Το μύρο...

Παρασκευή, Νοεμβρίου 03, 2006


Άφησα τη ζωή μου,
Να στάξει στα χέρια σου,
Σαν πανάκριβο μύρο,
Δοσμένο από θεούς,
Μυρισμένο από ανθρώπους,
Λατρεμένο από αισθήσεις…

Και το μόνο που έκανες,
Ήταν να απλώσεις χέρια,
Να μαζέψεις το πολύτιμο υγρό,
Να μην αφήσεις στάλα να πάει χαμένη,
Και μετά να το κλείσεις σε ένα μπουκαλάκι,
Για να μυρίζεις μόνο εσύ,
Για να μοσχοβολάς μόνο εσύ…

Πέρναγαν τα χρόνια,
Το μύρο έμενε κλεισμένο…

Πέρασαν τα χρόνια,
Το μύρο χάλασε,
Και μούχλιασε…

Πέρασαν τα χρόνια,
Και πέταξες το μύρο,
Και έψαξες για άλλο άρωμα,
Και βρήκες άλλο μπουκαλάκι…

(‘Perfume Pearls’ by Trish Biddle)

12 σχόλια:

φεγγαροαγκαλιασμενη είπε...

..τωρα πια..δεν υπαρχουν αγαπες κλεισμενες σε μπουκαλακια..και οι δυο ψαχνουν για αλλο αρωμα..ο καθενας μπορει να βρει ενα αλλο μπουκαλακι!!!την καληνυχτα μου!!

Νοεμβρίου 04, 2006 1:06 π.μ.
Natalia είπε...

Το μύρο δεν μουχλιάζει, δεν χαλάει...

Μπορεί να του αλλάξεις θέση, να το μαζέψεις και να το προσφέρεις, δεν μπορείς ποτέ να το πουλήσεις....

Απλές σκέψεις χωρίς καφέ....

Νοεμβρίου 04, 2006 8:54 π.μ.
allmylife είπε...

Θα βρεί ξανά μύρο όμως;

Νοεμβρίου 04, 2006 9:10 π.μ.
Alkyoni είπε...

συμβολισμός ζωής σπαταλημένης;
καλημέρα Γιώργο
:)

Νοεμβρίου 04, 2006 11:44 π.μ.
Καπετάνισσα είπε...

Ο χρόνος σκορπάει...
Αρώματα, αισθήσεις, σκέψεις, υποσχέσεις.

Κι εμείς, σκορπίζουμε.
Μαζί και χώρια τους.

Νοεμβρίου 04, 2006 11:53 π.μ.
φεγγαροαγκαλιασμενη είπε...

..ερωτας..παθος..αποκλειστικοτητα..συνηθεια..δεδομενο..γι αυτο πρεπει να κρατας τον εαυτο σου για σενα..φιλια!!

Νοεμβρίου 04, 2006 4:43 μ.μ.
Γωγώ είπε...

Λένε..ουδείς αναντικατάστατος...αν και σε θέματα καρδιάς πιστεύω δεν ισχύει. Όταν τα αισθήματα είναι αληθινά τότε πάντα μένει ένα αγκαθάκι.

Νοεμβρίου 04, 2006 6:11 μ.μ.
candy's τετραδιακι είπε...

υπαρχουν μπουκαλακια και για σενα Γιωργο..αρκει να τα ψαχνεις μεσα σε αλλες μυρωδιες!
:)

Νοεμβρίου 04, 2006 7:02 μ.μ.
alcimede είπε...

πίκρα...
κι αυτός που χάρισε τη ζωή/μύρο, θα βρεί άλλα χέρια, σε εκείνα να την στάξει, σε καινούργιο μπουκαλάκι να την βάλλουν
και ξανά
και ξανά
και ξανά

θα τελειώσει ποτε;

Νοεμβρίου 06, 2006 11:30 π.μ.
γιώργος είπε...

καλημέρα...

@αγκαλιασμένη με το φεγγάρι
μπουκαλάκια βρίσκεις...
άρωμα, μύρο να βάλεις μέσα βρίσκεις;;;

@ναταλία
μπορεί, ίσως, να μην μουχλιάζει,
χάνει όμως τη δύναμή του...
την έντασή του...
απλές σκέψεις...

@όλη μου η ζωή
ποιος ξέρει;;;
μπορεί ναι, μπορεί όχι...

@αλκυόνη
ζωή χαμένη...
είτε από την μία πλευρά,
είτε από την άλλη...

@καπετάνισσα
χάνουμε χρόνο...
χάνουμε ζωή...
συμφωνώ...

@αγκαλιασμένη με το φεγγάρι
δεν λέω να μην κρατάς,
αλλά άμα δεν δώσεις
δεν θα πάρεις...

@γωγώ
δίκιο έχεις γωγώ...
ουδείς αναντικατάστατος...

@κάντυ
για κάθε άνθρωπο υπάρχουν...
αρκεί να τα ψάχνει στο σωστό μέρος...

@αλκιμήδη
το θέμα είναι,
πόσες δυνάμεις έχεις
για να το κάνεις συνέχεια...
κουράζει...

Νοεμβρίου 06, 2006 12:15 μ.μ.
Alexandra είπε...

ποιητής και πόνος... τόσο αλληλένδετα.

Νοεμβρίου 06, 2006 6:05 μ.μ.
γιώργος είπε...

ναι αλεξάνδρα...
δρόμοι τεμνώμενοι...

Νοεμβρίου 12, 2006 11:24 π.μ.