Το άγαλμα της πλατείας...

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 07, 2006


Το άγαλμα της πλατείας μας…
Έστεκε πάντα εκεί…
Χειμώνες, καλοκαίρια, με κρύα και ζέστες, μέρα και βράδυ…
Εκεί…
Να περιμένει τα παιδιά της γειτονιάς να παίξουν στα πόδια του…
Τα ερωτευμένα ζευγαράκια να φιληθούν στο πλάι του…
Τους ηλικιωμένους να αφηγούνται ιστορίες περασμένων χρόνων στο παγκάκι απέναντί του…
Και ποτέ δεν χάλαγε χατίρι…
Σημείο αναφοράς και διαχρονικότητας…
Πέρναγα καθημερινά και το έβλεπα…
Η πρώτη καλημέρα της ημέρας…
Είχαμε μία ιδιαίτερη σχέση οι δύο μας…
Άσχετα, αν η επαφή μας γινόταν μόνο με τη σκέψη και όχι με τα λόγια…
Του έλεγα τους πόνους μου…
Τις απογοητεύσεις μου και τα λάθη μου…
Τις χαρές και τις λύπες μου…
Θυμάμαι, το πρώτο ερωτικό μου σκίρτημα…
Εκεί, σε κείνο, πήγα και το είπα…
Λες και ήταν ο εξομολογητής της καρδιάς μου…
Λες και ήταν ο καλύτερός μου φίλος…
Υπήρχε στην καρδιά μου και στη ζωή μου…
Από τον καιρό που θυμάμαι τον εαυτό μου…
Ώσπου, αποφάσισε ο δήμος να αναπλάσει την πλατεία μας…
Να την εκμοντερνίσει…
Και το άγαλμα δεν είχε πια θέση εκεί…
Ήταν παρείσακτο…
Ξένο στοιχείο…
Μας ξερίζωσαν την ψυχή…
Μας ξερίζωσαν την παιδική αφέλεια…
Όλο τον κόσμο μας…
Θυμάμαι, την ώρα που το έπαιρναν…
Λένε, ότι τα αγάλματα δεν νοιώθουν και δεν λυγάνε…
Μεγάλο λάθος…
Και αυτά νοιώθουν…
Και αυτά λυγάνε…
Όπως και ‘μεις…

(‘Adonis’ Dream’ by Richard Franklin)

10 σχόλια:

confused είπε...

Αχ πόσα πράγματα έχουμε χάσει από τέτοιου είδους "αναπλάσεις" :((

Δεκεμβρίου 07, 2006 7:13 μ.μ.
Ο Γλάρος είπε...

..με το άγαλμα ως το δρόμο προχωρήσαμε,
μου εσκούπισε τα μάτια και χωρίσαμε...

Δεκεμβρίου 07, 2006 8:33 μ.μ.
Alexandra είπε...

όμορφο... μελαγχολικό. μερικές φορές και τα αντικείμενα μπορεί να αισθανθούν.

καλησπέρα.

Δεκεμβρίου 07, 2006 8:48 μ.μ.
argyrenia είπε...

Μια μελαγχολία μου αφήνει αυτό το κείμενο, σκεπτόμενη το άγαλμά σου, την ξεριζωμένη παιδική αφέλεια που λες κι εσύ...

Όλα λυγάνε, όντως. Αργά ή γρήγορα.

Καλημέρα Γιώργο, καλημέρα αστεράκι του.

Δεκεμβρίου 08, 2006 1:03 μ.μ.
Aνατολη είπε...

Ποσες αναμνησεις εχουν χαθει μαζι με τις αναπλασεις του ΔΗΜΟΥ ...:( Το χω παθει και εγω προσωπικα...οχι με αγαλμα αλλα με γενικη αναπλαση της πλατειας...πετυχημενη μεν...αλλα αλλαξε ολο το κλιμα εκει..δεν ειναι πια εκεινο το μερος που ηταν...:(


Καλη σου μερα:)

Δεκεμβρίου 08, 2006 3:24 μ.μ.
φεγγαροαγκαλιασμενη είπε...

..χθες μεσανυχτα και κατι..
κατηφορισα..
στη μικρη την πλατειτσα..
που σε γνωρισα..
κι ενα αγαλμα που μ ειδε
με λυπηθηκεεεε....
καλησπερα..!!

Δεκεμβρίου 08, 2006 7:02 μ.μ.
αλκιμήδη είπε...

κι εγώ το έχω νοιώσει αυτο
όχι με άγαλμα
με μια γέρικη ελιά
που της είχαμε κρεμάσει ένα λάστιχο αυτοκινήτου και κάναμε κούνια
που σκαρφαλώναμε πάνω της και βλέπαμε τον κόσμο από ψηλα΄

στη θέση της είναι γκαζόν τώρα

Δεκεμβρίου 09, 2006 3:30 μ.μ.
Alkyoni είπε...

"οι φίλοι μας έφυγαν
ίσως να μην τους είδαμε ποτές,ίσως
να τους συναπαντήσαμε όταν ακόμα ο ύπνος
μας έφερνε πολύ κοντά στο κύμα που ανασαίνει
ίσως να τους γυρεύουμε γιατί γυρεύουμε την άλλη ζωή,
πέρα από τ αγάλματα"
Γ. Σεφέρης

Δεκεμβρίου 09, 2006 11:19 μ.μ.
allmylife είπε...

"sunt lacrimae rerum"
υπάρχουν δάκρυα στα αντικείμενα η ακριβής μτφ.

Δακρύζουν - το νιώθω χρόνια τώρα - σήμερα, το μοιράστηκα.

Σε φιλώ.

Δεκεμβρίου 10, 2006 11:20 μ.μ.
γιώργος είπε...

καλημέρα και καλή εβδομάδα...

@θαλασσομπερδεμένη
σίγουρα πολλά...

@γλάρος
σωστά...

@αλεξάνδρα
σ'ευχαριστώ αλεξάνδρα...

@αργυρένια
το κακό είναι ότι το λύγισμα πονάει...
σ'ευχαριστούμε...

@ανατολή
οι παλιές αναμνήσεις μένουν...
η δημιουργία νέων χάνεται...

@αγκαλιασμένη με το φεγγάρι
σου γεννά συνειρμούς, ε;;;

@αλκιμήδη
και η ελιά έγινε προσάναμα στο τζάκι;;;
είναι λυπηρό...

@αλκυόνη
σ'ευχαριστώ για το όμορφο ποίημα...

@όλη μου η ζωή
'βλέπουμε' το ίδιο μάλλον...

Δεκεμβρίου 11, 2006 10:23 π.μ.