Βροχή...

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 27, 2006


Κλαίει ο ουρανός έξω…
‘Κάτι θα ξέρει παραπάνω’ σκέφτομαι…
Το κλάμα του περνάει μέσα μου…
Η διάθεση αντίστοιχη, ανέφικτη όμως η πραγματοποίησή της σήμερα…
Σήμερα, θα ήθελα να έμενα σπίτι…
Να σηκωνόμουν με την ησυχία μου…
Να έφτιαχνα καφέ…
Να έβαζα ‘ΜΕΛΩΔΙΑ’ και να άκουγα τραγούδια που να μου μιλάνε…
Να καθόμουν μπροστά στο μεγάλο παράθυρο και να βλέπω την βροχή να πέφτει…
Να καθόμουν μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή και να ετοίμαζα ταξίδια…
Και, πάνω απ’ όλα, να είχα χρόνο να σε σκέφτομαι ήρεμα…
Ήρεμα γύρω, ανήμερα μέσα μου…
Να ζούσα την αναστάτωσή μου στη σκέψη σου, ήρεμα και μοναχικά…
Χωρίς παρεμβάσεις…
Χωρίς διακοπές…
Το είναι μου στη φαντασίωσή σου…
Δύο και ένα μαζί…
Όπως εμείς…
Δύο και ένα μαζί…
Καλημέρα αστεράκι μου…
Ο ουρανός συνεχίζει να κλαίει…
Τώρα, κλαίει και η ζωή μου…


(‘After the Rain’ by Harold Silverman)

7 σχόλια:

alcimede είπε...

Απαραίτητη και αυτή η στάση, η ηρεμία. Τα καταφερες σήμερα; ίσως αύριο.

Σεπτεμβρίου 27, 2006 1:23 μ.μ.
Γωγώ είπε...

Τυχερό το αστεράκι σου...αν δεν τα κατάφερες σήμερα δεν πειράζει υπάρχει και η επόμενη μέρα και η μεθεπόμενη...

Σεπτεμβρίου 27, 2006 3:45 μ.μ.
Ανδρομεδα είπε...

ουρανός που κλαίει = καθαρός ουρανός, που αστραπές δε φοβάται!
Να είσαστε καλά εσύ και η αστεροπριγκιπέσσα!

Σεπτεμβρίου 27, 2006 4:26 μ.μ.
Βασιλική είπε...

περιγραφη με λογια που ταιριαζουν σε μια ερωτευμενη ψυχη...
ομως για εναν τετοιο ερωτα δεν ταιριαζει το κλαμα...
παρα μονο η χαρα...
η ευτυχια...

φιλια στο αστερακι σου απο ολους μας...

Σεπτεμβρίου 27, 2006 8:56 μ.μ.
Alkyoni είπε...

δεν μπορώ να μην συμφωνήσω με την Βασιλική
μόνο χαρά κι ευτυχία
Καλή νύχτα και σε σένα και στ αστεράκι σου
:)

Σεπτεμβρίου 28, 2006 12:48 π.μ.
γιώργος είπε...

καλημέρα...
όχι ότι σήμερα η διάθεση είναι καλύτερη, αλλά θα προσπαθήσουμε...

@αλκιμήδη
προσπαθώ...
τώρα, αν το καταφέρνω ή όχι, αυτό είναι ένα άλλο θέμα...

@γωγώ
ελπίζω, άρα υπάρχω...

@πηγή
σ'ευχαριστούμε πολύ...
και οι δύο...

@αγαπημένη μου
ερωτευμένη ψυχή...
σε ένα πραγματικό έρωτα, ταιριάζουν τα κλάματα...
είτε ευτυχίας, είτε λύπης...
θα της δώσω τα φιλιά...

@αλκυόνη
σ'ευχαριστώ πολύ...
και συ να'σαι καλά...

Σεπτεμβρίου 28, 2006 9:51 π.μ.
Γωγώ είπε...

Μπορώ να σου απαντήσω το ίδιο σ᾽αυτό που έγραψες στο δικό μου blog ίσως στην δική σου περίπτωση να υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες αλλά θα πω και το άλλο...η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Καλημέρα Γιώργο!

Σεπτεμβρίου 28, 2006 10:16 π.μ.