Γράμμα για ένα χωρισμό...

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 01, 2006


Αγόρι μου,

Αποφάσισα να σου γράψω αυτό το γράμμα, γιατί αποδείχτηκε ότι δεν μπορείς να ακούσεις πια τα λόγια μου, αν τα άκουσες ποτέ. Αποφάσισα να γράψω αυτό το γράμμα, γιατί κουράστηκα να επαναλαμβάνω τα ίδια και τα ίδια πράγματα τόσες φορές. Αποφάσισα να γράψω αυτό το γράμμα, γιατί πονάω να σκοτώνω την αγάπη μας κάθε φορά που μπαίνω στη διαδικασία να σου μιλήσω για τους λόγους που χωρίσαμε.

Θέλω να ξέρεις, ό,τι αυτό το γράμμα θα αποτελέσει την τελευταία προσπάθειά μου να συνειδητοποιήσεις τι μας συμβαίνει, έτσι όπως το βλέπω εγώ, και φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο. Δεν ξέρω το αποτέλεσμα αυτού του επιχειρήματος, αλλά δεν μου έχεις αφήσει περιθώρια για τίποτε άλλο.

Κάθομαι και σκέφτομαι αυτά τα οποία έχουμε περάσει μαζί και τελικά συνειδητοποιώ ότι δεν περίμενα ποτέ εμείς οι δύο να καταλήξουμε έτσι. Καταφέραμε να οδηγήσουμε, ο καθένας από την πλευρά μας, την σχέση μας σε αδιέξοδο. Ένα αδιέξοδο που κοστίζει και στους δύο μας, άσχετα αν πιστεύεις ότι εγώ πονάω περισσότερο, ως γυναίκα. Και οι δύο πονάμε. Και οι δύο σπαράζουμε.

Άντρα μου μοναδικέ, πιστεύω να ξέρεις πόσο πολύ σ’ αγαπάω. Πιστεύω να ξέρεις τον πόνο που νοιώθω τώρα που είσαι μακριά μου. Όμως, έχεις διερωτηθεί γιατί να είμαστε αναγκασμένοι να περνάμε αυτή την κατάσταση; Έχεις διερωτηθεί γιατί να είμαστε αναγκασμένοι να είμαστε χώρια; Έχεις διερωτηθεί που φταίξαμε;

Από τις συζητήσεις που κάνουμε, δεν μου δείχνεις κάτι τέτοιο. Με τρομάζει το γεγονός ότι δεν έχεις κάτσει να δεις τι έχει φταίξει στη σχέση μας, στον τρόπο συμπεριφοράς του ενός προς τον άλλο, στη ζωή μας την ίδια.

Θέλεις να είναι ο συνεχής αγώνας για επιβίωση, θέλεις να είναι η ρουτίνα που, αναπόφευκτα, υπήρξε ανάμεσά μας, θέλεις να είναι η έλλειψη ερωτικού ενδιαφέροντος μεταξύ μας; Δεν ξέρω. Όμως, εγώ το ψάχνω. Εσύ, έχεις επαναπαυτεί στα δικά μου λόγια και στις δικές μου αιτιολογήσεις και δεν έχεις κάνει καμία κίνηση, καμία σκέψη προς αυτή την κατεύθυνση.

Μου έλεγες, και συνεχίζεις να μου λες, ότι με αγαπάς. Ότι δεν αντέχεις μακριά μου, ότι όλα θα αλλάξουν, ότι όλα θα πάνε καλά, αρκεί να είμαστε μαζί. Και σε ρωτάω: πως μπορούμε να είμαστε ξανά μαζί, όταν εσύ δεν έχεις κάνει καμία προσπάθεια να μου αποδείξεις ότι μπορώ να βασιστώ επάνω σου, ότι η ζωή μας δεν θα είναι ίδια όπως πριν. Δεν ζητάω θεαματικές αλλαγές. Ζητάω απλά κατανόηση και συμμετοχή στην κοινή μας ζωή. Ζητάω, απλά, να είσαι εκεί. Και για μένα και για σένα. Δεν αντέχω να σε βλέπω να ζεις απλά για να αναπνέεις. Δεν αντέχω να σε βλέπω να είσαι εκεί ‘ωσεί παρόν’. Δεν το αντέχω. Σ’ αγαπάω πολύ για να σε βλέπω έτσι.

Μέχρι τώρα, πάλευα και για τους δυο μας. Κουράστηκα. Δεν λέω, το έκανα από αγάπη για σένα, για τη ζωή μας, για την οικογένειά μας. Όμως, δεν αντέχω άλλο. Δεν αντέχω. Στο φώναζα καιρό. Στο φώναζα. Σε παρακαλούσα να με βοηθήσεις. Σε παρακαλούσα να μου δώσεις το χέρι σου. Όμως εσύ, στον κόσμο σου. Όμως εσύ, στην βόλεψή σου. Πίστευες, ότι επειδή δεν μιλούσαμε, όλα ήταν καλά. Όλα ήταν ήρεμα και γαλήνια. Είχες ξεχάσει, προφανώς, ότι η ηρεμία πριν την καταιγίδα έτσι είναι. Και δεν έκανες τίποτα να αποτρέψεις αυτήν την καταιγίδα.

Αγόρι μου, κάνω μία απέλπιδα προσπάθεια να σε ‘ξυπνήσω’, να σε αφυπνίσω. Μου λείπεις, αλλά αυτό δεν πάει να πει ότι θα είμαστε ξανά μαζί άνευ όρων. Δεν πάει να πει ότι θα ξεχάσω ότι έχει συμβεί και θα ζήσουμε πάλι μαζί. Κάνε κάτι. Μίλα μου. Σκέψου. Νοιώσε τα λάθη μας. Βρες τα και σβήσε τα. Μπορείς. Το ξέρω. Σε εκλιπαρώ. Σε παρακαλώ. Μην μας πετάξεις έτσι. Μην μας διαλύσεις έτσι. Και κάνε το σύντομα, γρήγορα. Δεν θέλω να ζήσω τους στίχους του Αλκαίου: ‘είναι που κάποτε θα ‘ρθεις κι’ αγάπη θα ‘χει φύγει’. Δεν θέλω. Μη με πετάς. Σε παρακαλώ. Μη με πετάς.

Αγόρι μου, δεν αντέχω να σου γράψω άλλο. Ελπίζω και εύχομαι να κατάλαβες. Εύχομαι να ‘δεις’ και να ενεργήσεις. Είμαι εδώ. Μην αργήσεις.

Το κορίτσι σου

(‘Yin bleeds into Yang’ by Scott Powell)

10 σχόλια:

LIVANA είπε...

Δεν με ακούς !!!!
Σε ακούω ????
Δεν με καταλαβαίνεις !!!
Σε καταλαβαίνω ???
Δεν μου μιλάς !!!
Σου μιλάω ???
Δεν είσαι ειλικρινής!!!
Είμαι ???
Ίδιο σενάριο, άλλοι πρωταγωνιστές. Εγλωβισμένοι όλοι στη "μέρα της μαρμότας"....
Άραγε ποιά είναι εκείνη η ΣΤΙΓΜΗ που αρχίζει ο ένας να κρύβεται από τον άλλο και όλα σιγά-σιγά να αναιρούνται?
Φυσικά εγχειρίδιο ζωής ΔΕΝ υπάρχει!!!! και καλά κάνει.
Καλό κολύμπι σε όλους μας....

Δεκεμβρίου 01, 2006 10:52 π.μ.
φεγγαροαγκαλιασμενη είπε...

..τι εχεις κανει τοσα χρονια για αυτη τη σχεση??
ΥΠΟΜΟΝΗ
μα αρκει η υπομονη??
ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΗ ΕΔΩ
αρκει να εισαι απλα εδω??

Δεκεμβρίου 01, 2006 10:59 π.μ.
αλκιμήδη είπε...

Μη μένεις πια εδώ, μην
Φύγε, πήγαινε αλλού
άμα είναι να το παιδεύεις δεν είναι για να γίνει
φύγε

Αυτά να της πεις

Καλημέρα γιώργο και καλό μήνα

Δεκεμβρίου 01, 2006 11:19 π.μ.
αλκιμήδη είπε...

Μη μένεις πια εδώ, μην
Φύγε, πήγαινε αλλού
άμα είναι να το παιδεύεις δεν είναι για να γίνει
φύγε

Αυτά να της πεις

Καλημέρα γιώργο και καλό μήνα

Δεκεμβρίου 01, 2006 11:19 π.μ.
Βασιλική είπε...

δεν αντεχω να πω τιποτα...
σιωπη...

Δεκεμβρίου 01, 2006 11:31 π.μ.
Aνατολη είπε...

:( δεν θα τα ξαναβρουνε...Της λειπει...αλλα εκεινου?

Δεκεμβρίου 01, 2006 1:25 μ.μ.
M13 είπε...

:(

Δεκεμβρίου 01, 2006 3:36 μ.μ.
Alexandra είπε...

μόνο εκείνος φταίει... ; εκείνη αντέχει τόσα πολλά μόνη της; πονάει πολύ αυτό...

Δεκεμβρίου 01, 2006 7:58 μ.μ.
γιώργος είπε...

καλημέρα μας...

@livana
θα συμφωνήσω στο ότι 'Εγχειρίδιο Ζωής' δεν υπάρχει, και καλά κάνει...
αν πηγαίναμε 'by the book' δεν θα είμασταν άνθρωποι...
στο ίδιο έργο θεατές, λοιπόν...

@αγκαλιασμένη με το φεγγάρι
εξαρτάται ΠΩΣ είσαι εκεί...
αν, απλά παρίστασαι, άσ΄το καλύτερα...

@αλκιμήδη
και η ίδια το ξέρει...
δεν έχει αυταπάτες...
απέλπιδες προσπάθειες να σώσει τον εαυτό της κάνει...

@αγαπημένη μου
συνήθως η σιωπή λέει πολλά...

@ανατολή
δεν είναι θέμα έλλειψης...
είναι θέμα αντίληψης των προβλημάτων και πως αυτά προέκυψαν...
και είναι θέμα διάθεσης επίλυσής τους...

@μ13
ναι...
ο καθένας μας λυπάται...

@αλεξάνδρα
δεν φταίει μόνο ο ένας ή ο άλλος...
σε μία σχέση, σε κάθετί που συμβαίνει μέσα σ'αυτή, και οι δύο έχουν συμμετοχή...
από εκεί και πέρα αρχίζει η προσωπική ευθύνη,
πόσο διατεθειμένος είσαι να δώσεις λύσεις στα προβλήματα...

Δεκεμβρίου 02, 2006 10:34 π.μ.
bluesmartoulis είπε...

Το περιεχόμενο του γράμματος με συγκλόνισε. Επειδή ένα τέτοιο γράμμα είχα γράψει κι εγώ πρίν από 3μιση χρόνια στον άντρα μου. Σχεδόν οι ίδιες λέξεις, με την ίδια σειρά - το νόημα ακριβώς το ίδιο. 3μιση χρόνια μετά, χωρισμένη πιά και απείρως ευτυχισμένη και ήρεμη με τα δυό μας παιδιά, συνειδητοποίησα πως ότι γράμμα και να έγραφα, όσα λόγια και να έλεγα δεν επρόκειτο να αλλάξει απολύτως τίποτα. Απλά ζούσαμε σε διαφορετικούς κόσμους και διαφορετική πραγματικότητα.
Γιώργο, με συγκλόνισε στ΄αλήθεια η ομοιότητα. Δεν ξέρω άν είναι πραγματικό γράμμα ή το συνέταξες εσύ με το απίστευτο ταλέντο σου. Όπως και να΄ναι, όμως, είναι πέρα για πέρα πραγματικό.
Καλησπέρα. Καλές Γιορτές σ΄εσένα και το αστεράκι σου.

Δεκεμβρίου 08, 2006 9:11 μ.μ.