Έβλεπε τα τρένα να περνούν...

Τετάρτη, Ιανουαρίου 03, 2007


Έβλεπε τα τρένα να περνάν…
Προκαθορισμένα δρομολόγια, προκαθορισμένων προορισμών…
Στην ώρα τους…
Αδιαμαρτύρητα να ταξιδεύουν…
Φορτωμένα με ψυχές και σώματα ανθρώπων απλών και συνηθισμένων…
Ένοιωθε τις λαμαρίνες τους κομμάτι του εαυτού του…
Όμοιος με εκείνα, κουβάλαγε κι’ αυτός ανθρώπους μέσα του…
Την ψυχή τους και τις αναμνήσεις τους…
Σαν διαβατάρης περιπατητής έναστρων σκοτεινών δρόμων…
Είχε μετατρέψει τη ζωή του σε καθημερινή εξάσκηση σε πρακτικές επιβίωσης από ‘δαιμόνιες αναμνήσεις’ και ‘αλλόκοτα ονειρέματα’…

Πρωί, 7.00 π.μ…
Ήπιε μια γουλιά από τον καφέ του…
Η ώρα του πρώτου καφέ…
Κι’ αυτή ενταγμένη στην εξάσκηση της ημέρας…
Σημείο αναφοράς…
Είχε ήδη ντυθεί για να πάει στο γραφείο του…
Όσο κι’ αν είχε προσπαθήσει, δεν μπορούσε να κρύψει τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια του…
Τα ‘παράσημα νυκτός’ όπως περιπαικτικά τους έλεγε…
Δύσκολη νύχτα, σκούρα και σκοτεινή…
Είχε περάσει κι’ αυτή όμως…
Είχε ξημερώσει…
Ξαναέβλεπε τα τρένα να περνούν…

Είχε καταφέρει να δημιουργήσει ‘σημεία αναφοράς’…
Ο πρωινός καφές, ο καφές των έντεκα και μισή, ο καφές των τρεις, ο απογευματινός καφές…
Οριοθετούσε σε ζώνες την μέρα του, για να μπορεί να την αντέχει…
Ζούσε ανάμεσα στα διαστήματα των καφέδων…
Σαν ναρκομανής ανάμεσα στις δόσεις του…
Η ποσότητα καφεΐνης ανά καφέ, ποίκιλε ανάλογα τη χρονική στιγμή κατανάλωσής του…
Με δυνατότερη δόση το πρωί, έφθινε ομαλά σε πιο ελαφριά δόση το απόγευμα…
Κοίταζε τα τρένα να περνάν…

Πονούσε όταν άκουγε τον στριγκό ήχο της επαφής των μετάλλων στην κίνηση των συρμών…
Ένοιωθε το κορμί του ράγα και τις αναμνήσεις του βαγόνι…
Να του χαρακώνει το κορμί για να βρίσκουν δρόμο για ταξίδι…
Κι’ όμως, χαιρόταν που έβλεπε τα τρένα να περνούν…

Σήμερα, δεν πήγε στο γραφείο…
Άφησε ένα πραγματικό τρένο να χαράξει το κορμί του και να ταξιδέψει μακριά του…

9 σχόλια:

confused είπε...

Ανατρίχιασα...

Ιανουαρίου 04, 2007 12:24 π.μ.
julia είπε...

Πολυ φοβαμαι οτι εννοεις αυτο που φανταζομαι.....και με στεναχωρησε πολυ:(

Ιανουαρίου 04, 2007 10:52 π.μ.
Pythia είπε...

ε;
Καλημέρα!

Ιανουαρίου 04, 2007 11:03 π.μ.
Βασιλική είπε...

ο καθενας μας αντεχει να κουβαλαει μονο τον εαυτο του...
αυτο μπορουμε και γι' αυτο υπαρχουμε και μονο...
και οχι για να ζουμε τις ζωες αλλων...

-ο καθενας την ζωη του...-

Ιανουαρίου 04, 2007 1:42 μ.μ.
LIVANA είπε...

Σκέφτομαι, ότι αν κάποια στιγμή στη ζωή μας, συναντήσαμε ένα άνθρωπο και ότι του είπαμε τον απότρεψε από την αυτοκτονία (θεωρητική ή πρακτική), κι' ας μη ξέραμε γιατί μιλούσαμε...έ τότε... άξιζε αυτή η ζωή...

Ιανουαρίου 04, 2007 1:49 μ.μ.
γιώργος είπε...

καλησπέρα...

@θαλασσομπερδεμένη
άφωνος...

@ιουλία
δεν εννοώ τίποτα ιουλία...
απλά, είχα τις μαύρες μου και βγήκε αυτό που διαβάσατε...
απλά...

@πυθία
ε;;;

@αγαπημένη μου
δίκιο μεγάλο αγαπημένη μου...
έτσι είναι...
μόνο τις δικές μας, κανενός άλλου...

@livana
μπορεί...
μπορεί και όχι...
η απόφαση είναι του άλλου...
και μόνο του άλλου...

καληνύχτα...

Ιανουαρίου 04, 2007 10:05 μ.μ.
LIVANA είπε...

Πάντα...

Ιανουαρίου 05, 2007 12:10 μ.μ.
dolphin είπε...

Τι ταξίδι και αυτό!!

Ιανουαρίου 07, 2007 3:14 μ.μ.
hliaxtida είπε...

Πολυ ομορφη ιστορία.
Υπέροχες εικονες

Μαΐου 23, 2007 12:52 μ.μ.