είχε πολλά λάδια…<br />Τι να κάνεις όμως;;;<br />Αυτό άρεσε στη μικρή, αυτό έφτιαχνε…<br />Στη μικρή…<br />Στη μικρή Λενιώ…<br />Από το Ελένη…<br />Το όνομα της συγχωρεμένης της μάνας της…<br />Τώρα κοιμόταν στο δωμάτιό της…<br />Σε λίγο θα πήγαινε να την ξυπνήσει…<br />Θα την έπαιρνε αγκαλιά, θα της έδινε ένα φιλί στο ζεστό μάγουλο και θα την ξυπνούσε…<br />Θα γκρίνιαζε αυτή λίγο, αλλά θα την κατάφερνε να ξυπνήσει και να σηκωθεί για να κάνουν μαζί τα μαθήματά της για την επόμενη ημέρα…<br />Η μικρή Λενιώ είναι 10 ετών και πηγαίνει 5η Δημοτικού…<br />Έχει ξανθά μαλλιά και άσπρο δέρμα όπως η ίδια…<br />Έχει πράσινα μάτια, όπως ο πατέρας της…<br />Το χρώμα των ματιών της μικρής, ήταν πάντα ένα σημείο προστριβής ανάμεσα σ’ αυτήν και τον άντρα της…<br />Όλα τα άλλα χαρακτηριστικά της μικρής μπορούσε να τα δικαιολογήσει, αλλά αυτό όχι…<br />Βλέπεις, η μικρή δεν είχε ‘πάρει’ κανένα χαρακτηριστικό από το σόι του άντρα της…<br />Για τον λόγο αυτό, κατέφευγε σε λύσεις όπως ‘τέτοια μάτια είχε ο πατέρας της μάνας μου’ ή ‘κάποια γονίδια περνάνε κάθε τρεις γενιές’ και τέτοια…<br />Δεν μπορούσε, φυσικά, να του εξομολογηθεί την αλήθεια…<br />Αγαπούσε τον άντρα της αλλά ήθελε απεγνωσμένα να κάνει παιδί…<br />Η γιατρός της, της έλεγε πάντα ότι για τον σκοπό αυτό έρχονται οι γυναίκες στον κόσμο…<br />Και αυτό ακριβώς έκανε…<br />Ακολούθησε τις παραινέσεις της γιατρού της…<br />Ήταν τον καιρό που προσπαθούσαν για παιδί με τον άντρα της…<br />Προσπαθούσαν καιρό και όσο έβλεπαν τα φιλικά τους ζευγάρια να τεκνοποιούν, τόσο περισσότερο προσπαθούσαν…<br />Όταν πια είδαν ότι κάτι δεν πάει καλά, άρχισαν να ψάχνουν περισσότερο το θέμα, να μάθουν γιατί δεν μπορούν…<br />Οι εξετάσεις έδειξαν πρόβλημα σ’ αυτόν…<br />Υπήρχε βέβαια κάποια ελπίδα μετά από συντηρητική θεραπεία και εγχείρηση, αλλά και πάλι τα ποσοστά επιτυχίας θα ήταν μικρά…<br />Όμως, δεν το έβαλε κάτω…<br />Δεν τον άφησε για να βρει κάποιον άλλο και να εκπληρώσει τον σκοπό της στον κόσμο…<br />Τον αγαπούσε και τον αγαπάει ακόμη τον άντρα της…<br />Όμως λατρεύει το παιδί της…<br />Και η απόφασή της, τότε, ήταν μονόδρομος…<br />Θα έβρισκε ένα υγιές σπέρμα…<br />Θα έκανε παιδί με άλλο άντρα…<br />Εξάλλου, πάντα πίστευε ότι πατέρας ενός παιδιού δεν είναι αυτός που δίνει το σπέρμα του, αλλά αυτός που το μεγαλώνει και το πονάει…<br />Και έτσι έκανε…<br />Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: και αυτή θα είχε το παιδί που τόσο λαχταρούσε και αυτός θα μεγάλωνε ένα παιδί και θα είχε και την αυτοπεποίθησή του στα ύψη…<br />Και το έκανε…<br />Δεν το μετάνιωσε ποτέ…<br />Όταν την πρωτοκράτησε στην αγκαλιά της, ακόμη βρώμικη από τα αίματα και τα υγρά του πλακούντα, όλες της οι τύψεις διαλύθηκαν…<br />Κρατούσε το παιδί της στα χέρια της…<br />Θα γινόταν η καλύτερη μάνα…<br />Θα την μεγάλωνε ο αγαπημένος της άντρας…<br />Άσχετα αν ο φυσικός της πατέρας δεν θα το μάθαινε ποτέ, η Λενιώ είχε τα μάτια του…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘On the Terrace’ by Pierre-Auguste Renoir)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116050214933416435?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1160417780249931722006-10-09T21:09:00.000+03:002006-10-09T21:18:29.326+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Girl%20Standing%20by%20Lei%20Qu.2.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Girl%20Standing%20by%20Lei%20Qu.2.jpg" border="0" /></a><br />Περπατούσε στο δρόμο σκυφτή, έχοντας την τσάντα της στον ώμο…<br />Το βλέμμα κοιτούσε κάτω το δρόμο που βάδιζε…<br />Κάπου – κάπου, όταν έφτανε κοντά σε κάποιο μέρος με κόσμο, και ιδιαίτερα με αντρικό πληθυσμό, σήκωνε δειλά το βλέμμα της και κοιτούσε γύρω, δήθεν αδιάφορα…<br />Στην πραγματικότητα, έψαχνε να βρει τα βλέμματα των ανδρών που θα ήταν κολλημένα επάνω της…<br />Ήταν μία θελκτικότατη γυναίκα, και το ήξερε…<br />Άρα, και τα βλέμματα ήταν δεδομένα…<br />Όμως, το μεγάλο της παράπονο ήταν ότι δεν της έκαναν πια κοπλιμέντα, ότι οι άντρες είχαν χάσει το στοιχείο του ‘κυνηγού’…<br />Το θέμα βέβαια, είχε εξαντληθεί σε πολύωρες συζητήσεις ανάμεσα σ’ αυτή και στις φίλες της, επάνω σε αμέτρητα ποτήρια mojito…<br />Το γεγονός αυτό, επηρέαζε σχεδόν όλο τον γυναικείο πληθυσμό…<br />Αλλά, δεν την ένοιαζε τι γινόταν με τις άλλες…<br />Αυτή ήθελε να αρέσει και να της το λένε…<br />Ματαιοδοξία;;;<br />Μπορεί…<br />Αλλά, της άρεσε…<br />Μάλιστα, τις προάλλες που κάποιος την πείραξε, γύρισε και τον ευχαρίστησε…<br />Όταν συζήτησε το γεγονός με την κολλητή της, αυτή της είπε ότι είναι για δέσιμο…<br />‘Καλύτερα για δέσιμο παρά για παροπλισμό’ της είπε…<br />Ήταν γυναίκα και ήθελε να νοιώθει έτσι…<br />Τόσα χρόνια με τον άντρα της είχε χάσει αυτή την αίσθηση…<br />Είχε αφήσει την φάση ‘γυναίκα’ και είχε περάσει στη φάση ‘φίλη’…<br />Γίνεται;;;<br />Δεν γίνεται…<br />Και γι’ αυτό μείνανε τελικά φίλοι…<br />Έτσι, τώρα ζητούσε να πάρει το χαμένο χρόνο πίσω…<br />Και το ζητούσε πεισματικά…<br />Δεν τις έλειπε τίποτα…<br />Και είχε να δώσει πολλά…<br />Έφτανε στο σπίτι…<br />Μία ακόμη ημέρα χωρίς πείραγμα, χωρίς κοπλιμέντο…<br />Μπήκε μέσα, πέταξε την τσάντα επάνω στο τραπέζι…<br />Ξεντύθηκε…<br />Μπήκε στο μπάνιο…<br />Το ζεστό νερό την ηρεμούσε…<br />Παράλληλα, την ερέθιζε…<br />Πέρασε το χέρι της επάνω από το στήθος της…<br />Οι ρώγες της ήταν σκληρές…<br />Έκλεισε το νερό…<br />Δεν άντεχε άλλο τον εαυτό της έτσι…<br />Σκουπίστηκε…<br />Έτσι, γυμνή, έψαξε μέσα στην τσάντα της να βρει έναν αριθμό τηλεφώνου που της είχε δώσει η Νάντια χθες το βράδυ την ώρα που χώριζαν…<br />‘Τηλεφώνησέ του και θα με θυμηθείς’ της είπε και της έκλεισε το μάτι…<br />Μία αντρική φωνή, όλο αισθησιασμό και παιχνίδισμα, της απάντησε…<br />Αφού έδωσε τα στοιχεία της, σηκώθηκε να πάει να ντυθεί…<br />‘Μπορεί να μη μου την πέφτουν πια, αλλά σήμερα δεν θα κοιμηθώ μόνη μου’ σκέφτηκε φορώντας το μαύρο σατέν εσώρουχό της…<br /><br /><em><strong><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Girl standing’ by Lei Qu)</span></strong></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116041778024993172?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1160139825974849852006-10-06T16:01:00.000+03:002006-10-06T16:03:46.013+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/San%20Giorgio%20Maggiore%20by%20Twilight%20be%20Claude%20Monet.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/San%20Giorgio%20Maggiore%20by%20Twilight%20be%20Claude%20Monet.jpg" border="0" /></a><br />Σε κοιτάω στα μάτια,<br />όταν σου μιλάω για τη ζωή μου…<br />Έτσι, δεν θα πεις ότι σου λέω ψέματα…<br /><br />Σε φιλάω στα χείλη,<br />όταν μου μιλάς για τη ζωή σου…<br />Έτσι, δεν θα πεις ότι δεν σε νοιώθω…<br /><br />Σε παίρνω αγκαλιά,<br />όταν μου μιλάς για τα όνειρά σου…<br />Έτσι, δεν πεις ότι ποτέ δεν τα άκουσα…<br /><br />Σου μιλάω για μας,<br />τις φορές που σε νοιώθω μακριά μου…<br />Έτσι, δεν θα πεις ότι δεν προσπάθησα να σε κρατήσω…<br /><br />Κάνουμε έρωτα,<br />με τρόπο, λες και είναι πάντα η πρώτη φορά…<br />Έτσι, δεν θα πεις ότι δεν σε πόθησα αρκετά…<br /><br />Σου λέω σ’ αγαπώ,<br />τις ώρες της σιωπής και της ηρεμίας μας…<br />Έτσι, δεν θα πεις ότι δεν άκουσες τον πόνο μου…<br /><br />Σωπαίνω,<br />τις στιγμές που μου λείπεις πολύ…<br />Έτσι, δεν θα πεις ότι δεν κατάλαβα την παρουσία σου…<br /><br /><em><strong><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘San Giorgio Maggiore by Twilight’ by Claude Monet)</span></strong></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116013982597484985?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1160048181760246542006-10-05T14:32:00.000+03:002006-10-05T14:36:21.796+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Symphony%20in%20Red%20and%20Khaki%20I%20by%20Laurie%20Maitland.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Symphony%20in%20Red%20and%20Khaki%20I%20by%20Laurie%20Maitland.jpg" border="0" /></a><br />- Θέλω τον χρόνο μου.<br />- Δηλαδή;<br />- Θέλω να μείνω λίγο μόνη μου. Να σκεφτώ.<br />- Τι να σκεφτείς καλή μου;<br />- Την ζωή μου από εδώ και πέρα.<br />- Δύσκολο έργο.<br />- Το ξέρω. Γι’ αυτό ζητάω το χρόνο μου.<br />- Λογικό και απαραίτητο.<br />- Θα μου τον δώσεις;<br />- Δεν είμαι αρμόδιος να δίνω χρόνο σε κάποιον.<br />- Δηλαδή;<br />- Δεν νομίζω ότι είμαι αυτός που θα σου δώσει χρόνο. Από τον εαυτό σου πρέπει να τον ζητήσεις. Θα πρέπει να το συζητήσεις με αυτόν. Αυτός έχει ανάγκη. Αυτός χρειάζεται ηρεμία να αποφασίσει. Αυτός ορίζει τον χρόνο. Και όπως ξέρεις, ο χρόνος είναι σχετικό μέγεθος. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να συμπορευτώ με τον δρόμο που θα τραβήξεις.<br />- Με θεωρείς παράλογη;<br />- Όχι κορίτσι μου. Καθόλου παράλογη. Μπερδεμένη θα έλεγα. Μου μοιάζεις σαν ένα αρκουδάκι που έχει στα χέρια του ένα βαζάκι με μέλι και δεν ξέρει πώς να βάλει το χέρι του μέσα να φάει, γιατί ποτέ δεν είχε ξαναπιάσει βάζο με μέλι στα χέρια του.<br />- Αρκουδάκι εγώ;<br />- Ναι μαναράκι μου. Εσύ.<br />- Θα με βοηθήσεις να μάθω να τρώω;<br />- Αν δεν βοηθήσεις εσύ τον εαυτό σου, εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Στο έχω ξαναπεί. Εγώ μπορώ να σου δείξω τον τρόπο να βάλεις το χέρι στο βάζο. Τον τρόπο να το γλύψεις θα πρέπει να τον ανακαλύψεις μόνη σου.<br />- Έστω. Το θέλω αυτό.<br />- Θα το έχεις.<br />- Να ζητήσω και κάτι άλλο;<br />- Πες μου.<br />- Θα είσαι εδώ όταν γυρίσω;<br />- Που θα πας;<br />- Εννοώ, αφού πάρω τον χρόνο μου και μετά.<br />- Να σου κάνω μία ερώτηση;<br />- Πες μου.<br />- Εσύ θα γυρίσεις μετά από την διεργασία που έχεις να κάνεις με τον εαυτό σου;<br />- Ναι.<br />- Οπότε, και ‘γω ναι σου απαντάω.<br />- Τόσο απλά;<br />- Τόσο απλά. Τα πολύπλοκα τα έχουμε αφήσει για τους αμάθευτους.<br />- Και ‘μεις είμαστε μαθημένοι;<br />- Μάλλον παιδευμένοι θα έλεγα.<br />- Σ’ αγαπώ.<br />- Σε στηρίζω.<br />- Θα μου λείψεις.<br />- Θα είμαι εδώ.<br />- Μη φύγεις.<br />- Δεν θα σε ψάξω.<br />- Γεια σου καλέ μου.<br />- Θα στρώνω το δρόμο σου για την νέα περπατησιά σου ομορφιά μου…<br /><br /><em><strong><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Symphony in Red and Khaki I’ by Laurie Maitland)</span></strong></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-116004818176024654?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1159950524396406012006-10-04T11:25:00.000+03:002006-10-04T11:30:17.980+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/woman%20combing%20her%20hair%202%20by%20Edgar%20Degas.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/woman%20combing%20her%20hair%202%20by%20Edgar%20Degas.jpg" border="0" /></a><br />Κάθισε μπροστά στην τουαλέτα με τον καθρέφτη από μασίφ ξύλο κερασιάς…<br />Το φως από το πορτατίφ που είχε στο κομοδίνο της, διαχεόταν γλυκά στο δωμάτιο…<br />Φορούσε το νυχτικό της και τα μαλλιά της έπεφταν χυτά επάνω στους ώμους της…<br />Με τα χρόνια, είχε αλλάξει το χρώμα τους…<br />Οι άσπρες τρίχες είχαν φανεί από καιρό, αλλά οι βαφές που χρησιμοποιούσε τις κάλυπταν σε ικανοποιητικό βαθμό…<br />Ήταν η ώρα της καθημερινής τέλεσης του ‘βουρτσίσματος των μαλλιών’…<br />Κάτι σαν ασκήσεις αναπνοής για την ζωή της…<br />Ζωογόνα διαδικασία για την ύπαρξή της…<br />Διαδικασία που είχε ξεκινήσει από τα μικράτα της…<br />‘Ποια χτένα να χρησιμοποιήσω σήμερα’ σκέφτηκε…<br />Σωστή ερώτηση, αν αναλογισθεί το πλήθος που είχε…<br />Και είχε πλήθος, γιατί είχε και ένα παράξενο ‘βίτσιο’…<br />Είχε το συνήθειο να ζητάει σαν δώρο, από κάθε άντρα που σχετιζόταν, να της αγοράσει μία χτένα για τα μαλλιά…<br />Το δώρο αυτό λειτουργούσε σαν ένα είδος κόσκινου για τον αγοραστή του, για την συνέχιση της σχέσης της μαζί του…<br />Δεν εμπιστευόταν τόσο τα προσωπικά της κριτήρια, όσο τις χτένες…<br />Έτσι λοιπόν, είχε κατατάξει τον κάθε άντρα ανάλογα με την χτένα που αγόραζε…<br />Οι πλαστικές χτένες έδειχναν άντρα ‘φτηνό’, που προτιμούσε τις εύκολες λύσεις, άρα άντρα που πρέπει να μένεις μακριά του…<br />Ευτυχώς, από τις πλαστικές χτένες δεν είχε πολλές…<br />Και όσες είχε, δεν είχαν ιδιαίτερα χρησιμοποιηθεί…<br />Οι σιδερένιες, επαγγελματικές χτένες, οδηγούσαν σε άντρα ‘περπατημένο’, που είχε δει πολλά και δεν εντυπωσιαζόταν εύκολα…<br />Επικίνδυνο ‘παιχνίδι’ για τα χέρια της δηλαδή, οπότε τους απέφευγε…<br />Επαγγελματικές χτένες είχε…<br />Οι ξύλινες, διαφόρων αποχρώσεων βερνικιού, τις άρεσαν περισσότερο από οποιαδήποτε άλλο είδος…<br />Μαρτυρούσαν άντρα ζεστό, γλυκό, ευγενικό, με την αίσθηση του ‘δοσίματος’ σε μεγάλο βαθμό…<br />Άντρα που μπορούσες να εμπιστευτείς…<br />Άντρα που άξιζε να προχωρήσεις μαζί του…<br />Στη συλλογή της, είχε μόνο δύο από αυτό το είδος…<br />Δύο…<br />Από τους δύο μεγάλους έρωτες της ζωής της…<br />Πάντα πίστευε ότι κάθε γυναίκα έπρεπε να είχε, τουλάχιστον, δύο μεγάλους έρωτες…<br />Για να μπορεί να ολοκληρωθεί…<br />Από τον ένα να παίρνει την καρδιά και από τον άλλο το κορμί…<br />Αυτό που έλειπε από την συλλογή της, ήταν οι χτένες από ταρταρούγα…<br />Υλικό ανθεκτικό, ακριβό και ιδιαίτερο…<br />Σαν την σχέση που συνδυάζει την καρδιά και το μυαλό…<br />Όσο κι’ αν έψαξε, τέτοια χτένα δεν βρήκε…<br />Όπως και τόσες άλλες γυναίκες…<br />‘Λες να πωλούνται ακόμα χτένες από ταρταρούγα;’ είπε κοιτάζοντας στον καθρέφτη τον εαυτό της και παίρνοντας μία σιδερένια χτένα να χτενιστεί…<br /><br /><strong><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Woman combing her hair’ by Edgar Degas)</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-115995052439640601?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1159872878008049652006-10-03T13:50:00.000+03:002006-10-03T13:54:38.040+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/The%20Face%20by%20Rabi%20Khan.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/The%20Face%20by%20Rabi%20Khan.jpg" border="0" /></a><br />Κάθε φορά που σήκωνε χέρι επάνω της, ήταν λες και της έμπηγε ένα μαχαίρι στα σπλάχνα…<br />Καλλιά να την σκότωνε παρά να την χτύπαγε…<br />Έκλεινε τα μάτια και πόναγε από μέσα της…<br />Όσο κι αν το χέρι του έπεφτε επάνω της με βία και ορμή…<br />Ποτέ δεν φώναζε…<br />Ποτέ δεν έφευγε…<br />Κι’ αυτός όμως, δεν την χτυπούσε όπου κι όπου…<br />Μόνο σε μέρη που δεν φαινόντουσαν όταν αυτή φόραγε ρούχα…<br />Πρόσεχε…<br />Τι θα έλεγε ο κόσμος αν την έβλεπε…<br />Για τον κόσμο, ήταν ένα αγαπημένο ζευγάρι, με τα παιδάκια του, που, όπως κάθε ζευγάρι, είχε τις έντονες στιγμές του…<br />Συνήθως, έκλειναν τα παράθυρα, για να μην ακούγονται στη γειτονιά…<br />Μπορεί να ακούγονταν βογκητά από μέσα, αλλά κάθε ζευγάρι βογκάει στις ιδιαίτερες στιγμές του…<br />Τα παιδιά, έλειπαν πάντα…<br />Και όταν γύρναγαν σπίτι, είχαν συνηθίσει να βλέπουν την μητέρα τους να κλαίει, αφού τα κρεμμύδια πάντα έφερναν κλάματα όταν τα καθάριζε…<br />Και τους άρεσαν τα κρεμμύδια, μιας και τα έτρωγαν συχνά…<br />Ήταν μαζί από πολύ νέοι…<br />Αυτός, σπούδαζε στη Νομική, δικηγόρος…<br />Για να μπορεί υπερασπίζεται τον λαό…<br />Ιδεολόγος και Αριστερός…<br />Παίρνοντας το Πτυχίο του και τελειώνοντας το Στρατιωτικό του, ο θείος του ο Βουλευτής τον τοποθέτησε σε ένα Δημόσιο Οργανισμό σαν Νομικό Σύμβουλο και από τότε η ιδεολογία του ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιδεολογία του Κρατικού Μηχανισμού…<br />Αριστερά όμως ψήφιζε για να μην ξεχνάει τις ρίζες του…<br />Αυτή, φοιτήτρια του Πολυτεχνείου, ήθελε να τελειώσει Αρχιτέκτονας…<br />Να ανοικοδομήσει ένα καινούργιο κόσμο με τις ιδέες της…<br />Ο έρωτας και δύο εθελούσιες αποβολές, δεν της επέτρεψαν να πάρει το Πτυχίο της…<br />‘Θα παντρευτούμε και θα μεγαλώσεις τα παιδιά μας’ της έλεγε…<br />‘Θα δουλεύω εγώ και ‘συ θα μένεις σπίτι. Δεν θέλω τα παιδιά μας να μην έχουν την μάνα τους κοντά τους’ έλεγε και ξανάλεγε…<br />Και τελικά την έπεισε…<br />Και τελικά έκανε αυτό που της είπε…<br />Ήταν ο πρώτος και τελευταίος άντρας της ζωής της…<br />Την αγαπούσε, αλλά τώρα τελευταία, της το έδειχνε με ένα παράξενο τρόπο…<br />Όμως αυτή δεν τον κακολογούσε…<br />‘Άντρας είναι, πρέπει κάπου να ξεσπάσει. Θέλεις να βρει άλλη και να έχω κι άλλα τρεχάματα’ έλεγε στην μάνα της για να δικαιολογήσει τις μελανιές στους ώμους…<br />Πάντα υπήρχε ο φόβος…<br />Ήταν η κινητήριος δύναμη αυτής της οικογένειας…<br />Ο φόβος και η σιωπή που τον ακολουθεί…<br />Ότι δηλαδή περίμεναν και οι δύο από νέοι…<br />Να φοβούνται και να σιωπούν…<br />Όταν αυτός σπούδαζε δικηγόρος και αυτή αρχιτέκτονας…<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><em>(‘The face’ by Rabi Khan)</em></span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-115987287800804965?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1159824140353959932006-10-03T00:18:00.000+03:002006-10-03T00:22:20.453+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/The%20Door%20Into%20Someones%20Mind.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/The%20Door%20Into%20Someones%20Mind.jpg" border="0" /></a><br />Ζω ψάχνοντας…<br />Ψάχνω τον εαυτό μου…<br />Ψάχνω τις ισορροπίες μου…<br />Ψάχνω απαντήσεις…<br />Για οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μου…<br />Για οτιδήποτε κεντρίζει το οπτικό μου πεδίο και, κατά συνέπεια, το μυαλό μου…<br />Το μυαλό μου…<br />Είναι φορές που πιστεύω ότι δεν είναι αρκετό…<br />Ότι δεν φτάνει να εξηγήσει τα συμβαίνοντα γύρω μου…<br />Χάνεται, φεύγει, παρερμηνεύει, κολλάει, αναστατώνεται, σταματάει…<br />Ένα μυαλό που ερεθίζεται σε βαθμό να μην μπορεί να ανταπεξέλθει στον ερεθισμό από κορεσμό…<br />Πονάει το κεφάλι μου…<br />Βγάζω τα γυαλιά μου…<br />Τίποτα…<br />Το νοιώθω βαρύ και όμως συνεχίζω να σκέφτομαι…<br />Γράφω μία πρόταση και σταματάω…<br />Κάνω κινήσεις στον αυχένα μου μήπως και σταματήσει αυτό το βάρος να πέφτει μπροστά στα μάτια μου…<br />Κλείνω τα μάτια και το βάρος είναι εκεί…<br />Τα ανοίγω, και πάλι εκεί είναι…<br />Ανάσες βαθιές για οξυγόνωση…<br />Δεν κάνουν τίποτα…<br />Το βάρος εκεί…<br />Τα ερεθίσματα εκεί…<br />Απώλεια επεξεργασίας…<br />Το τέλειο κενό…<br />Οι λέξεις βγαίνουν αυθόρμητα…<br />Ασυναίσθητα…<br />Απλώνω τα χέρια στο πληκτρολόγιο και αυτές είναι εκεί…<br />Σαν από καιρό…<br />Σαν να περίμεναν το κενό μου για να βγουν στην επιφάνεια…<br />Θλιβερό και όμορφο μαζί…<br />Θλιβερό το κενό, όμορφη η δημιουργία…<br />Αβίαστο γράψιμο, αβίαστες κινήσεις…<br />Προσπαθώ να φέρω το μυαλό μου πίσω…<br />Να αρχίσει να επεξεργάζεται τα ερεθίσματα…<br />Αρνείται πεισματικά…<br />Μάλλον λειτουργεί με δικούς του κανόνες…<br />Και μου κάνει εντύπωση, γιατί οι κανόνες του γράφτηκαν από εμένα…<br />Κουράστηκα να παλεύω μαζί του…<br />Έχει δικό του Θεό…<br />Τον Θεό που του έμαθα εγώ…<br />Καλά να πάθω…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-115982414035395993?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1159786340905331832006-10-02T13:46:00.000+03:002006-10-02T13:52:20.973+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/The%20Son%20of%20Man%20by%20Rene%20Magritte.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/The%20Son%20of%20Man%20by%20Rene%20Magritte.jpg" border="0" /></a><br />Ζούσε μία τακτοποιημένη ζωή…<br />Βαλμένη σε αξίες που είχε δημιουργήσει από χρόνια…<br />Αξίες που περνούσαν από γενιά σε γενιά μέσα στην οικογένειά του…<br />‘Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια’ όπως έγραφε και η κορνιζαρισμένη επιγραφή μέσα στο δωμάτιό του, δίπλα στα οικογενειακά εικονίσματα…<br />Την πατρίδα του, την είχε υπηρετήσει…<br />Βέβαια, με τον θείο του τον στρατηγό, είχε περάσει ανώδυνα τον χρόνο της θητείας του, αλλά αυτό δεν είχε καμία σημασία…<br />Θρησκευόμενος ήταν, και μάλιστα από τους ‘καλούς χριστιανούς’, όπως έλεγε και ο πατέρας του…<br />Εξάλλου, δεν μπορούσε να ήταν αλλιώς, μιας και τον είχε πρότυπο…<br />Κάθε Κυριακή, πήγαινε στην εκκλησία…<br />Αριστερός ψάλτης στην ενορία του…<br />Η μόνη αριστερή πράξη της ζωής του, για να εξηγούμαστε…<br />Αυτός ήταν δεξιός μέχρι το κόκαλο, από τα μικράτα του…<br />Εκεί που χάλαγε λίγο το τρίπτυχο, ήταν στην ‘οικογένεια’…<br />Είχε μία ιδιαίτερη σχέση με την έννοια αυτή…<br />Για να παραμυθιάζει τον εαυτό του που δεν είχε δημιουργήσει αυτός οικογένεια, έλεγε ότι είχε η αδερφή του, οπότε ηρεμούσε…<br />Σχέσεις στην ζωή του δεν είχε πολλές…<br />Δεν ήθελε ιδιαίτερες δεσμεύσεις…<br />‘Σιγά, μην χαλάσω την ηρεμία μου για μία γυναίκα’ έλεγε και ξανάλεγε στους γύρω του, κάθε φορά που μία σχέση του προχωρούσε πέρα από τα συνηθισμένα και έφτανε σε σημείο ή ‘παντρευόμαστε’ ή ‘χωρίζουμε’…<br />Κατά ένα περίεργο τρόπο, πάντα προτιμούσε το ‘χωρίζουμε’ από το ‘παντρευόμαστε’…<br />Αν ποτέ παντρευόταν, θα ήταν απλά και μόνο γιατί θα είχε βαρεθεί την μοναξιά…<br />Για τίποτε άλλο…<br />Εξάλλου, είχε χρόνια μπροστά του…<br />Αυτός, ήταν ελεύθερο πουλί…<br />Και σαν ελεύθερο πουλί, πάντα πετούσε από κλαρί σε κλαρί…<br />Πάντα έφευγε στα δύσκολα…<br />Πάντα προτιμούσε ‘την φυγή από την ατίμωση’…<br />Είχε υιοθετήσει κάτι τέτοιες ρήσεις, τις οποίες χρησιμοποιούσε και για να ρίχνει γυναίκες, γιατί τον βόλευαν στο να βγάζει τον εαυτό του από κάθε δύσκολη στιγμή και να εξιλεώνεται για την ανικανότητά του…<br />‘Θα πεθάνεις μαγκούφης’ του φώναζε ο καλύτερός του φίλος…<br />‘Ναι ρε, να παντρευτώ και να γίνω σαν και σένα. Σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι. Την γυναικούλα μου και τα παιδάκια μου. Το σπιτάκι μου και τη ζωούλα μου. Όλα υποκοριστικά. Όλα μικρά. Μιζέρια. Δεν έχω σκοπό να ζήσω τα γεράματά μου προ της ώρας μου’ του απαντούσε και του βούλωνε το στόμα…<br />Είχε έτοιμες απαντήσεις σε καθετί…<br />Και όταν δεν είχε, έλεγε ένα ‘δεν θα το συζητήσουμε τώρα’ και ξεμπέρδευε…<br />Αυτοσαρκαζόταν μπροστά στους άλλους, μόνο και μόνο για να έχει αυτός στα χέρια του το παιχνίδι της κριτικής του…<br />Δεν δεχόταν την κριτική από άλλους…<br />Γενικώς δεν δεχόταν κάτι έξω από τον εαυτό του…<br />Είχε το αυτεξούσιο και το αλάνθαστο…<br />Επί παντός επιστητού…<br />Χαιρόταν που ζούσε…<br />Αυτεξούσιος και αλάνθαστος…<br /><br /><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><strong>(‘The Son of Man’ by Rene Magritte)</strong></span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-115978634090533183?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1159429289437099752006-09-28T10:37:00.000+03:002006-09-28T10:41:29.466+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Rembrandts%20Mother%20as%20Biblical%20Prophetess%20Hannah%20by%20Rembrandt%20van%20Rijn.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Rembrandts%20Mother%20as%20Biblical%20Prophetess%20Hannah%20by%20Rembrandt%20van%20Rijn.jpg" border="0" /></a><br /><em>Μητέρα μου,<br /><br />Γράφω ένα γράμμα σε σένα, χωρίς να ξέρω αν θα το διαβάσεις ποτέ. Όμως, θέλω πολύ να το γράψω. Έτσι, για να υπάρχει σαν παρακαταθήκη μου. Σαν ένα μελλοντικό σημείο αναφοράς μου σε σένα…<br /><br />Με γέννησες πριν από 37 χρόνια. Με ανάθρεψες με τις αρχές και τις αξίες που πίστευες και πρέσβευες. Καλές ή κακές για τον υπόλοιπο κόσμο, ήταν δικές σου. Δεν είχαν κανένα ψεγάδι στην συνείδησή σου. Και γι’ αυτό ήταν αληθινές…<br /><br />Μου έμαθες πάνω απ’ όλα την αλήθεια. Την αλήθεια στις πράξεις, την αλήθεια στους λόγους. Την αλήθεια στα συναισθήματά μου. Να παλεύω και να ζω όμορφα, τίμια και ντόμπρα. Όπως εσύ. Ντόμπρα και αληθινά…<br /><br />Άργησα να το καταλάβω. Άργησα πολύ. Σε στεναχώρησα με την στάση μου. Με τις ενέργειές μου. Σε έβγαλα έξω από τη ζωή μου, για να βάλω μέσα το ψέμα μου. Όμως, δεν άντεξα. Το πέταξα. Χωρίς να καταλάβω τότε το λόγο. Τον κατάλαβα καλά αργότερα. Όταν ηρέμησα. Βλέπεις, η αλήθεια σου ήταν δυνατότερη από το ψέμα μου…<br /><br />Τώρα, γιατί στα λέω αυτά; Τα λέω σε σένα να τα ακούω εγώ. Εγώ, που ποτέ δεν άκουγα, ούτε εμένα καλά-καλά...<br /><br />Έμαθα κι’ αυτό βέβαια. Να ακούω. Εμένα, εσένα, τους γύρω μου. Και να καταλαβαίνω. Πως και γιατί. Αυτό, που πάντα μου έλεγες, αλλά δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω. Και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και ήρθα στα λόγια σου…<br /><br />Τελικά, είσαι τόσο δυνατή όσο πίστευα. Αλλιώς, θα είχες σπάσει. Οριστικά και ολοκληρωτικά…<br /><br />Μητέρα μου, δεν ξέρω αν πιο πολύ σ’ αγαπώ ή σε σέβομαι. Κάποια εποχή σε φοβόμουν. Όταν άφηνα το ψέμα να είναι ανάμεσά μας. Όμως, δεν σε φοβάμαι πια. Και νοιώθω καλά γι' αυτό...<br /><br />Κλείνοντας, θα ήθελα να σου πω κάτι: Είμαι τυχερός που είμαι γιος δικός σου…<br /><br />Σ’ ευχαριστώ πολύ για όλα…<br /><br />Ο γιος σου<br /><br /><br />Ο Γιώργος σου</em><br /><br /><strong><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Rembrandts Mother as Biblical Prophetess Hannah’ by Rembrandt van Rijn)</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-115942928943709975?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1159345574060036362006-09-27T11:24:00.000+03:002006-09-27T11:29:28.623+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/After%20the%20Rain%20by%20Harold%20Silverman.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/After%20the%20Rain%20by%20Harold%20Silverman.jpg" border="0" /></a><br /><em>Κλαίει ο ουρανός έξω…<br />‘Κάτι θα ξέρει παραπάνω’ σκέφτομαι…<br />Το κλάμα του περνάει μέσα μου…<br />Η διάθεση αντίστοιχη, ανέφικτη όμως η πραγματοποίησή της σήμερα…<br />Σήμερα, θα ήθελα να έμενα σπίτι…<br />Να σηκωνόμουν με την ησυχία μου…<br />Να έφτιαχνα καφέ…<br />Να έβαζα ‘ΜΕΛΩΔΙΑ’ και να άκουγα τραγούδια που να μου μιλάνε…<br />Να καθόμουν μπροστά στο μεγάλο παράθυρο και να βλέπω την βροχή να πέφτει…<br />Να καθόμουν μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή και να ετοίμαζα ταξίδια…<br />Και, πάνω απ’ όλα, να είχα χρόνο να σε σκέφτομαι ήρεμα…<br />Ήρεμα γύρω, ανήμερα μέσα μου…<br />Να ζούσα την αναστάτωσή μου στη σκέψη σου, ήρεμα και μοναχικά…<br />Χωρίς παρεμβάσεις…<br />Χωρίς διακοπές…<br />Το είναι μου στη φαντασίωσή σου…<br />Δύο και ένα μαζί…<br />Όπως εμείς…<br />Δύο και ένα μαζί…<br />Καλημέρα αστεράκι μου…<br />Ο ουρανός συνεχίζει να κλαίει…<br />Τώρα, κλαίει και η ζωή μου…</em><br /><br /><strong><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘After the Rain’ by Harold Silverman)</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-115934557406003636?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1159259581488165312006-09-26T11:29:00.000+03:002006-09-26T11:33:01.536+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Galatea%20of%20the%20Spheres_Salvador%20Dali.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Galatea%20of%20the%20Spheres_Salvador%20Dali.jpg" border="0" /></a><br />Πέρασε το χέρι του πάνω από το στήθος του…<br />Η ουλή από την εγχείρηση ήταν εκεί…<br />Αν και είχαν περάσει χρόνια, ο πόνος που ένοιωθε κάθε που άλλαζε ο καιρός, του θύμιζε την επέμβαση…<br />Η αλλαγή του καιρού κι’ εκείνη…<br />Εκείνη, που κοιμόταν ήρεμα δίπλα του…<br />Είχαν περάσει ένα από εκείνα τα άσχημα βράδια…<br />Ένα ακόμη βράδυ πόνου…<br />Πόνος δυνατός και οξύς, στο μέρος της καρδιάς, που τον έκανε να μην μπορεί να αναπνεύσει και να μην μπορεί να κουνήσει από τη θέση του…<br />Έφτανε στο σημείο να παρακαλάει να φύγει από τη ζωή, όταν τον έπιανε αυτός ο πόνος…<br />Να φύγει από τη ζωή για να μην ταλαιπωρείται αυτός και, ιδιαιτέρως, εκείνη…<br />Εκείνη…<br />Είχε σταθεί δίπλα του από την πρώτη στιγμή…<br />Αν, και δεν είχε καμία υποχρέωση…<br />Είχαν, απλά μία σχέση…<br />Τίποτε παραπάνω…<br />‘Σχέση ετών 15’ φώναξε και εκείνη άλλαξε πλευρό…<br />Άσχετα, αν της είχε τάξει γάμο, δεν είχε καμία υποχρέωση να είναι δίπλα του…<br />‘Πρέπει κάποια στιγμή να περάσουμε τα στέφανα’ μονολόγησε…<br />‘Είμαι μαζί σου επειδή σε γουστάρω, αγόρι μου’ όπως συνήθιζε να λέει εκείνη…<br />Είχε μαλώσει με όλο τον κόσμο για εκείνον…<br />Γονείς, φίλους, συγγενείς…<br />Τον γούσταρε και του το αποδείκνυε κάθε φορά…<br />Ομηρικοί καυγάδες ανάμεσα σε εκείνη και στους δικούς της…<br />Καυγάδες με κεντρικό πρόσωπο εκείνον, παρόντα απόντα στην ουσία…<br />‘Χωρίς κανένα αντάλλαγμα’ ψιθύρισε…<br />Στην σχέση τους, τελικά, αυτός έπαιρνε και εκείνη έδινε, σκέφτηκε…<br />Άδικο…<br />‘Θα της το ανταποδώσω όμως. Όταν ξυπνήσει, θα της πω να ξεκινήσουμε τις διαδικασίες για να παντρευτούμε’ είπε αποφασιστικά στον εαυτό του και κινήθηκε προς το μέρος της για να την ξυπνήσει…<br />‘Είμαι πολύ τυχερός άνθρωπος που σε έχω δίπλα μου’ της είπε ψιθυρίζοντας κοντά στο αυτί της…<br />‘Μμμμμ…’ του απάντησε και ένα γέλιο χαράχτηκε στο πρόσωπό της…<br />‘Εγώ είμαι τυχερή’ του αποκρίθηκε…<br />‘Σ’ αγαπάω’ της είπε…<br />‘Είναι μετρημένες στα δάκτυλα οι φορές που μου το έχεις πει’ του απάντησε…<br />‘Είναι μετρημένες στα δάκτυλα οι φορές που άφησα τον εαυτό μου να εκτεθεί’ της είπε…<br />‘Να τον αφήνεις συχνότερα’…<br />‘Δεν είναι στην φύση μου’…<br />‘Δεν είναι θέμα φύσης. Είναι θέμα ανικανότητας’…<br />‘Ανικανότητας ή ικανότητας;’ την ρώτησε…<br />‘Ανικανότητας να εκφράζεσαι, ικανότητας να το κρύβεις. Διάλεξε και πάρε. Και στις δύο περιπτώσεις, χαμένος είσαι’…<br />‘Θέλω να παντρευτούμε’ της ομολόγησε κοιτώντας την στα μάτια…<br />‘Όχι. Εγώ δεν θέλω. Δεν είμαι μαζί σου για το στεφάνι. Είμαι μαζί σου γιατί γουστάρω. Δεν θέλω δεσμεύσεις. Δεν είμαι κανενός. Ορίζω και ορίζομαι μόνη μου’ απάντησε αφήνοντάς τον άφωνο…<br />‘Μα, δεν μπορούμε μια ζωή να είμαστε έτσι’ της είπε…<br />‘Θέλεις να σε αποκαταστήσω; Αν ναι, πες το μου να το ξέρω’ συνέχισε ακάθεκτη…<br />‘Δεν είναι θέμα δικής μου αποκατάστασης’ απάντησε έκπληκτος…<br />‘Και ποιανού είναι; Δικής μου; Αν ήθελα, θα ήμασταν ήδη παντρεμένοι, οπότε μη μου λες διάφορα. Ξέρω ποια είμαι και τι θέλω. Αυτός που δεν ξέρει είσαι εσύ. Ηρέμησε, άφησε τις όποιες ενοχές σου στην άκρη και έλα να πιούμε ένα καφέ, ν’ ανοίξει το μάτι μας’…<br /><br /><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(Galatea of the Spheres by Salvador Dali)</span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-115925958148816531?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1159175894771118772006-09-25T12:14:00.000+03:002006-09-25T12:18:14.810+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Lost-in-to-the-Eye_Rabi%20Khan.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Lost-in-to-the-Eye_Rabi%20Khan.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color:#cc0000;">Σήμερα,<br />Μου βγαίνει ένα ‘κουράστηκα’…</span><br /><br /><span style="color:#cc0000;">Σήμερα,<br />Μου βγαίνει ένα ‘βαρέθηκα’…<br /></span><br /><span style="color:#cc0000;">Σήμερα,<br />Μου βγαίνει ένα ‘παράταμε’…</span><br /><br />Τ’ ακούς εαυτέ μου;;;<br />Άκουσε τα για να μην έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα…<br />Άντε…<br />Πολύ με κούρασες…<br />Με κούρασες να μαζεύω την κουταμάρα σου…<br />Με κούρασες να σκοτώνεις τη ζωή μου…<br />Παράταμε και κοίτα να συμμορφωθείς…<br />Δεν πάει άλλο…<br /><br /><span style="font-size:85%;color:#6633ff;"><em>(‘Lost into the Eye’ by Rabi Khan)</em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-115917589477111877?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1159007994138054092006-09-23T13:38:00.000+03:002006-09-23T13:39:54.166+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Autoritratto%20by%20Tamara%20de%20Lempicka.0.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Autoritratto%20by%20Tamara%20de%20Lempicka.0.jpg" border="0" /></a><br />Κοίταξε τον γυμνό εαυτό της στον καθρέπτη…<br />Αν και είχε περάσει κατά πολλού τα πρώτα –άντα, δεν είχε αλλάξει καθόλου…<br />Είχε αυτό το νεανικό κορμί που διαμόρφωσε στα είκοσί της…<br />Είχε μία επιδερμίδα λευκή, εύθραυστη…<br />Εκείνος πάντα της επεσήμαινε την εύθραυστή της επιδερμίδα…<br />‘Ναι, γι’ αυτό την τσάκισες τόσο εύκολα. Γιατί είναι εύθραυστη’ σκέφτηκε…<br />Είχε μόλις τελειώσει με το μπάνιο της, την ‘Τελετουργία της Καθαρότητας’ όπως συνήθιζε να λέει, και ήταν έτοιμη να ντυθεί…<br />Είχε να πάει σε ένα γάμο…<br />Παντρευόταν ένας συνάδελφος από τη δουλειά της…<br />‘Πάει κι’ αυτός. Σειρά σου τώρα’ της έλεγε η μάνα της…<br />Η μάνα της…<br />Της είχε προσδώσει ικανότητες του ‘ισχυρού φίλου’, δίκαια ή άδικα δεν το εξέταζε, με αποκορύφωμα τον τρόπο που την προσφωνούσε (την φώναζε με την αντρική εκφορά του ονόματός της), γιατί ήθελε να νοιώθει σιγουριά δίπλα στον πιο κοντινό της άνθρωπο…<br />‘Ναι, σειρά μου τώρα. Να δω πότε θα έρθει η σειρά μου με τόσους μαλάκες που μπλέκω’ φώναξε για να την ακούσει ο εαυτός της…<br />Είχε ήδη φορέσει τα εσώρουχά της, μαύρα με δαντέλα, όταν ξεκίνησε να βάζει το καλσόν της…<br />Της άρεσε η δαντέλα…<br />Είχε κάτι το ερωτικό και αθώο συνάμα…<br />Θα φόραγε ένα μαύρο φόρεμα, που είχε αγοράσει το περασμένο φθινόπωρο για μία αντίστοιχη περίσταση…<br />Το περασμένο φθινόπωρο…<br />Όταν ήταν ακόμη μαζί του…<br />Τι να έκανε τώρα;;;<br />Που να ήταν;;;<br />Πέρα από ένα mail που της είχε στείλει, δεν είχε εμφανιστεί πουθενά…<br />‘Φοβήθηκε ο δειλός’ φώναξε πάλι…<br />Της άρεσε να ακούει τις σκέψεις της…<br />Πολλές φορές έκανε ολόκληρους διαλόγους μόνη της…<br />‘Φοβήθηκε να σταθεί μπροστά μου σαν άντρας και να με αντιμετωπίσει. Εμ βέβαια. Ο κύριος. Πάντα ήθελε όλα να τα κάνω εγώ. Αυτός να κάθεται και να απολαμβάνει. Εγώ να τραβάω τα ζόρια. Τις αποφάσεις για όλα. Εγώ. Λες και είμαι Θεός. Λες και μπορώ. Λες και έχω αντοχές’ μουρμούρισε και ένα δάκρυ πήγε να κυλήσει στο πρόσωπό της…<br />‘Όχι, δεν θα κλάψω και σήμερα. Όχι κύριε. Δεν θα κλάψω για χάρη σου. Αρκετά. Σήμερα θα είμαι για μένα. Από αύριο πάλι. Σήμερα θέλω να βρω εμένα. Τ’ ακούς; Εμένα. Κι’ αν σου αρέσει’ είπε αποφασιστικά κοιτώντας τον εαυτό της στον καθρέπτη, πριν ξεκινήσει να βάφεται…<br />Σήμερα ήταν αποφασισμένη να μην είναι ένας ακόμη άνθρωπος που ‘στη ζωή του μόνο θα βραδιάζει’, όπως είχε διαβάσει σε ένα βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη…<br />Βάφτηκε, έκανε ένα τελευταίο έλεγχο, πήρε την τσάντα της, το κινητό της και έβαλε πλώρη για την εξώπορτα…<br />‘Σήμερα, αυτό το βράδυ, θα ξημερώσει για μένα’ φώναξε αποφασιστικά…<br />Έκλεισε την πόρτα δυνατά πίσω της και μπήκε στο ασανσέρ…<br /><br /><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Autoritratto’ by Tamara de Lempicka)</span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-115900799413805409?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1158918828181723782006-09-22T12:50:00.000+03:002006-09-22T12:53:48.213+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/La%20Scapigliata_Leonardo%20da%20Vinci.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/La%20Scapigliata_Leonardo%20da%20Vinci.jpg" border="0" /></a><br />Το απόγευμα, ο ουρανός έπεφτε βαρύς επάνω στις στέγες των σπιτιών…<br />Είχε βρέξει πολύ…<br />Έμπαινε ο χειμώνας με όλη τη βία που μπορεί μία εποχή να εισχωρεί μέσα στην άλλη…<br />Μόλις είχε ξυπνήσει από τον μεσημεριανό του ύπνο…<br />Έριξε λίγο νερό στο πρόσωπό του…<br />Έφτιαξε ένα καφέ και κάθισε στον υπολογιστή να δει αν του είχε έρθει mail από εκείνη…<br />Περίμενε εδώ και μέρες απάντηση σε δικό του…<br />Πίστευε, ότι μόνο έτσι θα μπορούσαν να επικοινωνούν πια…<br />Πόσο θα ήθελε να γυρνούσε το χρόνο πίσω…<br />Να μπορούσε να σταμάταγε το χρόνο τότε…<br />Τι στιγμή εκείνη…<br />‘Τελικά, ζούμε για τις στιγμές μας’ σκέφτηκε πίνοντας μια γουλιά από τον καφέ του, που ακόμη άχνιζε…<br />Του έκαψε τη γλώσσα…<br />Έτσι του έκαιγε και ‘κείνη τη γλώσσα… Σαν ζεστός καφές… Γλυκός, δυνατός και καυτός…<br />Συνειρμικά του ήρθε στο μυαλό η γεύση του κορμιού της…<br />Το άρωμά της… Το άρωμα του κορμιού της μετά από κάθε φορά που έκαναν έρωτα…<br />Του έκανε πάντα εντύπωση, πως ενώ ίδρωναν τα κορμιά τους λόγω της λάβας που τα έκαιγε, το κορμί της ανέδυε ένα άρωμα μωρού…<br />‘Το άρωμα της αθωότητας και της αγνότητας της ψυχής της’ σκέφτηκε…<br />Γύρισε το βλέμμα του στον χώρο…<br />Καθετί που κοίταζε του θύμιζε εκείνη…<br />Το κρεβάτι, με τις ατελείωτες και αλησμόνητες ώρες ερωτικού πάθους που έζησαν επάνω του…<br />Την καρέκλα δίπλα του, που καθόντουσαν παρέα και έψαχναν ξενοδοχεία για τις καλοκαιρινές τους αποδράσεις…<br />Ήπιε άλλη μία γουλιά…<br />Συνέχιζε να του καίει τη γλώσσα, αλλά τώρα δεν τον ένοιαζε…<br />Εφ’ όσον του θύμιζε εκείνη, δεν τον ένοιαζε…<br />Περιπλανήθηκε στο internet…<br />Έψαχνε να βρει ένα ίχνος της…<br />Μέσα στα forums που έμπαινε για συζητήσεις επί παντός επιστητού, μέσα στα blogs που έμπαινε και άφηνε σχόλια με το όνομα ‘rodanthi’…<br />Το είχαν βρει μαζί το nickname αυτό…<br />Είχε μία γεύση και άρωμα από λουλούδι…<br />Κάτι που την τρέλαινε πάντα…<br />Τα λουλούδια…<br />Και ήταν ένα από τα πράγματα που πάντα της χάριζε…<br />Και πάντα του χάριζε εκείνο το χαμόγελο που τον έλιωνε…<br />Αλλά, τίποτε…<br />Πουθενά…<br />Άφαντη…<br />Χαμένη…<br />Της έγραψε άλλο ένα mail…<br />‘Θα το στείλω αύριο’ σκέφτηκε…<br />‘Αύριο. Θα περιμένω και σήμερα. Δεν μπορεί να με φτύνει τόσο. Δεν μπορεί’…<br />Ήπιε άλλη μια γουλιά καφέ…<br />Δεν έκαιγε πια…<br />Πήγε να φτιάξει άλλον…<br />Καυτό…<br />Να τον νοιώθει…<br />Για να την νοιώθει…<br /><br /><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(La Scapigliata by Leonardo da Vinci)</span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-115891882818172378?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1158831881945898982006-09-21T12:39:00.000+03:002006-09-21T12:50:22.690+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/at%20breakfast_lauritz%20ring.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/at%20breakfast_lauritz%20ring.jpg" border="0" /></a><br />Κυριακή πρωί. Γύρω από το τραπέζι του πρωινού καφέ.<br />Εκείνος, διαβάζει την κυριακάτικη εφημερίδα του.<br />Εκείνη, ετοιμάζει μία φρυγανιά με μαρμελάδα και βούτυρο για να την φάει. Του αποκρίνεται:<br />- Να σου κάνω μία ερώτηση;<br />- Για λέγε.<br />- Τι ζητάς από εμένα;<br />- Χμ. Ωραία ερώτηση.<br />- Απάντησέ την λοιπόν.<br />- Λες να είναι τόσο εύκολο;<br />- Αν ήταν εύκολο, δεν θα σε ρωτούσα. Θα το είχα καταλάβει από μόνη μου. Μπορεί να είμαι ξανθιά, αλλά όχι τόσο.<br />- Ποτέ δεν αμφισβήτησα την εξυπνάδα και την διορατικότητά σου.<br />- Το ξέρω μάτια μου.<br />- Το θέμα μας όμως είναι άλλο. Μου έκανες μία ερώτηση. Ας την απαντήσουμε λοιπόν.<br />- Ακούω.<br />- Κοίτα να δεις. Τα δεδομένα στα ζητούμενά μου από εσένα, πέρασαν από διάφορα στάδια.<br />- Δηλαδή;<br />- Άλλα πράγματα ζητούσα στην αρχή της σχέσης μας, άλλα στην διάρκεια, άλλα όταν σου ζήτησα να με παντρευτείς, άλλα τώρα που είμαστε παντρεμένοι.<br />- Λογικό ακούγεται. Τώρα όμως τι ζητάς.<br />- Τίποτε παραπάνω από αυτό που κάνεις. Να είσαι δίπλα μου. Να είσαι ο σύντροφός μου. Μέχρι το τέλος. Να είμαστε μαζί. Να χαρούμε μαζί τα γηρατειά μας.<br />- Και σου αρκεί αυτό;<br />- Ναι. Μου αρκεί; Εσένα;<br />- Εγώ ρωτάω.<br />- Καλά. Ναι. Μου αρκεί.<br />- Δηλαδή, σαν άνθρωπος έχεις ‘κλείσει’;<br />- Ναι. Μπορείς και να το πεις έτσι.<br />- Και σε ικανοποιεί;<br />- Ναι.<br />- Εμένα όμως όχι.<br />- Δηλαδή;<br />- Δεν μπορώ να δεχτώ ότι ο άνθρωπος που παντρεύτηκα έχει ‘παραιτηθεί’.<br />- Μα, δεν παραιτούμαι. Απλά, δεν ζητάω.<br />- Και αυτό δεν είναι παραίτηση; Και μάλιστα, παραίτηση από τις δικές μου δυνατότητες.<br />- Τι εννοείς;<br />- Πιστεύω, ότι από τη στιγμή που δεν ζητάς κάτι παραπάνω, πάει να πει ότι στο μυαλό σου, εγώ έχω ‘εξαντληθεί’. Δεν έχω να δώσω κάτι άλλο, άρα δεν μου ζητάς για να μην με πληγώσεις.<br />- Όχι. Δεν είναι έτσι.<br />- Τότε; Τι είναι;<br />- Σου είπα. Απλά δεν ζητάω.<br />- Αυτό είναι κατάντια. Η παραίτηση είναι κατάντια. Παραίτηση από τη ζωή. Παραίτηση από την αγάπη. Παραίτηση από εμάς. Και δεν το μπορώ. Δεν το αντέχω.<br />- Και τι θέλεις να κάνουμε;<br />- Εγώ θα σου πω;<br />- Ναι.<br />- Εσύ παραιτήθηκες, εγώ θα σου πω;<br />- Δεν ξέρω.<br />- Ούτε εγώ.<br />- Και τι κάνουμε τότε;<br />- Δεν ξέρω.<br />- Θα μου φτιάξεις μία φρυγανιά;<br />- Δεν μας παρατάς λέω εγώ;<br />- Εγώ φταίω που ζητάω...<br /><br /><span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><em>(‘At breakfast’ by Lauritz Ring)</em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-115883188194589898?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1158740969307754122006-09-20T11:23:00.000+03:002006-09-20T11:29:29.340+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/path%20of%20light_christina%20hope.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/path%20of%20light_christina%20hope.jpg" border="0" /></a><br /><em><span style="color:#6633ff;">“Μπορεί να γονατίζεις, να σέρνεσαι, να ματώνεις.<br />Ωραία! Δε χάλασε ο κόσμος.<br />Έτσι συμβαίνει με τους ανθρώπους.<br />Έχεις πάντα το καιρό να σηκωθείς.<br />Τ' αγάλματα μόνο δε λυγάνε.”</span></em><br /><br />Διάβαζα εχθές το βράδυ αυτά τα λόγια…<br />Και συνειδητοποίησα πόση δύναμη μπορεί να κρύβει μέσα του ένας άνθρωπος…<br />Πόση δύναμη μπορεί να έχουμε ο καθένας μας μέσα του, για να μπορούμε να ξεπερνάμε τα προβλήματα και τις δυσκολίες που μας παρουσιάζονται…<br />Πόση δύναμη έχουμε, ακόμη και στην περίπτωση που λυγάμε, να βρίσκουμε το δρόμο της επανόρθωσης…<br />Σίγουρα, ως μοναδικές οντότητες που είμαστε, έχουμε και διαφορετικά όρια αντοχών, που όμως, τα ξεπερνάμε κάθε φορά, όλο και περισσότερο…<br />Αντλούμε δύναμη από τις προσωπικές μας δυσκολίες, σε σημείο να λειτουργούμε αντιστρόφως ανάλογα με το μέγεθος της δυσκολίας…<br />Όσο μεγαλύτερη η δυσκολία, τόσο πιο δυνατοί εμείς…<br />Και μένουμε εκεί να παλεύουμε, είτε για μας είτε γι’ αυτούς που είναι γύρω μας…<br />Κι’ αν κάποια στιγμή φυγοπονούμε, δεν έχει να κάνει με το ότι παρατάμε τον αγώνα…<br />Μάλλον μεγαλύτερη δύναμη χρειάζεται να φύγεις από κάπου που ξέρεις, παρά να μείνεις…<br />Το άγνωστο φοβίζει και θέλει κότσια για να το αντιμετωπίσεις…<br />Και όπως έμαθα χθες το βράδυ: “μόνο τ’ αγάλματα δε λυγάνε”…<br /><br /><span style="font-size:85%;"><em><span style="color:#6666cc;">(“Το χρώμα του φεγγαριού” - Αλκυόνη Παπαδάκη)</span><br /><span style="color:#cc0000;">(‘Path of light’ by Christina Hope)</span></em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-115874096930775412?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1158658973201769752006-09-19T12:39:00.000+03:002006-09-19T12:42:53.226+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/Incidents%20of%20Colours%20and%20Plains_Romolo%20Romani.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/Incidents%20of%20Colours%20and%20Plains_Romolo%20Romani.jpg" border="0" /></a><br />Σήμερα, σκεφτόμουν τα χρώματα…<br />Τα χρώματα της ζωής μου…<br />Το μπλε, το κόκκινο, το μαύρο, το άσπρο…<br />Έντονα ή απαλά…<br />Ανάλογα με την διάθεση…<br />Ανάλογα με την περίπτωση…<br />Σκεφτόμουν, τι χρώμα να δώσω στις στιγμές μου…<br />Σε στιγμές είτε με εσένα, είτε χωρίς εσένα…<br />Σκεφτόμουν, τι χρώμα να δώσω στα όνειρά μου…<br />Όνειρα γλυκά, όνειρα αγωνιώδη, όνειρα εφιάλτες…<br />Σκεφτόμουν, τι χρώμα να δώσω στις προσδοκίες μου…<br />Προσδοκίες για κοινή ζωή, προσδοκίες για ζωή…<br />Χρωμάτισα τα μάτια μου, το βλέμμα μου…<br />Και ξέρεις…<br />Μέσα σε όλα αυτά τα χρώματα, βρέθηκε ένας συνδυασμός από αυτά που έδενε με τα μάτια μου και έδινε ουσία στις σκέψεις μου…<br />Ήταν τα χρώματά σου…<br />Ήταν τα χρώματα που έχω στολίσει την όψη σου…<br />Ήταν τα χρώματα της ζωής μας…<br />Και μου άρεσαν…<br />Και τα δέχτηκα…<br />Και τα αποδέχτηκα…<br />Κάπου διάβασα, ότι η ζωή δεν βγαίνει με συνταγές…<br />Δίκιο…<br />Όμως, κανένας δεν μίλησε ότι δεν βγαίνει με χρώματα…<br />Έτσι λοιπόν και ‘γω, την χρωματίζω…<br />Για να μπορώ να φωτιστώ από τα χρώματά της…<br />Για να μπορώ να την σκουρύνω ή να την ανοίξω…<br />Όταν την έχεις χρωματίσει, μπορείς να πειραματιστείς με τις αποχρώσεις…<br />Όταν την έχεις ασπρόμαυρη, μόνο να αλλάζεις τους τόνους στο γκρι σου μπορείς…<br />Τίποτε άλλο…<br />Και αν ήταν το γκρι να ήταν το χρώμα που ταιριάζει στους ανθρώπους, σίγουρα ο κόσμος θα ήταν ασπρόμαυρος…<br /><br /><em><span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(‘Incidents of Colours and Plains’ by Romolo Romani)</span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-115865897320176975?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-23286221.post-1158520203531740862006-09-17T22:06:00.000+03:002006-09-17T22:11:28.836+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/1600/beach%20beckoning%20through%20open%20window.1.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7792/2380/320/beach%20beckoning%20through%20open%20window.1.jpg" border="0" /></a><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">17.09.1969 – 17.09.2006</span></strong><br /><br /><em><span style="font-size:130%;">"The longer I live the more beautiful life becomes."</span></em><br /><br /><strong>Frank Lloyd Wright (1869 - 1959)</strong><br /><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">Έστω και στα 37, ποτέ δεν είναι αργά να αγαπήσεις το να ζεις…</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23286221-115852020353174086?l=yiorgos-lifelover.blogspot.com' alt='' /></div>γιώργοςhttp://www.blogger.com/profile/02492008025542377602noreply@blogger.com