Ημερολόγιο πλοίου 22.03.06

Τετάρτη, Μαρτίου 22, 2006

Καλημέρα.
Σήμερα το πλοίο έχει στολιστεί τα καλά του, έχουν γυαλιστεί τα μπρούτζινα, έχουν καθαριστεί τα πατώματα, έχουν βαφτεί οι τοίχοι…
Το πλήρωμα είναι ντυμένο με τις φρεσκοπλυμένες και φρεσκοσιδερωμένες στολές του και οι επιβάτες έχουν ντυθεί τα Κυριακάτικά τους…
Από τα μεγάφωνα του πλοίου ακούγονται μουσικές χαρούμενες…
Το πλοίο έφτασε στο λιμάνι της χώρας που λέγεται «Προσωπικές Οπτασίες». Στη χώρα που μπορείς να ζήσεις κάθε σου όνειρο και προσδοκία. Στη χώρα που δεν υπάρχουν σκυθρωπά πρόσωπα, μιας και όσοι περνάν από εκεί, ζουν έστω για λίγο, τον προσωπικό τους μύθο.
Μπαίνοντας στο λιμάνι της χώρας αυτής, μας προϋπαντίζουν οι σειρήνες των πλοίων που βρίσκονται ήδη εκεί και τα κανόνια του Κάστρου της Πόλης ρίχνουν εορταστικές βολές…
Αράξαμε, και αρχίζουν να αποβιβάζονται οι πρώτοι επιβάτες…
Επιτροπή υποδοχής αποτελούν ο Μέγας Τελετάρχης της Προσωπικής Οπτασίας του Καθενός, με βοηθούς του τους Ονειροκρίτες των Ιδιαίτερων Ονείρων μας…
Αφού γίνουν οι απαραίτητες εθιμοτυπικές επαφές, σχηματίζεται πομπή που κατευθύνεται μέσω ενός μονοπατιού στρωμένου με πέτρες λειασμένες από τα άπειρα πατήματα των ανθρώπων που πέρασαν από εκεί, στο κέντρο της Ονειρικής Πολιτείας, όπως είναι το όνομα της πρωτεύουσας της Προσωπικής Οπτασίας…
Στο πλοίο μένουν ο καπετάνιος και το πλήρωμα, για να ετοιμάσουν με τον καλύτερο τρόπο την υποδοχή των ανανεωμένων επιβατών…
Ο καπετάνιος, μέσα στη γέφυρα του πλοίου του, σιγοψιθύριζε και χαμογελούσε…

Ένα μύθο θα σας ‘πώ
που τον μάθαμε παιδιά….

Για τους προσωπικούς μας μύθους και για τα ταξίδια μας…

3 σχόλια:

morgana είπε...

Σ αυτη τη χωρα ζουσα απο μικρο παιδι....

Τι φωναζανε για να βγω, τι μου ταζανε λαγους με πετραχειλια, τιποτα εγω.

Ταμπουρωμενη πισω απο τις πυλες της, εβλεπα τον κοσμο απ εξω. Λιγο τους λυπομουν, λιγο τους φοβομουν.

Τωρα πια ειμαι εκει εξω...

Πισω δε μπορω να γυρισω.

Καποιες φορες ειναι καλα, καποιες οχι...

...μελαγχολησα...

Μαρτίου 23, 2006 8:38 π.μ.
τα-εντός-μου-κρυμμένα είπε...

Καλημέρα!Όμορφη γραφή-αν και υπερβολικά λυρική για μένα.Σηματοδοτεί όμως το στίγμα μιάς ευαίσθητης ψυχής-κι αυτό μ΄αρέσει!

Μαρτίου 23, 2006 9:19 π.μ.
γιώργος είπε...

Καλημέρα...
@morgana
Τουλάχιστον έκανες αυτό που ήθελες...
@τα-εντός-μου-κρυμμένα
Ευχαριστώ για τα καλά λόγια και καλώς ήρθατε...

Μαρτίου 23, 2006 9:34 π.μ.